မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကိုယ္တိုင္မိန္႕ၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့စကား



" . . . သာသနာ့့ အာဇာနည္ . . . "  ===================  ကမၻာ့ ဥာဏ္အေကာင္းဆံုး လူသားအျဖစ္ ဘာသာျခားတို ့၏ဂင္းနစ္မွတ္တမ္းတင္ခံရသူ ..။  သံဃာေတာ္ အေပါင္းတို ့၏ ဥေသွ်ာင္ သံဃာ့မဟာနာယကႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းခဲ့သူ...။  ဲျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ညီေတာ္ အရွင္အာနႏၵာကဲ့သို ့ တရားေတာ္၊ ျမတ္ဓမၼတို ့ရဲ့ ဘ႑ာတိုက္ ..။  သူ ့ဥာဏ္ေတာ္ကို အမ်ားအက်ိဳး အတြက္အခ်ိန္ျပည့္ မေနမနား အသံုးခ်ေပးခဲ့သူ .. ..။  မ်ိဳးဖ်က္ အဓမၼတို ့၏ ဘာသာေရးလႊမ္းမိုးမႈကို ေပၚေပၚတင္တင္ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ဆန္ ့က်င္ခဲ့သူ ...။  တပည့္သံဃာေတာ္ေတြကို ထိလာလွ်င္ သူကိုယ္တိုင္ပင္ ေရွ ့ကရပ္၍ ကာကြယ္ေပးရဲသူ . .။  ျမတ္ဗုဒၶ၏ သာသနာေတာ္အတြက္ အတုယူဖြယ္ရာ နိဗၺာန္ေဆာ္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး တစ္ပါး . .။  ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္ထိတိုင္ လက္ႏွိပ္စက္တစ္လံုးျဖင့္ ဓမၼစာေပမ်ားကို ဘာသာျပန္ဆိုေပးခဲ့သူ ...။  ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး၏ ေသသည္အထိ သာသနာျပဳေနပံု . . .။   Admin - ေဒါက္တာေက်ာ္လြင္  By ျမန္မာျပည္မွျမန္မာလူမ်ဳိး ----------------------------------------------------------------------- Posted By : ၿမန္မာ့သတင္းမ်ားစုစည္းရာ (MNC)
" . . . သာသနာ့့ အာဇာနည္ . . . "

===================

ကမၻာ့ ဥာဏ္အေကာင္းဆံုး လူသားအျဖစ္ ဘာသာျခားတို ့၏ဂင္းနစ္မွတ္တမ္းတင္ခံရသူ ..။

သံဃာေတာ္ အေပါင္းတို ့၏ ဥေသွ်ာင္ သံဃာ့မဟာနာယကႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းခဲ့သူ...။

ဲျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ညီေတာ္ အရွင္အာနႏၵာကဲ့သို ့ တရားေတာ္၊ ျမတ္ဓမၼတို ့ရဲ့ ဘ႑ာတိုက္ ..။

သူ ့ဥာဏ္ေတာ္ကို အမ်ားအက်ိဳး အတြက္အခ်ိန္ျပည့္ မေနမနား အသံုးခ်ေပးခဲ့သူ .. ..။

မ်ိဳးဖ်က္ အဓမၼတို ့၏ ဘာသာေရးလႊမ္းမိုးမႈကို ေပၚေပၚတင္တင္ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ဆန္ ့က်င္ခဲ့သူ ...။

တပည့္သံဃာေတာ္ေတြကို ထိလာလွ်င္ သူကိုယ္တိုင္ပင္ ေရွ ့ကရပ္၍ ကာကြယ္ေပးရဲသူ . .။

ျမတ္ဗုဒၶ၏ သာသနာေတာ္အတြက္ အတုယူဖြယ္ရာ နိဗၺာန္ေဆာ္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး တစ္ပါး . .။

ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္ထိတိုင္ လက္ႏွိပ္စက္တစ္လံုးျဖင့္ ဓမၼစာေပမ်ားကို ဘာသာျပန္ဆိုေပးခဲ့သူ ...။

ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး၏ ေသသည္အထိ သာသနာျပဳေနပံု . . .။

က်ေနာ့္မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုး
မဂၤလာရွိေသာ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္ကို ေပ်ာ္ရြင္စြာျဖတ္သန္းႏိုင္ၾကပါေစ။
ဘေလာ့ဂါ








Monday, May 22, 2017

Peace process in pieces in Myanmar

http://www.atimes.com/article/peace-process-pieces-myanmar/

When de facto leader Aung San Suu Kyi opens the next round of her peace drive on May 24, the outcomes and upshots will be pivotal to her legacy 

   

Yangon, May 22, 2017 2:14 PM 

 https://www.facebook.com/bertil.lintner?hc_ref=NEWSFEED&fref=nf

  Myanmar's State Counsellor Aung San Suu Kyi sits in her car after arriving at the airport in New Delhi, India, October 17, 2016. Photo: Reuters/Adnan Abidi
Myanmar's State Counsellor Aung San Suu Kyi sits in her car after arriving at the airport in New Delhi, India, October 17, 2016. Photo: Reuters/Adnan Abidi
On May 24, when Myanmar leader Aung San Suu Kyi opens the second round of her signature 21st Century Panglong peace conference, a high-stakes initiative to end decades of debilitating and divisive civil war, the outcomes and upshots will be pivotal to her democratically elected administration.
The meeting will aim to draw on the unifying symbolism of the original Panglong conference held by Suu Kyi’s national founder father, Aung San, who signed an agreement with ethnic Shan, Kachin and Chin representatives on February 12, 1947 at the small Shan state market town of Panglong. The agreement paved the way for the declaration of independence from British colonial rule the following year.
Despite the historic parallels and Suu Kyi’s strong political clout, few observers believe the upcoming meeting will meaningfully advance national reconciliation without a significant change in tack. Suu Kyi’s insistence that all armed groups agree to an elaborate National Ceasefire Agreement (NCA) before holding any political talks towards the creation of a federal union remains a major sticking point.
So, too, are major battles underway between government forces and ethnic armed organizations in northern Kachin, northeastern Shan and western Rakhine states. While Suu Kyi speaks of peace and reconciliation, military commander Senior General Min Aung Hlaing has simultaneously ramped up lethal offensives that have led to the heaviest fighting since the conflict-ridden 1980s.   
In this photograph taken October 11, 2016, rebels belonging to the Kachin Independence Army (KIA) ethnic group move towards the frontline near Laiza in Kachin state during two days of fighting with the Myanmar military. KIA rebels said they seized 20 government firearms, hundreds of rounds of ammunition and recovered bodies of four soldiers during the two days of fighting in mid-October. Renewed fighting has raged since November 20 between the Myanmar military and four armed ethnic groups, including the KIA. / AFP PHOTO / Hkun Lat
Kachin Independence Army (KIA) rebels move towards the frontline near Laiza in Kachin state during two days of fighting with the Myanmar military in November 2016. Photo: AFP/ Hkun Lat
Suu Kyi has made peacemaking a top policy priority, some say to the detriment of other pressing matters such as bureaucratic, economic and legal reforms. It is one of the few policy areas where she has appeared in public meeting representatives from across political and ethnic spectrums.
But her failure to establish anything resembling peace in the country’s north and northeast, and ongoing communal violence in Rakhine state have severely tainted her previous image as a persecuted pro-democracy icon. The perception shift has been particularly damning as a former recipient of the Nobel Peace Prize for her non-violent struggle against military repression and advocacy for peaceful reconciliation.
Ethnic group representatives who have attended meetings with a working committee preparing for the talks say they are appalled by what they liken more to bullying than negotiation, with the military giving them only two options: accept the 2008 constitution, which solidifies a powerful political role for the military over a highly centralized political system, or face annihilation on the battlefield.
The 2008 constitution, drafted under military rule and promulgated after what most independent observers viewed as a rigged and fraudulent referendum, gives the military effective veto power over any bid to change important clauses in the charter. It also gives the military autonomous control over crucial security related ministries, namely defense, border affairs and home.
Myanmar's General Min Aung Hlaing takes part during a parade to mark the 72nd Armed Forces Day in the capital Naypyitaw, Myanmar March 27, 2017. REUTERS/Soe Zeya Tun - RTX32TZF
Myanmar’s military commander Min Aung Hlaing during a parade to mark the 72nd Armed Forces Day in Naypyitaw on March 27, 2017. Photo: Reuters/Soe Zeya Tun
Ethnic representatives argue that without a new federal constitution that could be put to a genuinely free and fair referendum, prospects for ending the war will remain dim. All ethnic groups want “full autonomy in internal administration for the Frontier Areas,” as enshrined in the original 1947 Panglong Agreement brokered by Suu Kyi’s independence hero father.
Myanmar’s federal constitution was abrogated and replaced by iron-fisted rule after a 1962 military coup that ushered in nearly five decades of soldier-led governance. Myanmar’s ethnic wars represent some of the longest running conflicts in the world.   
Officially, eight armed groups signed the NCA in October 2015. Of those only three — Shan State Restoration Council, Karen National Union and Democratic Karen Benevolent Army — actually have armed forces. The remaining five are small groups, claiming to represent the interests of Karen, Pa-O, Chin and Rakhine (Arakanese) ethnic groups, may best be described as nongovernmental organizations (NGOs).
On March 30, Suu Kyi announced that five more key groups – New Mon State Party, Karenni National Progressive Party, Arakan National Congress, Lahu Democratic Union and Wa National Organization – were poised to sign the NCA. The groups have since denied they took any such decision.
Myanmar's Minister of Foreign Affairs Aung San Suu Kyi (R) confers with a member of her delegation during the 71st United Nations General Assembly in Manhattan, New York, U.S. September 21, 2016. REUTERS/Carlo Allegri     TPX IMAGES OF THE DAY      - RTSOVG2
Myanmar State Counsellor Aung San Suu Kyi (R) confers with her delegation at the United Nations General Assembly on September 21, 2016. Photo: Reuters/Carlo Allegri
While the first two groups have armed wings, the other three could hardly be described as “key ethnic armed groups”, as most are even smaller than the five NGO-type groups that signed the 2015 agreement. But Suu Kyi appears concentrated on boosting the number of NCA signatories, even if they are largely insignificant to resolving the wars, in an apparent bid to conceal the policy’s underlying failure.
Meanwhile, major groups that have not signed the NCA — Kachin Independence Army, United Wa State Army, Ta’ang National Liberation Army, Shan State Army/Shan State Progress Party, Myanmar National Democratic Alliance Army, National Democratic Alliance Army-Eastern Shan State, and Arakan Army — account for more than 80% of the country’s armed rebels.
Failed peace processes are nothing new in Myanmar, previously known as Burma. In 1958, a caretaker government led by General Ne Win offered an amnesty without political concessions to communists, army mutineers and ethnic rebels. Those who accepted were granted business concessions, similar to the terms offered to the few signatories of the current NCA.
Peace talks were held in 1963 in which Ne Win’s coup-installed government demanded surrender and offered only “rehabilitation.” Groups that accepted were converted into “home guard units”, known as Ka Kwe Ye, which were allowed to conduct business, including opium trading, in their native areas. The deal ushered the rise of Myanmar’s most notorious drug lords, including Lo Hsing Han and Khun Sa.
This picture taken on February 4, 2015 shows Shan State Army - South (SSA-S) soldiers training at their headquarters in Loi Tai Leng, in Myanmar's northeastern Shan State, a few days ahead of the 68th Shan National Day celebrations which were held there on February 7. The Shan National Day marks the unification of many Shan principalities into a single Shan State in 1947. The SSA-S is one of the largest rebel groups in Burma and fights in Shan State for self-determination of the Shan people in Myanmar. Though a ceasefire was signed in 2011 sporadic fighting continues between the SSA-S and the Myanmar army. Myanmar's government on February 12, 2015 held a somber ceremony marking the nation's symbolic unification after the colonial era, but a coveted ceasefire with ethnic rebel groups remained out of reach as conflict sweeps across northern borderlands.   AFP PHOTO / KC Ortiz / AFP PHOTO / KC Ortiz
Shan State Army – South (SSA-S) soldiers training in Loi Tai Leng, in Myanmar’s northeastern Shan State, on February 7, 2015. Photo: AFP/KC Ortiz
In 1980, the government announced a new amnesty for rebels and political prisoners. At that time, separate talks were held with the KIA and the Communist Party of Burma that eventually broke down on the government’s offer of only rehabilitation for unconditional surrender.
In the late 1980s and early 1990s, the government entered ceasefire agreements with about two dozen armed groups in exchange for lucrative business concessions, including a deal with the KIA that held for 17 years before faltering in 2011 when the group started making fresh demands for federalism.
The NCA’s only achievement so far appears to be creating rifts between signatories and non-signatories and internal divisions among those who have signed. Within Karen National Union, for example, there is deep disagreement among leaders and those who believe they have sold out their long struggle for autonomy for short-sighted business deals.
Even the smallest of the signatories have been granted lucrative business concessions, including rights to sell imported used cars from neighboring Thailand. Bigger groups have invested heavily in real estate and palm oil plantations.
European Union foreign policy chief Federica Mogherini gives a news conference with Myanmar State Counsellor Aung San Suu Kyi in Brussels, Belgium May 2, 2017. REUTERS/Eric Vidal - RTS14SQ7
Myanmar State Counsellor Aung San Suu Kyi with European Union foreign policy chief Federica Mogherini in Brussels on May 2, 2017. Photo: Reuters/Eric Vidal
The main difference between current and past talks is the heavy involvement of foreign peacemakers and lavish international funding in Suu Kyi’s initiative, interventions that have further skewed incentives and motivations.
History shows central demands for ethnic groups’ unconditional surrender — now dubbed as ‘DDR’ for disarmament, demobilization and reintegration by authorities — in exchange for business concessions seldom hold and are not a long-term solution to what is at root a political problem.
If Suu Kyi truly wants peace and reconciliation, she could take the moral high ground by announcing a unilateral government ceasefire rather than insisting ethnic armed groups sign an agreement many of them legitimately view as a military trap.
But until the Noble Peace Prize laureate stands up to the military and offers ethnic groups genuine self-determination and autonomy, her signature initiative risks repeating past failed efforts and leaving behind a country more at war than when she was elected as a reconciliatory peacemaker.

ဗလကၠာရျပဳသူ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ လိင္တံ ျဖတ္ခံရ

ဗလကၠာရျပဳသူ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ လိင္တံ ျဖတ္ခံရ
အိႏၵိယ ႏိုင္ငံ ေတာင္ပိုင္း ကာရာလာ ျပည္နယ္က
အသက္ ၂၃ ႏွစ္ အရြယ္ အမ်ိဳးသမီး တေယာက္ဟာ သူ႔ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ အဓမၼျပဳက်င့္ခဲ့တဲ့ ဟိႏၵိဴဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ တေယာက္ရဲ႕ လိင္တံကို ျဖတ္ပစ္လိုက္တယ္ ဆိုပါတယ္။

အဲဒီ ဘာသာေရးဆရာက သူ႔အိမ္ကို ဖခင္ျဖစ္သူရဲ႕ က်န္းမာေရး အတြက္ ဆုေတာင္းေပးဖို႔ အျမဲလာေလ့ရွိသူပါ။ အဲဒီလို လာတိုင္းမွာ အခြင့္အေရးရရင္ ရသလို သမီး ျဖစ္သူကို လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေစာ္ကားတယ္ ဆိုပါတယ္။
ၿပီးခဲ့တဲ့ ေသာၾကာေန႔တုန္းကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္ဟာ ဓား တလက္နဲ႔ အဓမၼျပဳက်င့္သူကို ခုခံ တိုက္ခိုက္ခဲ့ပါတယ္။
အခုေတာ့ အဲဒီ ဘာသာေရးဆရာဟာ အေရးေပၚခြဲစိတ္ကုသမႈခံရဖို႔ သီရီဝမ္သရပူရမ္ ေဆးေကာလိပ္ ေဆးရံုမွာ တင္ထားရပါတယ္။
ေဆးရံုရဲ႕ ထုတ္ျပန္ခ်က္မွာ ဘာသာေရးဆရာရဲ႕ လိင္တံဟာ ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္း ျပတ္ေတာက္ေနၿပီး ဒါကို ျပန္လည္ ဆက္ေပးႏိုင္ဖို႔ နည္းလမ္း မရွိဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမယ္ ေသြးတိတ္ဖို႔နဲ႔ ဆီးသြားႏိုင္ဖို႔ အတြက္ေတာ့ ခြဲစိတ္ဆရာဝန္ေတြနဲ႔ ဆီးလမ္းေၾကာင္း အထူးကုေတြက ခြဲစိတ္ေပးခဲ့တယ္ ေျပာပါတယ္။
ရဲတပ္ဖြဲ႕ရဲ႕ ထုတ္ျပန္ခ်က္မွာေတာ့ အႀကိမ္ႀကိမ္ အဓမၼျပဳက်င့္ခံရတဲ့ အေၾကာင္းကို အမ်ိဳးသမီးငယ္ဟာ မိခင္ကို အရင္တုန္းက တိုင္ၾကား ခဲ့ေပမယ့္ မိခင္ဘက္က အေရးယူမႈ မရွိခဲ့ဘူး ဆိုပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ မိခင္ဟာ ရာဇဝတ္မႈတိုင္ၾကားဖို႔ ပ်က္ကြက္မႈနဲ႔ အေရးယူခံရဖြယ္ ရွိပါတယ္။
လိင္တံကို ျဖတ္ေတာက္ခဲ့သူ အမ်ိဳးသမီးငယ္ကေတာ့ အမႈရင္ဆိုင္ရဖြယ္ မရွိပါဘူး။
ကာရာလာ ျပည္နယ္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဗီဂ်ာယမ္က အမ်ိဳးသမီးငယ္ရဲ႕ တံု႔ျပန္မႈကို သတိၱရွိတဲ့ လုပ္ရပ္ အျဖစ္ ခ်ီးက်ဴးခဲ့ပါတယ္။
အိႏၵိယမွာ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ အုပ္စုလိုက္ လိင္အဓမၼျပဳက်င့္မႈ ေနာက္ပိုင္း လိင္ေစာ္ကားမႈက်ဴးလြန္သူေတြကို အျမင့္ဆံုး ျပစ္ဒဏ္ ျဖစ္တဲ့ ေသဒဏ္ အထိ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အျပစ္ေပးအေရးယူဖို႔ ေတာင္းဆိုလာၾကသလို ႀကိဳတင္ကာကြယ္မႈ အသိပညာေပးမႈေတြလည္း ပိုတိုး လုပ္ေဆာင္လာပါတယ္။
တိုင္းျပည္တဝွမ္းမွာ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေတြနဲ႔ ကေလးသူငယ္ေတြ လိင္ေစာ္ကားခံရမႈ သတင္းေတြကေတာ့ ဆက္လက္ ျဖစ္ေပၚေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။
#ဘီဘီစီျမန္မာပိုင္း

Wednesday, May 17, 2017

Jade and the Generals | Global Witness



Global Witness က ႐ုိက္ကူးထားတဲ့ ေက်ာက္စိမ္းနဲ႔ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္မ်ား Jade
and the Generals ႐ုပ္ရွင္မွတ္တမ္းကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က Park Royal
ဟိုတယ္မွာ ျပသဖုိ႔ စီစဥ္ခဲ့ေပမယ့္ ျပသခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။


ဟိုတယ္တာ၀န္ရိွသူတစ္ဦးက တုိင္းေဒသႀကီးအစိုးရရဲ႕ခြင့္ျပဳခ်က္ရမွသာ
သူတို႔အေနနဲ႔ ခြင့္ျပဳေပးနုိင္မယ္ လို႔ ေျပာတဲ့အတြက္ သတင္းစာရွင္းလင္းပဲြသာ
က်င္းပခဲ့ပါတယ္။


အဲဒီမွတ္တမ္းရုပ္ရွင္ကို ကိုယ္တုိင္သြားေရာက္ရိုက္ကူးေပးခဲ့တဲ့
မွတ္တမ္းရုပ္ရွင္ ရိုက္ကူးသူ ကိုထူးေတဇာက အခုလိုျပသခြင့္မရတာ
မျဖစ္သင့္ေၾကာင္း ၊ မွတ္တမ္းရုပ္ရွင္ေတြကို လြတ္လြြတ္ လပ္လပ္ ျပသခြင့္ရေစ
ခ်င္ေၾကာင္းေျပာပါတယ္။


အဲဒီ မွတ္တမ္း႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားဟာ ႐ုိး႐ုိးဇာတ္ကားမဟုတ္ဘဲ
သက္ဆုိင္ရာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ေနတာ ေၾကာင့္
တုိင္းအစုိးရရဲ႕ခြင့္ျပဳခ်က္ယူၿပီးမွသာ ျပသခြင့္ေပးဖို႔ အတြက္
ဝန္ထမ္းေတြကို ဟိုတယ္ရဲ႕ တာ၀န္ရွိသူေတြကမွာ ၾကားထားတယ္လုိ႔သိရပါတယ္။


အခုလိုျပသခြင့္မျပဳတာဟာ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြအေနနဲ႔
အရင္တုန္းကအေၾကာက္တရားေတြ ရွိေနေသးတယ္လို႔ ယူဆေၾကာင္း Global Witness
အဖြဲ႔ရဲ႕ အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ Paul Donowitz သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲမွာ ေျပာခဲ့
ပါတယ္။


မွတ္တမ္း ရုပ္ရွင္ဟာ ကခ်င္ျပည္နယ္
ဖါးကန္႔ေက်ာက္စိမ္းတြင္းလုပ္ကြက္ေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြပိုင္ထားတဲ့ စီးပြားေရး ဦးပိုင္ လီမိတက္က
လႊမ္းမိုးထားေၾကာင္းနဲ႔ ထြက္ရိွတဲ့သယံဇာတ ေတြကို တိုင္းျပည္က
မခံစားရဘူးဆိုၿပီး အဓိက ေဖၚျပထားပါတယ္။


ဖားကန္႔ ေက်ာက္စိမ္းတူးေဖာ္ေရး လုပ္ငန္းေတြမွာ ျမန္မာစီးပြားေရး
ဦးပုိင္ကုမၸဏီလီမိတက္က လုပ္ကိုင္တာေတြ အမ်ားဆုံးျဖစ္ၿပီး အဲ့ဒီ့ေဒသက
ေဒသခံေတြ အေနနဲ႔ လမ္းသြားရင္း ေက်ာက္စိမ္း ေကာက္ရခဲ့မယ္ဆုိရင္ေတာင္
တရားစြဲဆုိ အဖမ္းခံရႏုိင္တဲ့အတြက္ ဖားကန္႔နယ္ဟာ ေဒသခံျပည္သူ ေတြအတြက္
က်ိန္စာသင့္ေနတဲ့ နယ္ေျမ တစ္ခုလုိ ျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္းေတြကို
မွတ္တမ္း႐ုပ္ရွင္ထဲမွာ ေျပာထားပါတယ္။


ျပသခြင့္မရခဲ့ေပမယ့္ Global Witness အဖဲြ႕က ယူက်ဳအြန္လိုင္းမွာ တင္ထားသလို ေဖ့စ္ဘြတ္ အင္တာနက္ စာမ်က္နွာမွာလည္း တင္ထားပါတယ္။

The Voice အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ နဲ႔ ကေလာင္ရွင္ တို႔ကို တပ္မေတာ္ အမႈဖြင့္

The Voice အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ နဲ႔ ကေလာင္ရွင္ တို႔ကို တပ္မေတာ္ အမႈဖြင့္: The Voice သတင္းစာမွာ'က်ည္ေထာင္စုသစၥာ' သေရာ္စာ ေရးသားသူ ၿဗိတိသွ်ကိုကိုေမာင္ နဲ႔ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဦးေက်ာ္မင္းေဆြတို႔ကို တပ္မေတာ္က ၆၆(ဃ) နဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဗဟန္းၿမိဳ႕နယ္ရဲစခန္းမွာ ဒီေန႔ အမႈ ဖြင့္လိုက္ပါတယ္။

Tuesday, May 16, 2017

တိုက္ခန္းပိုင္ေရး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ဘဏ္ေခ်းေငြ

Naw Yar Maung feeling sad with Win Sandar Oo and 3 others.
14 hrs ·
တိုက္ခန္းပိုင္ေရး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ဘဏ္ေခ်းေငြ
ကၽြန္မမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သိပ္အႀကီးႀကီးမရွိေပမယ့္ အိမ္တစ္လံုးပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာေတာ့ ရူးမတတ္ပါ...။
ကၽြန္မတို႔လုပ္ေနတဲ့အလုပ္ကလည္းအယ္ဒီေတြမို႔ စာေရးၿပီး.. သတင္း တည္းၿပီးရတဲ့ ထမင္း၀ရံုရွိတဲ့ ၀င္ေငြနဲ႔ အိမ္ပိုင္ဖို႔ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ ဆိုတာေန႔တိုင္းေတြးျဖစ္တယ္။
မၾကာေသးခင္ကပဲကၽြန္မေမာင္ေလးကဘဏ္လင့္ေလးတစ္ခု
ပို႔ေပးတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ တိုက္ခန္းကိုဘဏ္ကေန ေခ်းေငြရယူၿပီး၀ယ္ဖို႔ကိစၥ။အမ်ားႀကီး မေမွ်ာ္လင့္ေပမယ့္ အဲ့ဒီလင့္ ေတြ႔ ၿပီးကတည္းက စိတ္ကူးမိတာ အမ်ားႀကီး။ကိုယ့္မိသားစုတစ္စုစာ ေကာင္းေကာင္း ေနႏိုင္မယ့္ အိမ္တစ္လံုးရွာ...၃၀ ရာႏႈန္းသြင္း...အဲ့ဒီ က်န္တဲ့ ၇၀ ရာႏႈန္းကို ဘဏ္က စိုက္ၿပီးCashdown ရွင္းေပးထားတာ ကို ရ ႏွစ္ သို႔မဟုတ္ ၁၀ႏွစ္ ဆပ္ၿပီး အိမ္ပိုင္ရေအာင္လုပ္မယ္ေပါ့။
အဲ့ဒီလိုနဲ႔ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ မေန႔ညကပဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ သတင္းတစ္ခုယူလာတာက ကိုယ္အခုေနေနတဲ့ အေနာက္လမ္းမွာ ဗိုက္နာၿပီးေရာင္းမယ့္တိုက္ခန္းတစ္ခုရွိတယ္ေပါ့။နင္တို႔ေငြတတ္ႏိုင္ ရင္ယူပါလားေပါ့။သူလာေျပာေတာ့ ကိုယ့္မွာ ရယ္ရငိုရအခက္။ အဲ့ဒီေလာက္ သိန္း သံုးရာ နီးပါးရွိမွေတာ့ အိမ္ငွားေနပါ့မလားလို႔ သူ႔ကို ေျပာရင္း...ေမာင္ေလး ပို႔ထားတဲ့ ဘဏ္ လင့္ကို သြားသတိရမိခ်ိန္မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္က လင္းခနဲ...အစီစဥ္ေတြဆြဲတာ တစ္ညလံုး အိပ္လို႔ေတာင္ မေပ်ာ္ဘူး...။ဒီလို နဲ႔ ေသခ်ာတြက္ၾကည့္ေတာ့ ၃၀ရာခိုင္ ႏႈန္းမို႔ သိန္း တစ္ရာေလာက္ လတ္တေလာရွာမယ္ေပါ့...အဲ့ဒီမွာတင္ လိုေနတာက သိန္း ၇၀ ေလာက္။ကိုယ္ေတြ အဲ့ဒီေလာက္ ခ်မ္းသာပါတယ္။ဒါနဲ႔ ရံုးေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကိုယ္နဲ႔ ေမာင္ႏွမလို ျဖစ္ေနတဲ့ အကိုတစ္ေယာက္နဲ႔ သူ႔အလုပ္ခ်ိန္ ၁၀ မိနစ္ နားခ်ိန္ေလးမွာ မရမက အက်ိတ္အနယ္တိုင္ပင္ၿပီး အဲ့ဒီအကိုကလည္း အိမ္၀ယ္ေစခ်င္ ေတာ့ သူ သိန္း ၇၀ ရေအာင္ေမးၿပီး အေၾကာင္းျပန္မယ္ေျပာေရာ။ အဲ့ဒီ ေတာ့ ကိုယ့္မွာ ေနာက္ထပ္ေရာင္ျခည္တစ္ခု ထပ္လင္းျပန္ေရာ...ဒီလို နဲ႔ အမ်ိဳးသားကိုလည္း အျခားေနရာေတြက ေငြေတြရွာတာထက္ ဘဏ္ ကိုသြားရေအာင္...ညေန အိမ္သြားၾကည့္မယ္လို႔ ေျပာရင္း ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ေပ်ာ္ေနမိတယ္။ဘဏ္ကို အျမန္သြားေမးဖို႔ သူတို႔ ေခ်းေငြဌာနကို ဖုန္းဆက္ရင္း ကၽြန္မ တိုက္ခန္း၀ယ္ခ်င္လို႔ အရစ္က် ေငြသြင္းဖို႔ နည္းနည္းေလာက္ စံုစမ္းတာပါလို႔လည္း ေျပာလိုက္ေရာ..
အဲ့ဒီက မမေခ်ာက...အမတိုက္ခန္းအတြက္ဆိုရင္ သိန္း ငါးရာတန္ အနည္းဆံုးျဖစ္ရပါမယ္....အမတို႔ဘက္က ၅၀ ရာခိုင္ႏႈန္း ကိုယ့္ဘာသာ ေပးေခ်ရမွာျဖစ္ျပီးကၽြန္မတို႔က ၂၅၀ Cashdown စိုက္ေပးမွာပါ။ သံုးႏွစ္ကေန ၁၀ ႏွစ္အထိ အရစ္က်ေပးလို႔ရပါမယ္..အတိုးႏႈန္းက ၁၃ ရာႏႈန္းပါလို႔ တရစပ္ရြတ္ျပသြားပါတယ္။ဒါနဲ႔ ကၽြန္မက ညီမရယ္ သိန္း ၃၀၀ တန္ေလာက္ဆိုရင္..ပဲရွိေသး..၅၀၀ တန္ေအာက္ဆို လံုး၀ကို အဆင္မေျပႏိုင္ပါဘူးရွင္တဲ့....။သူခ်သြားတဲ့ ဖုန္းနဲ႔ အတူ တစ္ခ်ိန္လံုး ခံစားလာရတဲ့ကၽြန္မရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေရာ...အေပ်ာ္ေတြေရာ...
တစ္ကယ့္ကို သဲထဲေရသြန္...တစ္ကယ့္ကို ဘာလုပ္လို႔ လုပ္ရမယ္ မသိေအာင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။
ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ေမးခြန္းေတြအမ်ားႀကီး..ကၽြန္မတို႔က တစ္ကယ္လိုအပ္လို႔ အိမ္မရွိလို႔ ၀ယ္ခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ ကိုယ္နဲ႔ တန္ရာ တန္ရာ ေရြး၀ယ္လို႔မရဘူးလား...ဘာ့ေၾကာင့္ သိန္းငါးရာတန္မွလဲ... အနည္းဆံုးလက္ထဲမွာ သိန္း ၂၅၀ ရွိမွေတာ့ ကၽြန္မတို႔ တိုက္ခန္း ငွားေနပါေတာ့မလား။
ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတြက္ၾကည့္တာ...သိန္း (၂၅၀) ကို ဘဏ္ကေန စိုက္ေပးတယ္ထားဆိုပါေတာ့...
အတိုးႏႈန္းက ၁၃ ရာခိုင္ႏႈန္းနဲ႔...၁၀ ႏွစ္။

တစ္လကို ကၽြန္မတို႔ သံုးသိန္းခုႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ေပးရင္
ဆယ္ႏွစ္အတိုးခ်ည္း သက္သက္ေပးရမွာ သိန္း(၁၉၀) တစ္ရာ႔ကိုးဆယ္ေက်ာ္။
အားလံုးေက်လို႔ စာခ်ဳပ္ရခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔တိုက္ခန္းအတြက္ ေခ်းထားတဲ့ သိန္း(၂၅၀) အတြက္ ေပးၿပီးတာ သိန္း (၄၅၀) ေလးရာ႔ငါးဆယ္။
ေတာ္ၾကပါေပတယ္...ကၽြန္မတို႔လို အိမ္ပိုင္လိုခ်င္သူေတြရဲ႕
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ...ပိုမိုေကာင္းမြန္ေသာ ဘ၀ကို တည္ေဆာက္ဖို႔ အတြက္ေတြ အတြက္...အစီစဥ္ေတြ....။
ရင္ထဲမွာ မြန္းၾကပ္လြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတာင္မက်ႏိုင္ဘူး။

WOW!!! Trudeau Sets World Record In Avoiding Questions!!!

“ျမန္မာ့ေက်ာက္စိမ္းနဲ႔ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ႀကီးမ်ား” မွတ္တမ္းဗီဒီယိုထုတ္ျပန္

“ျမန္မာ့ေက်ာက္စိမ္းနဲ႔ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ႀကီးမ်ား” မွတ္တမ္းဗီဒီယိုထုတ္ျပန္: ျမန္မာႏိုင္ငံက ေက်ာက္စိမ္းလုပ္ငန္းနဲ႔ ကခ်င္ျပည္နယ္က စစ္ေရးပဋိပကၡေတြ ဆက္စပ္ေနတဲ့ အေၾကာင္း ရိုက္ကူးထားတဲ့ “ေက်ာက္စိမ္းနဲ႔ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား” လို႔ အမည္ေပးထားတဲ့ မွတ္တမ္းဗီဒီယိုကို ၿဗိတိန္အေျခစိုက္ Global Witness အဖြဲ႔က မနက္ျဖန္ ေမလ ၁၇ ရက္ေန႔မွာ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာကေန လႊင့္တင္သြားမယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။

Monday, May 15, 2017

သားဆိုးေမွ်ာ္တဲ့ အေမအို…


“အေမ..ထမင္းေလးဘာေလးစားပါဦး” “ ေအးပါေအ..ေတာ္ေနက်မွစားမယ္.. ခုစားခ်င္စိတ္မရွိေသးလို႔..ေစာေစာကက်ီးမ်ားသာသလားလို႔ေအ” “ဘာက်ီးမွမသာဘူး.. အေမလဲ ေတာ္ေနက်မွစားမယ္.ေတာ္ေနက်မွစားမယ္နဲ႔ ထမင္းေကာင္းေကာင္း မစားတာ ဘယ္ႏွစ္ရက္ရွိၿပီလဲ.. တပတ္ဆယ္ရက္မကေတာ့ဘူး.. အေမက ကေလးလဲမဟုတ္ပဲနဲ႔ ကိုယ့္က်န္းမာေရးလဲ ကိုယ္ဂရုစိုက္ၿပီး အစားေလးေတာ့ မွန္မွန္စားပါအေမရယ္.. တေန႔တေန႔ ဒါေတြခ်ည္စဥ္းစားေန.. အစားပ်က္ အအိပ္ပ်က္နဲ႔” “ ဟဲ့ ငါကဘာေတြ စဥ္းစားေနလို႔တုန္း” “က်ဳပ္သိပါတယ္ေတာ္.. ေတာ့သားႀကီးအေၾကာင္းပဲ စဥ္းစားေနေမွ်ာ္ေနတာမဟုတ္ဖူးလား.. ဟိုကမင့္ ဘယ္တုန္းကမွ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ၾကည့္ခဲ့တာ မဟုတ္ပဲကို.. ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဒုကၡခံေမွ်ာ္ေန” “ဟဲ့ ညည္း အဲလိုမေျပာပါနဲ႔ေအ..ငါ့သားႀကီးက သူ႔ဟာသူ တစူးစားလုပ္တတ္ေပမယ့္ ကိုယ္ရပ္ကိုယ္ရြာေတာ့ အင္မတန္ခင္တြယ္ပါတယ္ေအ.. သူျပန္လာမွာပါ”။
လူကေလးေရ မင့္ႏွမမ်ား ေျပာတာကိုစိတ္မရွိနဲ႔ကြဲ႔.. သူကအေမထမင္းမစားဟင္းမစားနဲ႔ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြလုပ္တာကို မႀကိဳက္လို႔ တမင္ေဘာက္ေျပာတာပါကြယ္၊ သူတို႔မ်ားလဲ မင္းကို အင္မတန္မင္ပါတယ္။ သူေျပာလဲေျပာစရာဘဲ၊ အေမလဲ ဘယ္ႏွယ့္ျဖစ္တယ္မသိဘူး၊ ခုတေလာ ဝိုင္းထဲ အမိႈက္ကေလး ႏြားေခ်းေလး သိမ္းရင္း ရွင္းရင္နဲ႔ မင္းအေၾကာင္းပဲ စဥ္းစားေန ေမွ်ာ္ေနမိကိုး။ စားခ်င္ေသာက္ခ်င္စိတ္လဲ တယ္မရွိလွပါဘူး။ အိပ္ျပန္လဲ ၾကက္အိပ္ၾကက္ႏိုး။ မင့္ဘ ဘုန္းႀကီး ဦးပရမ ၿပီးခဲ့တဲ့ တပိုတြဲလကပ်ံေတာ္မူတယ္။ အသက္(၁၀၂) ႏွစ္ႏွစ္ရွိၿပီကြဲ႔။ ဆယ့္ေလးငါးႏွစ္ကဆံုးခဲ့ၾကတဲ့ မင္းဘိုေအမ်ားနဲ႔ ရြယ္တူ။ အဲဒါခုမွ ဘုန္းႀကီးပ်ံပြဲ(အႏၱိမဈာပန)လုပ္တာကြဲ႔။
ဘုန္းႀကီးပ်ံကလဲ အေတာ္စည္ပါတယ္ကြယ္၊ အေမေတာ့ ဒူးမေကာင္းလို႔ တရားနာတရက္ပဲသြားႏိုင္တယ္။ သူ႔ခမ်ာလဲမင္းကို တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ပါပဲ၊ အာလူးႀကီးဆီက ဘာႀကားလဲ၊ ျပန္လာမယ္မေျပာေသးဘူးလားလို႔ ေတြ႔တိုင္းေမးတာပါကြဲ႔။ ကိုယ့္ေဝယ်ာဝစၥေတာင္မႏိုင္ေသးတဲ့အရြယ္ မင္း ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္သားေလာက္က သူမန္းေလး(မႏၱေလး)ကိုေခၚသြားတုန္းကအေၾကာင္းေတြလဲ ေျပာလားေျပာရဲ႕ကြဲ႔။ ဟုတ္ပ မင္းက မင့္ဘဘုန္းမန္းေလးသြားတာ မလိုက္ရရင္ မေန ငိုႀကီးခ်က္မ လုပ္လို႔ သူ႔ခမ်ာ ဘုန္းႀကီးတန္မဲ့ ကေလးထိန္းလုပ္ေခၚသြားရတာ။ မင္းက ငယ္ကတည္း လုပ္ခ်င္မိရင္ ထိုးလားမီးစ၊ တစူးစား။
က်ီးသာတာေမွ်ာ္ရင္း ခဏခဏ ျပန္အမွတ္ရေနတာတခုက ဒီလိုကြဲ႔။ မင္းငယ္ငယ္ သံုးေလးႏွစ္အရြယ္က က်ီးသာတဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာတာအေမသေဘာက်လို႔ ခုထိမွတ္မိေနတာကြဲ႔။ ငါတို႔ၿမိဳ့ေဟာင္းဥကၠေလးရြာေလးနား ေတာစပ္က ဘုရားက်ာင္းေစတီႀကီးပြဲ သြားၾကေတာ့ သင္ပုတ္စင္မွာအစာစားေနၾကတဲ့ က်ီးေတြကိုၾကည့္ၿပီး မင္းကေျပာတယ္။ အမေရ က်ဳပ္တို႔အဲက်ီးေတြ ဖမ္းသြားရေအာင္တဲ့။ ဟဲ့ဘာလုပ္မွာတုန္းဆိုေတာ့ ေမြးထားမွာေပါ့ဗ်ာ၊ ေမြးထားၿပီးဘာလုပ္မွာတုန္း ၾကက္လိုမွမဟုတ္တာဆိုေတာ့ က်ီသာေတာ့ ဧည့္သည္လာရင္ ေန႔တိုင္းဟင္းေကာင္းေကာင္းစားရတာေပါ့ဗ်လို႔ မင္းျပန္ေျပာေတာ့ အေမတို႔မွာရီလိုက္ရတာ အူတက္မတတ္ပဲ။ ဟင္းေကာင္းေကာင္းေန႔တိုင္းစားခ်င္ရင္ ႀကီးလာရင္ ဘုန္းႀကီးဝတ္လို႔ေျပာေတာ့ ဝတ္မယ္လို႔ မင္းတေလ်ာက္လံုးေျပာခဲ့တာပဲ။ ခုေတာ့ ဘယ္ႏွယ္ေတြ ျဖစ္ကုန္လဲမသိပါဘူး လူေလးရယ္။
မင္းကိုေမြးၿပီး ငါက မိန္းမတို႔ဓမၼတာမမွန္ မီးယပ္ေရာဂါျဖစ္ရတယ္။ အရပ္အေခၚေတာ့ လင္ပစ္နာေခၚတာေပါ့ကြယ္။ တကယ္လဲ မင္းအေဖငါ့ကိုပစ္သြားခဲ့တာပါဘဲ။ အေမစိတ္နာလို႔ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ခုမွေတာ့ နာစရာ မ်က္စရာအေၾကာင္းလဲမရွိေတာ့ပါဘူး။ ေရစက္ကုန္တယ္လို႔ပဲအေမမွတ္ပါတယ္။ အဲေတာ့ မင္းကိုမျပဳစုႏိုင္ဘူး၊ ႏို႔လဲမတိုက္ႏိုင္ဘူး။ ရြာထဲရွိသမွ်သားသည္အေမေတြဆီ ႏို႔လည္တိုက္ၿပီး မင္းအေဖႏွမ ေဒြးေလးကျပဳစုခဲ့ရတယ္မဟုတ္လား။ မင္းစိတ္မွတ္ႀကီးပံုကကြယ္ မင္းကိုႏို႔တိုက္ခဲ့သမွ်လူေတြ အားလံုးကိုက်အေမေခၚၿပီး ေမြးခဲ့တဲ့ငါ့က်ေတာ့ အမ လို႔ပဲေခၚေနတာ၊ ဘယ္လိုမွ အေမေခၚသင္ေပးလို႔မရခဲ့ပါဘူးကြယ္။
ဒီလိုနဲ႔ မင္းရွစ္ႏွစ္ကိုးႏွစ္သားေလာက္ ကိုရင္ဝတ္ရင္း အတန္းေက်ာင္းတက္ေပ်ာ္ေနတုန္း ေလးတန္းေလာက္ေရာက္ေတာ့ ၿမိဳံ့ေရာက္ေနတဲ့မင္းအေဖေရာက္လာၿပီး လာေခၚသြားတာနဲ႔ မင္း ကိုရင္လူထြက္နဲ႔ ပါသြားမဟုတ္လား။ မင္းပညာတတ္ဖို႔အေရး မင္းဘိုးေအေတြ ႀကီးေတာ္ေတြ ဝိုင္းနားခ်တာနဲ႔ အေမသေဘာတူလက္ခံလိုက္ရတယ္။ ငါ့အလိုေတာ့ ပညာေတြသိပ္တတ္စရာမလိုပါဘူး။ ေသစာရွင္စာဖတ္တတ္ေတာ္ေရာေပါ့။ တို႔ေတာအလုပ္ ေတာင္သူအလုပ္ကို လက္ေၾကာတင္းေအာင္လုပ္ႏိုင္ရင္ ျဖစ္တာပါဘဲ။ မင္းႏွစ္ဖက္ဘိုးေအမ်ားကလဲ မင့္ဆိုရင္သူတို႔ ယာေတြထန္းေတြ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ဖို႔ ေပးၾကမွာပါဘဲ။ ၿပီးေတာ့ ၿမိဳ့ထဲ့လိုက္ရင္ ငါ့သားေလးဆံုးေတာ့မွာလားလို႔လဲ အေမကစိတ္ထဲထင့္တင့္တင့္ ျဖစ္တယ္ကြဲ႕၊ ခုေတာ့ငါစိတ္ထင့္ခဲ့သလို ျဖစ္သြားတာပဲလို႔ ေျပာရမလားမဆိုႏိုင္ပါဘူးကြယ္။
အဲတုန္းကလဲ ၿမိဳ့သာေရာက္သြားတာ မင္းက ေက်ာင္းေလးတပတ္ဆယ္ရက္ေလာက္ ပိတ္ရင္ေတာင္ ရြာျပန္လာ၊ ေတာင္သူအလုပ္ေတြလုပ္ ထန္းေတြေတာင္တက္ဆိုေတာ့ ငါကမင္းအခ်ိန္တန္ ရြာျပန္လာမွာပဲလို႔ ထင္စားခဲ့တာေပါ့ကြယ္။ ေက်နပ္ေနတာေပါ့ကြယ္။ တကၠသိုလ္ေရာက္ၿပီ၊ မၾကာခင္ၿပီးေတာ့မယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ေမွ်ာ္ေနတုန္း ျဗဳန္းဆို မင္းတို႔ဆီမွာ အေရးအခင္းႀကီးျဖစ္ ကာလပ်က္ပါေရာလား။ စစ္တပ္ကလူေတြအမ်ားႀကီးကို ပစ္တယ္ သတ္တယ္၊ ဖမ္းတယ္ဆိုလို႔ ငါမွာ မင္းအတြက္ စိတ္ပူလိုက္ရတာ၊ အေမကေတာ့ ဘုရားရွစ္ခိုၿပီး ဆုေတာင္းတာကလြဲလို႔ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။
ေနာက္ေတာ့ၿမိဳ့ကသတင္းေရာက္လာတယ္။ မင္းဘာမွမျဖစ္ဖူးတဲ့၊ ဘာမွမျဖစ္ဖူးဆိုလို႔ စိတ္ေအးမယ္ရွိတုန္း ေတာခိုသြားၿပီဆိုေတာ့ အေမရင္က်ုိးရတာပါဘဲကြယ္။ ဘယ္ေသာင္ဘယ္ကမ္းဆိုက္ေလမလဲ ေရျခားေျမျခားမွာ ဘယ္လို လူဆိုး-လူေကာင္းေတြနဲ႔ ႀကံဳရေလမလဲ ပူပန္ရျပန္ေရာ။ မင္းႏွယ္ကြယ္ ရာဇဝတ္အိုးမွတုတ္နဲ႔ထိုးတတ္ပေလ၊ မင္းျပစ္မင္းဒဏ္သင့္ေတာ့မွာေပါ့။ အေမတို႔ကေတာ့ ေတာသူေတာင္သားဆိုေတာ့ အဲဒါေတြေၾကာက္ပါ့ကြယ္။ ဘာတတ္ႏိုင္မွာတုန္း။ အေမကေတာ့ ဆုေတာင္းတာကလြဲလို႔ ဘာမွမတတ္နိုင္ဘူးေလ။
ဒီလိုနဲ႔ မင္းအသံေတြ ရုပ္ေတြကို ေရဒီယိုကေန တယ္လီေဗးရွင္းေတြကေန ၾကားရျမင္းရသူေတြက ျပန္ေျပာလို႔ မင္းဘယ္မွာေရာက္ေနတယ္ဆိုတာသိရတယ္။ ကိုယ္တိုင္ေတာ့ မၾကည့္တတ္ နားမေထာင္တတ္လို႔ အေမမၾကားမသိခဲ့ေပမယ့္ မင္းအသက္ရွင္ေနေသးတာသိလို႔ စိတ္ေအးရျပန္တယ္။ မင္းကေတာ့ မင္းႏွမမ်ားေျပာသလို ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္မၾကည့္၊ ျပန္မဆက္ပါဘူး။ ဒါလဲ အေမကေတာ့နားလည္ပါတယ္ကြယ္။ တရပ္ေက်းမွာ မင္းဘယ္လိုေနထိုင္ရသလဲမွ အေမတို႔ကမသိႏိုင္ပဲကိုး။
ႏွစ္အစိပ္ေက်ာ္ေလာက္ၾကာသြားၿပီး ပိုေဝးတဲ့ေနရာဆီေရာက္ကာမွ မင္းက အဆက္အသြယ္ျပန္လုပ္လာေတာ့ အေမ့မွာ ဝမ္းသာဝမ္းနည္းျဖစ္ရျပန္တာေပါ့။ မင္းတို႔ေခတ္ႀကီးဘယ္လိုျဖစ္ေနေန ပိုေဝးတဲ့အရပ္တပါးကို ေရာက္သြားျပန္ၿပီဆိုတာေတာ့ အေမဘယ္လိုမွ သေဘာမက်ႏိုင္ပါဘူး၊ ပူပန္ဝမ္းနည္းရတာပါဘဲ။ အေမ့တသက္မွာ မင္းငယ္ငယ္ကတခါပဲ ၿမိဳ့ကိုဘုရားဖူးေရာက္ခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာကေန တဖဝါးမခြါေနလာခဲ့တယ္။ သူတပါးအရပ္မွာ ေနရစားရ မေပ်ာ္ဖူး၊ စိတ္မေအးဖူး၊ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ဘူး။ မင္းနဲ႔စကားေျပာဖို႔ တေခါက္တက်င္းထပ္ေရာက္ခဲ့ျပန္တယ္။ ကြန္ပူတာဆိုလား ဘာဆိုလားထဲကေန မင္းနဲ႔ရုပ္ၾကည့္စကားေျပာရတာ ဝမ္းသာရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ကြယ္ ရုပ္ျမင္ရေပမယ့္ မင္းငယ္ငယ္ကလိုေဖာင္းေဖာင္းျပည့္ၿပည့္ျဖစ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာကို ကိုင္ၾကည့္ပြတ္ၾကည့္လို႔မရေတာ့ အေမ့ရင္မွာ မခ်ိလိုက္တာကြယ္။
အေမကမင္းတို႔လုပ္ေနတာေတြ ေဒမိုကေလစီေတြ ဘာေတြ ဘာမွမသိပါဘူး။ သိလဲမသိခ်င္ပါဘူး။ သူမ်ားေတြေျပာေနတာက ေျပာင္းသြားၿပီ၊ မင္းတို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသမီးကအစိုးရျဖစ္ၿပီဆို၊ မင္းကဘာေၾကာင့္ျပန္မလာေသးတာလဲ။ မင္းထက္ႀကီးက်ယ္တဲ့လူေတြေတာင္ျပန္လာေနၾကတာကို မင္းကဘာမိုလို႔ ဒီေလာက္ေပကပ္ေနရတာတုန္း။ မင္းေျပာတဲ့ အဲေလာက္ႀကီးလဲ မဟုတ္ေသးဘူး၊ က်ေနာ္ျပန္လာဖို႔ကလဲ အဲေလာက္အဆင္မေခ်ာႏိုင္ေသးဘူးဆိုတာကို အေမနားမလည္ပါဘူး။ အေမသိတာကေတာ့ မင္ကိုေတြ႔ခ်င္တာ ျပန္လာေစခ်င္တာ တခုပါပဲ။
အေမတို႔က သစ္ပင္ႀကီးေတြလိုျဖစ္ေနၿပီ၊ ဘယ္မွ မေရြ႕ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဘယ္လိုစိတ္သြားသြား ကိုယ္ကမပါႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ အေမေတြ႔ခ်င္လဲ မင္းလာမွပဲ ေတြ႔ႏိုင္ေတာ့မွာကြဲ႔။ ျပန္လာခဲ့၊ မင္းျပစ္မင္းဒဏ္လြတ္ရင္ ျပန္သာလာခဲ့။ ေငြလဲရွာမေနနဲ႔၊ ကိုယ့္ေတာကိုယ္ရြာ ေဆြေတြမ်ဳိးေတြၾကား လုပ္စားစရာေတြအမ်ားႀကီးပါကြယ္။ မင္းဘိုးေအႀကီးေတြ ဘြားေအႀကီးေတြမရွိေတာ့လဲ၊ မင္းဘႀကီး ဦးႀကီးေတြက မင္းဆို သဒၶါၾကပါတယ္။ မင္းဘိုးေအႀကီးဆို အာလူးႀကီးက ငါ့ကိုစိမ္းလိုက္တာ.. စိမ္းလိုက္တာနဲ႔ တဖြဖြေျပာရင္း ျမည္တြန္ရင္း ဆံုးသြားခဲ့တယ္၊ အေမတို႔ကလဲ သူစိတ္ထိခိုက္မွာစိုးလို႔ မင္းအေၾကာင္းအျဖစ္မွန္အတိုင္း ေျပာျပမထားခဲ့ဘူးကိုးကြဲ႔။
မင္းဘဘုန္းကလဲ မင္းနဲ႔စကားေျပာတုန္းက ငါေသေတာ့မယ္၊ ငါေတြ႔ခ်င္တယ္၊ ဘာျဖစ္ျဖစ္ျပန္လာခဲ့လို႔ ေျပာေသးတယ္ဆို။ မင္းကြယ္ဒီေလာက္ေျပာတာေတာင္ ေနစိမ့္လိုက္တာ၊ ခုေတာ့ သူလဲမရွိေတာ့ဘူး။ ငါလဲ ရွစ္ဆယ္ရွိေတာ့မယ္။ ဒူးေတြနာလို႔ လမ္းေတာင္ေကာင္းေကာင္း မေလ်ာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ေတာင္ေဝွးေဆာင္ေနရၿပီ။ ေက်ာင္းလဲ ေကာင္းေကာင္းမသြားႏိုင္ဘူး။ အခါႀကီး ရက္ႀကီးမွပဲ တကူးတကသြားရေတာ့တယ္။ အေမ မေသခင္ ငါ့သားအာလူးႀကီးလို႔ အားရေအာင္ေခၚၿပီး တခါေလာက္ ေပြ႔ဖက္နမ္းလိုက္ရရင္ အေမေသေပ်ာ္ပါၿပီလူကေလးရဲ႕။
ရဲေဘာ္ေက်ာ္သန္း

Thursday, May 4, 2017

နာဂစ္

မေမ့နိုင္ေသာေန႔ (Nargis နာဂစ္)
#အေမေႂကြပ်က္ခဲ့ရေသာေမ၂ရက္၂၀၀၈ည
=======================
"ဝိွန္ ... ဝွိန္...ဖုန္း!"
က်ေနာ္မွတ္မိသည္။ ဒီအသံက က်ေနာ္တို႔ပိုက္တန္းရဲ႕ ဂါးေဖာင္သမား ကိုဘိေလးေမာင္းေသာ ပင္လယ္ေကာင္အေသးေလး။
က်ေနာ္တို႔ပိုက္တန္းက ပင္လယ္ေကာင္အားလံုးဆယ့္တစ္စီး႐ွိတယ္။(ပင္လယ္ေကာင္=ေရစီးၾကမ္းေသာပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ကိုအလြယ္တကူျဖတ္ေမာင္းႏိူင္ရန္ လက္သမားဆရာမ်ားက ေရခြင္းအားေကာင္းေအာင္အထူးတည္ေဆာက္ထားေသာေလွအႀကီးစားကိုျမင္းေကာင္ေရမ်ားေသာ ဂ်ပန္အင္ဂ်င္တပ္ထားသည့္ ပင္လယ္တြင္သာေမာင္းသည့္သေဘာၤ)
ဒီသေဘာၤဆယ့္တစ္စင္းရဲ႕အင္ဂ်င္အသံကိုက်ေနာ္တစ္ေရးႏိုးေတာင္အလႊတ္ရသည္။ အင္ဂ်င္တစ္ခါကိုင္လ်ွင္ေတာ့ တစ္ခါျပန္မွတ္ရေလသည္။
"ကိုႀကီးတင္စိုး! ကိုႀကီးတင္စိုး!"
က်ေနာ္ထင္သည့္အတိုင္း ကိုဘိေလး သေဘာၤးေလွႀကိဳးကို ကေသာ့ကေမ်ာ့ခ်ည္ၿပီးအိမ္ေပၚကိုေျပးတက္လာသည္။
"ကိုႀကီးတင္စိုး...က်ေနာ္ႀကိမ္ေခ်ာင္းကသတင္းရခဲ့တယ္... BBC က မုန္တိုင္းသတင္းေၾကျငာတယ္တဲ့"
"ခဏခဏေၾကျငာေနတာကိုမ်ားအဆန္းလုပ္လို႔"
အေဖႀကီးက ကိုဘိေလးစကားကိုအေလးမထားဘဲ ရုပ္ရွင္မင္းသားမင္းကိုရဲ့ စေကၠာမဇာတ္ကားမပ်က္ဆက္ၾကည့္ေနတယ္။ အေဖတင္မဟုတ္ သံုးထပ္ကုန္းရြာပိုက္တန္းတစ္တန္းလံုးကို ဒီမုန္တိုင္းသတင္းလိုက္ေျပာလ်ွင္ေတာင္ ဘယ္သူကမ်ွအေရးတယူစကားျပန္ေျပာမည္မဟုတ္ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မုန္တိုင္းက်ရင္က်ေနာ္တို႔ေပ်ာ္ၾကသည္။ အေၾကာင္းက ယေန႔မုန္တိုင္းက်လ်ွင္ ေနာက္သံုးရက္ေလာက္ဆို ငါးပုစြန္ပိုဆင္းေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။
"မဟုတ္ဘူးအကိုႀကီး ဒီတစ္ခါမုန္တိုင္းက နာဂစ္ဆိုလား ဘာဆိုလားမသိဘူး... ေတာ္ေတာ္ျပင္းမယ္ေျပာတယ္ေနာ္"
"အလကားပါကြာ အိုက္ဘီဘီစီက မဟုတ္လည္းေျပာဟုတ္လည္းေျပာ"
အေဖက႐ိုးအီေနေသာ မုန္တိုင္းသတင္းအေပၚစိတ္မဝင္စားမူေၾကာင့္ ကိုဘိေလးလည္း ဘာမွဆက္မေျပာဘဲ က်ေနာ္တို႔နဲ႔အတူ အေခြဝင္ၾကည့္ေတာ့တယ္။
ကိုဘိေလးက မ်ွင္ေထာင္တဲ့ပင္လယ္ဂါးေဖာင္သမား။
အေဖတို႔က ပိုက္တန္းမွာပိုက္ေထာင္... ရြဲေကာက္။
သူတို႔ဂါးေဖာင္ေတြျမစ္ေရစီးေၾကာင္းလြဲလို႔ေဖာင္တန္းအေနာက္တန္းကိုေရႊ႔ၿပီးေရာက္လာတာ ႏွႏွစ္ေက်ာ္ေတာ့ အေနာက္ပိုက္တန္းက အေဖနဲ႔ ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္ၿဖစ္ၿပီး ညီအကိုလိုခင္သြားတာ။ ပီးေတာ့ သူကေရငုပ္ကြၽမ္းက်င္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ပိုက္တန္း ပိုက္ခ်က္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကို ကနက္ကြၽတ္ရင္အျမဲငုပ္ေပးေနသူ...ေရငုပ္ကြၽမ္းက်င္သူ။
ဟိုဘက္ကမ္းဒီဖက္ကမ္း 1.8 kilometres ႐ွိတဲ့က်ေနာ္တို႔ဘိုကေလးၿမိဳ႕နယ္ႀကိမ္ေခ်ာင္းျမစ္ရဲ႕အနက္ဟာ ခန္႔မွန္းေျခ အနက္ 0.1/0.2 kilometer ေလာက္႐ွိမယ္။
ဒါေပမဲ့ နာနက္ဝိုင္တစ္လံုးတိုက္ရင္ အေပါင္းအသင္းကဏၰအေနနဲ႔ ကိုဘိေလးက အဲ့သည့္ျမစ္ထဲကိုခါးႀကိဳးခ်ည္ဆင္းပီးကနက္တည္ေပးပါတယ္။
ဒီလိုေတြေၾကာင့္ ပိုက္တန္းတစ္တန္းလံုးက သူ႔ကိုခ်စ္ၾကသည္။

ထူးထူးျခားျခားအေမက ဒီေန႔ ေန႔လည္မွ ပဲနီေလးေရဖြေၾကာ္၊ ေတာၾကက္၊ ျငဳပ္သီးစိမ္းငပိခ်က္ကိုခ်က္ေနတယ္။
က်ေနာ္တို႔မိသားစုက ေလးေယာက္ပဲ႐ွိတယ္။
အေဖကဦးတင္စိုး၊အေမကေဒၚေထြးၾကည္၊က်ေနာ္ေဇာ္မိုးထက္နဲ႔ညီမေလးခ်ယ္ရီစိုး။
က်ေနာ္သိတတ္စအရြယ္ကတည္းက အေဖကလံုးဝပဲမစား။ ထို႔ေၾကာင့္အေမလည္း တခါမွပဲမခ်က္ေပ။ ၿပီးေတာ့ အေဖနဲ႔က်ေနာ္ တူတာတစ္ခ်က္က သားအဖႏွစ္ေယာက္စလံုး ျငဳပ္သီးအစပ္မစားႏိူင္ဘူး။ အေဖက အစပ္စားရင္ လည္ေခ်ာင္းထဲကပူသလို က်ေနာ္လည္းထိုနည္းတူမစားႏိူင္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္အေမက က်ေနာ္နဲ႔အေဖ့အတြက္ ဘာခ်က္ခ်က္ အျဖဴထည္ဟင္းတစ္ခြက္ပါစျမဲ။
သို႔ေပမဲ့ဒီေန႔ညေနအေမကထူးျခားစြာ ပဲႏွင့္ျငဳပ္သီးစိမ္းငပိခ်က္ ခ်က္ေနသည္။
"ေဝါ...ေဝါ...ေဝါ..."
ညေနသံုးနာရီထိုးခါနီးေတာ့ ေလက တေဝါေဝါတိုက္လာတယ္။
က်ေနာ္ေပ်ာ္သြားတယ္။
ဟုတ္တယ္ေလ။ အဲ့သည့္ႏွစ္ ေမလက က်ေနာ္တို႔ဆီမွာ အရမ္းပူေနတာဗ်။ ေလတိုက္ေတာ့ နည္းနည္းေနသာထိုင္သာ႐ွိတာေပါ့။
ခဏၾကာေတာ့ ေလကပိုႀကမ္းလာတယ္။ ထင္းစင္ရဲ႕ေခါင္မိုးေပၚလွမ္းထားတဲ့ ငါးေခြးလ်ွာအေျခာက္ဗန္းေတြလႊင့္က်ကုန္တယ္။
ကိစၥမ႐ွိဘူး...ဒါက ခဏခဏျဖစ္ေနၾကေလ။ ေလနည္းနည္းၾကမ္းပီဆို ငါးေျခာက္ဗန္းေတြဂြၽမ္းထိုးေမွာက္ခံုျဖစ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္အေမနဲ႔ဝိုင္ကူၿပီးလိုက္ေကာက္ေပးေနက်။ေပ်ာ္ဖို႔ေတာင္ေကာင္းေသးတယ္။
"အေဖႀကီးေရ...႐ွင့္တီဗြီပိတ္လိုက္ပါေတာ့လား တစ္မနက္လံုးလည္းထိုင္ၾကည့္ေနတာကို။အလုပ္ပ်က္တယ္"
အေဖကမသိက်ဳိးကြၽန္ျပဳၿပီးဆက္ၾကည့္ေနတယ္။
"ဝုန္း!ဝုန္း!"
ျမစ္ထဲကမွာ ေရလိႈင္းေတြ႐ုတ္တရက္ထႀကီးၿပီး ကမ္းနေဖးကို႐ိုက္ေတာ့ ျမစ္ကမ္းေဘးမွာရြဲစင္ေရာအိမ္ေရာ ေရာေဆာက္ထားတဲ့ က်ေနာ္တို႔အိမ္ေပၚကိုေရစက္တစ္ခ်ဳိ့စင္လာတယ္။
အေဖက ေတြခနဲတစ္ခ်က္စဥ္းစားၿပီး အိမ္ေ႐ွ႕တံတားစင္ေပၚကို မဆိုင္မတြလွမ္းေလ်ာက္သြားပါတယ္။ၿပီးေတာ့ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ ျမစ္ထဲၾကည့္ေနတယ္။
ခဏၾကာေတာ့
့" ေဇာ္မိုးထက္ တီဗြီပိတ္လိုက္ေတာ့သား"
"မေထြးၾကည္ ဒီကိုလာၾကည့္စမ္း"
"ဘာလဲ ဘာျဖစ္လို႔လည္း"
အေမက ေမးလည္းေမးရင္း အေဖ့ဆီကိုဟင္းခ်က္ရင္းကေနေလ်ွာက္သြားတယ္။
ၿပီးေတာ့အေဖကအေမ့ကို
"မနက္ကေရဘယ္ႏွစ္နာရီက်တာလဲ"
"ဆယ့္တစ္နာရီေလ"
"အခုသံုးနာရီမို႔လား"
"အင္း...ဟုတ္တယ္"
အေမက အိမ္ထဲကတိုင္ကပ္နာရီကို လွည့္ၾကည့္ရင္းေၿဖလိုက္တယ္။
"ဒါဆိုရင္ ေတာ့ တစ္ခုခုလြဲေနၿပီ ။ ေရက က်တာေျခာက္နာရီမၾကာဘဲ ေလးနာရီအတြင္းမွာျပန္တက္လာတယ္။ မင္းျမစ္ထဲကိုၾကည့္လိုက္စမ္း"
"ဟင္"
"ဟာ...ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ေရက က်ေနရင္းကေန ခ်က္ခ်င္းျပန္လွန္တက္လာတယ္"
ပင္လယ္ဖ်ံကိုဘိေလးပါတစ္အံ့တျသျဖစ္ရေလသည္။
ဟုတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္အရပ္ေဒသမဆို ေရတက္ေျခာက္နာရီေရက်ေျခာက္နာရီပဲ႐ွိတယ္။အတက္အက်ေလးႀကိမ္ဆို ဒါတစ္ရက္ပါ။
အခုက ႐ုတ္တရက္ ေလးနာရီအတြင္းျမစ္ေရက ေရဆန္ကိုျပန္လွန္တက္လာေတာ့ အားလံုးပါးစပ္အေဟာင္းသားႏွင့္အံ့ျသေနရသည္။
"ဟစ္ေယာင္ ဘိေလး ဟိုးမွာၾကည့္စမ္း ... ဇင္ေယာ္တစ္အုပ္ႀကီး။ ဒါ ပင္လယ္ကတက္လာတဲ့အေကာင္ေတြကြ။ နည္းတဲ့အေကာင္ႀကီးေတြမဟုတ္ဘူး"
"ဟုတ္တယ္အကိုႀကီးတင္စိုး။ ပံုမွန္ဆို က်ေနာ္တို႔ဘက္မွာ အေကာင္ေသးေတြနဲ႔ အမေတြဘဲ႐ွိတာ။အခုက အေကာင္အၾကီးေတြဆိုေတာ့ ဒါ ပင္လယ္မွာမုန္တိုင္းမွာအႀကီးအက်ယ္ျကမဲ့လကၡဏာပဲ"
ကိုဘိေလးစကားဆံုးတာနဲ႔အေဖက ေနာက္ေဖးပိုက္ဆင္ေဘးမွာထားတဲ့ ေရေပၚေပၚတဲ့ေဘာ့သီးအနက္ေတြဆီကို တန္းသြားပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ ေဘာ့သီးအလံုးသံုးဆယ္ေလာက္႐ွိတဲ့အတြဲကိဳု ိအိမ္ေပၚ ယဴလာၿပီး တံေဂးႀကိဳးအႀကီးေခြကို တစ္လံေလာက္ေတြျဖတ္... ႀကိဳးေသးျဖစ္ေအာင္မႊထုတ္ပါတယ္။
အေဖ့လုပ္ရပ္ကို က်ေနာ္နားမလည္ႏိူင္ပါ။
ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ဘာမွမေမးဘဲၾကည့္ေနတယ္။
" မေထြးၾကည္... သားနဲ႔သမီးကိုထမင္းေက်ြးထား"
"အခုမွသံုးနာရီ႐ွိေသးတာကို ဘာျဖစ္လို႔လည္း"
"ေကြၽးမွာသာ ေကြၽးထားစမ္းပါ"
အေဖက ေျပာလည္းေျပာရင္း ေဘာ့သီးေတြကိုျဖဳတ္ၿပီး ငါးလံုးတစ္တြဲ ႀကိဳးနဲ႔အခိုင္အမာတစ္ခုခ်င္းတြဲေနပါတယ္။
အခ်ိန္က သံုးနာရီေက်ာ္ပဲ႐ွိေသးတာမို႔ က်ေနာ္ဗိုက္မဆာတာေၾကာင့္ က်ေနာ္ ထမင္းမစားပါ။
ညီမေလးကေတာ့ အေမႏွယ္ေပးတဲ့ ျငဳပ္သီးစိမ္းခ်က္အရည္ပါးပါးေလးရယ္ ပဲနီေလးေရဖြဲေၾကာ္ရယ္ ေတာၾကက္သားနဲ႔တစ္ေယာက္တည္းထိုင္စားေနတယ္။
ပီးေတာ့က်ေနာ္ တခါမွမလုပ္ဖူးတဲ့အလုပ္ကိုလုပ္ခဲ့တယ္။
"ညီမေလး ... ကိုကို႔ကို ထမင္းတစ္လုပ္ေလာက္ခြန္႔"
ဟုတ္တယ္။ က်ေနာ္တစ္ခါမွညီမေလးကိုထမင္းမခြန္႔ခိုင္းဖူးေပ။ အခုလို ျငဳပ္သီးစိမ္းနဲ႔ပဲနဲ႔ဆိုပိုေဝး။ အခုေတာ့ သူစားေနတာၾကည့္ၿပီးစားခ်င္လာတာေၾကာင့္က်ေနာ္ေတာင္းဆိုမိေလသည္။ ညီမေလးက အထူးအဆန္းလိုျဖစ္ၿပီး က်ေနာ့ကို စိုက္ၾကည့္ေနပါတယ္။ ထိုခဏအတြင္းက်ေနာ့္ရင္ထဲဘယ္လိုႀကီးမွန္းမသိ။
"အင့္... ပါးစပ္ဟေလ ကိုကို"
"အင္းေနာက္တစ္လုပ္ခြန္႔အံုး"
"အင့္"..."ေရာ့"
ညီမေလးခြန္႔တဲ့ထမင္းသံုးလုပ္ကို က်ေနာ္ပလုပ္ပေလာင္းစားၿပီး သူ႔ေခါင္းက ဆံပင္ေတြကိုပြတ္သပ္က်ီစယ္လိုက္တယ္။ညီမေလးက က်ေနာ့္ကို မ်က္ေစာင္းထိုးၿပီး
" ကိုကိုေနာ္...ညီမေလးအစားက်ေတာ့စားပီး ကိုကို့့အစားက်ရင္လည္းညီမေလးကိုေကြၽးရမယ္"
အေဖက ငါးလံုးတစ္ခိုင္ေဘာ့သီးတြဲငါးတြဲကို ႀကိးေတြနဲ႔အခိုင္အမာခ်ည္ထားၿပီး တစ္ခိုင္ျခင္းစီမွာ ႀကိဳးစတစ္ခုစီထုတ္ထားပါတယ္။
ဒီေတာ့မွက်ေနာ္ "ဪ...ဒါမုန္တိုင္းက်ျပီးေရတက္လာရင္ ေရမနစ္ဖို့အတြက္ ေဘာ့သီးတစ္ေယာက္တစ္ခိုင္" ေပါ့လို့မေတြးရဲေတြးရဲေတြးလိုက္တယ္။
ဒါေပမဲ့ဒါက ျဖစ္မွမျဖစ္ႏိူင္တာကို။ အရင္လည္းမုန္တိုင္းက က်ေနက်ဘဲ။ မုန္တိုင္းက်ရင္ အျပင္းထန္ဆံုး အိမ္ေခါင္မိုးနည္းနည္းလန္ရံုေပါ့။ ေရက အိမ္ေပၚကို တစ္ခါမွမတက္တာ...ဒီေဘာ့သီးေတြဘာလုပ္ရမွာတုန္း။
က်ေနာ္ ကေလးပီပီ အေဖ့ကို ဘာမွမေျပာဘဲသာေနလိုက္တယ္။
ဒါေပမဲ့............
"ေဝါ...ေဝါ...ေဝါ..."
႐ုတ္တရက္ ေနပူၾကဲတဲႀကီးမိုးေတြရြာခ်လာတယ္။
"ဝူး ဝူး ဝူး"
မိုးတင္မဟုတ္ ေလပါအျပင္းပါလာပါသည္။
မိနစ္ႏွစ္ဆယ္အေတာအတြင္းေကာင္းကင္က မည္းညစ္စြာအံု႔စိုင္းသြားတယ္။
တကယ့္ကိုမယံုႏိူင္စရာပါဘဲ။ ျမစ္ေရက တ႐ွိန္ထိုးတက္လာတယ္။
ေသာင္ေပၚေနတဲ့ျမစ္ဆိပ္ကေန အိမ္ေ႐ွ႕တံတားတစ္ဝက္နီးပါးထိကို မိနစ္ပိုင္းအတြင္းတက္လာတဲ့ဒီေရက ေရကန္ထဲကိုေရေမာင္းထည့္ေနသည့္ႏွယ္။
ဒါေပမဲ့ ကိစၥမ႐ွိ။ သူ႔ဖာသာအခ်ိန္တန္ရင္ျပန္က်မွာပဲ။အခုက မိုးရိပ္ေၾကာင့္ ေရပါတခါတည္းတက္လာတာ။
သို႔ေသာ္...
"ဝုန္း!...ေျဖာင္း!"
အသံေၾကာင့္ကမ္းနားကိုေမးေငါ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေစာေစာပိုင္းက ကိုဘိေလးေမာင္းလာတဲ့ပင္လယ္ေကာင္ လိႈင္းပုပ္ဒဏ္ေၾကာင့္ တံတားကိုေျပးေဆာင့္ၿပီး တံတားေအာက္ေျခတိုင္ ႏွစ္တိုင္က်ဳိးသြားေလသည္။
အားလံုးပါးစပ္မွာ"ဟာ" ေသာ အာေမဋိတ္အသံေတြထြက္ကုန္သည္။
အေမ့ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေမ့မ်က္လံုးအဝိုင္းသား။
နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ငါးနာရီထိုးခါနီးၿပီ။
ေရကမ်က္စိေအာက္တြင္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းအသက္ဝင္လ်ွက္။
တံတားကေန ေရစင္ေအာက္ဖ်ားကိုစြဲလာတယ္။
ေရစင္ကေန အိမ္ကပန္းကိုစြဲလာတယ္။
မိနစ္ပိုင္းအတြင္းအေမွာင္စတ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းလႊမ္းလာတယ္။
ပီးေတာ့အေမက ဘယ့္သူ႔ကိုမွဘာမွမေျပာဘဲ ဘီရိုကိုေျပးဖြင့္္တယ္။
သူ႔ရဲ႕လက္ဝတ္တန္ဆာေတြကိုတစ္ခုမက်န္အကုန္ဝတ္တယ္။
ပီးတန္ဖိုး႐ွိပစၥည္းေတြနဲ႔စာရြက္စာတမ္းအကုန္လံုးကိုေသတၱာတစ္ခုထဲထည့္တယ္။ ညီမေလးနဲ႔က်ေနာ့ကိုခ်မ္းေနမွာဆိုးလို႔အေႏြးထည္တစ္ထည္စီးထုပ္ေပးၿပီးဝတ္ခိုင္းတယ္။ပီးေတာ့ မေန႔ကမွအေဖၿမိဳ႕ကဝယ္လာလို႔က်ေနာ္ဟိုလန္ၾကည့္ဒီလွန္ၾကည့္နဲ႔ပြေနတဲ့ ႐ွစ္တန္းပံုႏွိပ္စာအုပ္ေတြကို တစ္အုပ္ခ်င္းစုေကာက္ၿပီးေသတၱာထဲထည့္တယ္။ အေဖကေတာ့ ၾကပ္ၾကပ္တည္းတည္းစဥ္းစားေနပံုနဲ႔ ၿငိမ္သက္ေနပါတယ္။
အေမက ဘီ႐ိုထဲကဟာေတြအကုန္ထုတ္...ဟိုဟာေကာက္ဒီဟာေကာက္နဲ႔ေသတၱာထဲသူထည့္ခ်င္တာေတြထည့္ၿပီးေတာ့
"ေဖႀကီး တို႔ဒီေသတၱာကို ေနာက္ေဖးထင္းစင္ဆီကိုပို႔ရေအာင္"
အေဖႀကီးကအေမ့ကိုဘာမွမေျပာဘဲ ေသတၱာကိုအေမတစ္ဖက္သူတစ္ဖက္ဆြဲၿပီး ေနာက္ေဖးထင္စင္ကိုထြက္သြားပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ အေဖကေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္လာၿပီး ကိုဘိေလးကို
"ဘိေလး...လာအံုး"
ကိုဘိေလးအေဖ့ေခၚရာေနာက္ကိုလိုက္သြားၿပီး ျပန္လာေတာ့ အေနာက္ထင္းစင္ကေန ထင္းအိပ္တစ္ေယာက္တစ္အိပ္စီထမ္းလာၾကတယ္။
ေရဒူးေခါင္းျမဳပ္နဲ႔မိုးထန္ေလထန္ထဲထင္းအိပ္ေတြကိုဘာ့ေၾကာင့္သယ္ေနသလဲမသိတာေၾကာင့္ က်ေနာ္နဲ႔ညီမေလးက အိမ္ေထာင့္တစ္ေနရာကေန ကုပ္ကုပ္ေလးထိုင္ၾကည့္ေနမိတယ္။ဒီလိုနဲ႔အေမရယ္အေဖကုိယ္ကိုဘိေလးရယ္ေၾကာင့္ အိမ္ေပၚက ထင္းအိပ္ေတြအေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရာက္လာတယ္။
သူတို႔အိမ္ေပၚတက္လာေတာ့ အားလံုးစိုရႊဲေနၾကၿပီး။
အေမ့မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ေတာ့ သိပ္မေကာင္း။က်ေနာ္တို႔ကိုဘာမွလည္းမေျပာ။ သူ႔ေရစိုဝတ္ေတြကိုအဝတ္ေျခာက္ေတြနဲ႔စိတ္မပါစြဲလဲေနတာေတြ႔ရတယ္။
ကိုဘိေလးနဲ႔အေဖကေတာ့ အိမ္ေပၚမတ္တပ္ရပ္လ်ွက္ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုၾကည့္လို႔ ျမစ္ထဲကိုၾကည့္လိုက္နဲ႔ မ်က္ႏွာေတြေအးစက္တည္ၿငိမ္ေနၾကသည္။
ဒီလိုနဲ႔ ေရက က်ေနာ္တို႔ေျခဖ်ားေတြထိ ထနလာလို႔ က်ေနာ္တို႔ေမာင္ႏွမမတ္တပ္ရပ္လိုက္ရတယ္။
အိမ္ေ႐ွ႕က ပင္လယ္လမု (ကမ့္ပလာ) ပင္ေတြနဲ႔ အိမ္ရဲ႕အကာအရံေတြေၾကာင့္ အိမ္ထဲမွာေရက လိႈင္းၾကပ္ခြပ္ေလာက္သာ႐ွိေပမဲ့ ျမစ္ထဲမွာဘယ္ေလာက္လိႈင္းႀကီးေနမလဲဆိုတာ ျမစ္ကမ္းေဘးေနတဲ့က်ေနာ္ေတြးယူလို႔ရပါသည္။
ေျခဖဝါးကေန ေျခခံု...ေျခခံုကေနေျခသလံုး...ေျခသလံုးကေန ဒူးဇစ္ထိတက္လာေတာ့ အေဖနဲ႔ကိုဘိေလးက ဘီ႐ိုႀကီးကိုဆြဲလွဲလိုက္ပါတယ္။
ပီးေတာ့ အေမ၊ညီမေလးနဲ႔က်ေနာ့္ကိုဘီ႐ိုေပၚတက္ခိုင္းပီးအသင့္လုပ္ထားတဲ့ ေဘာ့သီးခိုင္ေတြကို အေဖက ႀကိဳးနဲ႔ခါးကိုလိုက္ခ်ည္ေပးပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ အေဖကတည္ၿငိမ္တဲ့ေလသံနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ေမာင္ႏွမကို...
"သားေရာသမီးေရာ အေဖႀကီးေျပျပမယ္နားေထာင္။ တကယ္လို႔ေရတက္လာလို႔ရင္ ဒီေဘာ့သီးႀကိဳးကိုခါးကေနမျဖဳတ္လိုက္နဲ႔ေနာ္ ၾကားလား"
"ဟာ...အေဖႀကီးကလည္း ညီမေလးေရာသားေရာ ေရကူးတတ္တာဘဲကို ဘာျဖစ္လို႔လည္း"
"အဲ့ဒါေတြမေျပာနဲ႔ အေျဖေျပာသလိုႀကိဳးကိုသာမျဖဳတ္ျပစ္လိုက္ၾကနဲ႔ၾကားလား"
ေျပာလည္းေျပာအေဖက က်ေနာ္တို႔ခါးမွာခ်ည္ထားတဲ့ေဘာ့သီးႀကိဳးေတြကို ေသခ်ာခိုင္ခံ့ေအာင္ထပ္ၿပီးခ်ည္လိုက္ပါတယ္။
ပီးေတာ့ အေမ့ကို
"အေမႀကီး ခ်မ္းေနပီလား။ မင္းေတာေ႐ွာက္ေဆးစိမ္ကိုအေဖႀကီးေသတၱာထဲထည့္လိုက္ပါတယ္ကြ"
ဟုတ္ပါတယ္...အေမက ေလငန္းေရာဂါရေတာ့အခ်မ္းမခံႏိူင္ဘူး။ ခ်မ္းရင္ေလငန္းထတတ္တာေၾကာင့္ ေတာေ႐ွာက္သီးကို အရက္နဲ႔စိမ္ထားႏွပ္ထားတဲ့ဟာကို ခႏၶာကိုယ္မွာလူးရတာ။
အေမကေတာ့ အေဖ့ကို ဘာမွမေျပာဘဲဒီအတုိင္းၾကည့္ေနပါသည္။ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေမာင္ႏွမကိုလက္နဲ႔သိုင္းဖက္ၿပီးရင္ခြင္ထဲဆြဲသြင္းလိုက္တယ္။က်ေနာ္တို႔ခါးကေဘာ့သီးေတြဟာေရထဲမွာလိႈင္းၾကပ္ခြပ္ေလးေတြေၾကာင့္ လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္ေနပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔တက္ထိုင္ေနတဲ့ဘီ႐ိုႀကီးျမဳပ္သြားေတာ့ ထင္းအိပ္ႏွစ္အိပ္ကို ကိုဘိေလးနဲ႔အေဖႀကီးကထပ္လိုက္တယ္။က်ေနာ္တို႔ကိုအဲ့ေပၚတက္ထိုင္ခိုင္းရင္းအေဖနဲ႔ကိုဘိေလးလည္းေဘာ့သီးတြဲေတြကိုခါးမွာခ်ည္လိုက္ၾကပါတယ္။
ခဏၾကာေတာ့တင္လိုက္တဲ့ထင္းအိပ္ေတြထပ္ျမဳပ္ပါတယ္။ဒါ့ေၾကာင့္ေနာက္ိပ္ႏွစ္အိပ္ထပ္တင္လိုက္ရတယ္။ဒီေတာ့မွက်ေနာ္ေၾကာက္ရမွန္းသိလာတယ္။
ဒါကပံုမွန္ျဖစ္ေနၾကမဟုတ္ေတာ့။ေရတက္တိုင္းထင္းအိပ္ေတြထပ္တင္ရင္းကေနက်ေနာ္တို႔မိသားစုဟာတျဖည္းျဖည္းအိမ္ေခါင္နဲ႔နည္းကပ္လာပါတယ္။
"ဝုန္း!ဝုန္း!ဝူး. . . . ."
ေလနဲ႔မိုးနဲ႔ကေတာ့ သနားသျဖင့္ နည္းနည္းေလးမွရပ္မသြားပါ။ပို၍သာဆိုးလာသည္။
အေဖႀကီးက အေမွာင္ထဲမွာ ဓာတ္မီးတဝင္းဝင္းႏွင့္အလုပ္႐ႈပ္ေနသည္။လက္ထဲကဓားနဲ႔အိမ္ေခါင္ေပၚကိုတြယ္တက္သြားၿပီး ႀကိမ္ႏွီးနဲ႔တုပ္ထားတဲ့ဓနိေတြကို ခုတ္ျဖတ္ေနပါတယ္။အိမ္ေခါင္ပြင့္သြားေတာ့ အေဖႀကီးက က်ေနာ္အေမနဲ႔ညီမေလးကို ေရမြန္းမွာဆိုးလို႔ထုတ္တန္းေပၚေျခေထာက္နင္းေစၿပီးအေပၚကိုေခါင္းျပဳထြက္ေစပါတယ္။
ဒါေပမဲ့မရ။ ျပင္းထန္တဲ့ေလနဲ႔အတူက်လာတဲ့မိုးစက္ေတြက ေက်ာက္စရစ္ခဲနဲ႔ေခါင္းကိုျပစ္ေနသလို။ျမစ္ေရလိႈင္းကပါ တဝုန္းဝုန္း႐ုိက္တာေၾကာင့္ဘယ္လိုမွေခါင္းျပဴထြက္လို႔မရေခ်။သို႔ေပမဲ့ အိမ္အတြင္းထဲလည္းေရျပည့္ေနၿပီးအသက္႐ႈလို႔မရေတာ့တာေၾကာင့္အေဖကညီမေလးနဲ႔အေမ့ကို ဘယ္တစ္ဖက္ညာတစ္ဖက္ကိုင္ပီးအေပၚကိုထိုးထြက္ပါတယ္။အေမကေတာ့က်ေနာ့လက္ကိုက်စ္ေနေအာင္ဆုပ္ကိုင္ရင္း
"သားမေၾကာက္နဲ႔ေနာ္...ေရေတြၿပီးရင္ျပန္က်သြားမွာ"
လိႈင္းပုပ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ခႏၵာကိုယ္ယိမ္းထိုးေနရင္းၾကားရေနအေမက က်ေနာ့္ကိုသူ႔ရင္ခြင္ထဲဆြဲသြင္းပါတယ္။ပီးေတာ့ က်ေနာ့္ေခါင္းကိုနမ္းရင္းေလသံလား႐ႈိက္သံလားမသဲကြဲတဲ့အသံတစ္ခုကိုၾကားလိုက္တယ္။
က်ေနာ္လည္းဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ဝမ္းနည္းလာပါသည္။အေမ ဒီလိုေခါင္းကိုတစ္ခါမွမနမ္းဘူး။ပီးေတာ့ က်ေနာ့္ကိုသူ႔ရင္ခြင္ထဲက်စ္ေနေအာင္ဖက္ထားတယ္။
ညီမေလးနဲ႔က်ေနာ္က တစ္ႏွစ္ပဲကြာတာေၾကာင့္ အေစာႀကီးႏို႔ျဖတ္ခဲ့ရတဲ့က်ေနာ္ဟာ အခုအေမ့ရဲ႕ႏို႔ခ်ဳိႏွစ္လံုးျခားမွာမ်က္ႏွာအပ္ရင္းဝမ္းနည္းစြာမ်က္ရည္က်ေနရတယ္။အေမ့ရဲ႕ကိုယ္ခႏၵာအစိတ္အပိုင္းနဲ႔ထိစပ္ေနတဲ့က်ေနာ့္ရဲအသားေတြအကုန္လံုးေႏြးေထြးေနရပါတယ္။ ပီးေတာ့အေမက ညီမေလးကိုလက္လွမ္းဆြဲတယ္။ဒါေပမဲ့အေဖက ဟန္ခ်က္မညီဘဲ လိႈင္းဒဏ္နဲ႔ပါသြားမွာဆိုးလို႔ခြင့္မျပဳပါဘူး။အခုမွသတိထားမိတယ္။
အေဖက က်ေနာ္တို႔သားမိသံုးေယာက္စလံုးကိုဖက္ထားတယ္ဆိုတာ။
ဒီေလာက္ေလနဲ႔လိႈင္း႐ိုက္ခ်က္ေတြကိုအေဖႀကီးဘယ္လိုထိန္းထားသလဲက်ေနာ္ေတြး၍မရပါ။
"သမီးေလး"
အေမ့ရဲ႕အသံက ဟန္မေဆာင္ႏိူင္ပဲငိုသံပါသြားပါသည္။
"အေမ့ သမီးေၾကာက္တယ္"
ညီမေလးငိုၿပီးေအာ္ေျပာတယ္။
က်ေနာ္တို႔သားအမိေတြ ဇာတ္တိုက္ထားသလိုသံၿပိဳင္ငိုမိလိုက္ၾကတယ္။
အေမွာင္ထဲက အေဖ့မ်က္ႏွာက လ်ွပ္စီးတစ္ခ်က္လ်ွပ္တိုင္း မခ်ိတင္ကဲအံႀကိတ္ေနတာကိုအထင္သားျမင္ေနရတယ္။
သို႔ေသာ္နာဂစ္ႀကီးက က်ေနာ္တို႔မိသားစုကိုအလြမ္းသယ္ဖို႔အခ်ိန္အၾကာႀကီးမေပးပါ...
"ဝုန္း!"
အသံတစ္ခုျပင္းထန္စြာနားထဲ။ရာအားလံုးေမွာင္သြားတယ္။ဘာဆိုဘာမွမသိလိုက္။အဲ့သည့္တစ္ခဏကိုက်ေနာ္ယေန႔ထိတိုင္ အာရံုထဲေဖာ္မရ။ ခဏျခင္းေလာကႀကီးတိတ္ဆိတ္ၿပီးအခ်ိန္ေတြရပ္တန္႔သြားသလို ဘာဆိုဘာမွမသိလိုက္တဲ့ထိုခဏ။
ေလာကရဲ႕ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမႈညဏ္ကကုန္သြားလို႔မ်ားအေမွာင္ျပကြက္တစ္ခုခ်လိုက္ေလသလား။
ဘာဆိုဘာမွမသိေတာ့ေပ။
က်ေနာ္သတိရေတာ့ပါးစပ္ထဲဆားငန္ေရေတြနဲ႔မိုးသီးစိေတြျပည့္ေနတယ္။အသက္႐ႈဖို႔ႀကိဳးစားရင္းကေနဆားငန္ေရေတြပါးစပ္ထဲဝင္တာဘယ္မနည္းမေနာ။က်ေနာ္ေရထဲကိုယ့္ေဖာ့ၿပီးေဘာ့သီးႀကိဳးကိုအဆံုးထိဆြဲယူေတာ့ေလးလိုက္တာ။ေပါ့ပါးတဲ့ေဘာ့သီးေတြဟာေရေပၚကိုေလ်ာေလ်ာ႐ႈ႐ႈပါမလာဘဲေလးလံေနတာေၾကာင့္က်ေနာ့္ခႏၵာကိုယ္သာေဘာ့သီးေနာက္ကိုပါသြားတယ္။အနားေရာက္မွသိလိုက္ရတာေဘာ့သီးမွာတစ္ခုခုၿငိေနၿပီဆိုတာပဲ။ က်ေနာ္လက္နဲ႔လိုက္ပတ္စမ္းၾကည့္ေတာ့ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း။ က်ေနာ္ဝမ္းသားသြားသည္။မိုးေရလ တအုန္းအုန္းခ်ေနလို႔ေမွာင္မိုက္တဲ့ပတ္ဝန္းက်င္ကိုမျမင္ရေပမဲ့ ဒီေဘာ့သီးခိုင္နဲ႔လာၿငိေနတဲ့ႀကိဳးဟာက်ေနာ္တို႔မိသားစုဝင္ထဲကတစ္ခုျဖစ္ရမယ္။
ထပ္စမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဘာ့သီးအေရတြက္ကမ်ားေနတယ္။
"ဘယ္သူလဲအေဖႀကီးလားအေမလားညီမေလးလား"
က်ေနာ္ေအာ္ေခၚလိုက္ရင္းကေန ေဘာ့သီးႀကိဳးစကိုလက္နဲ႔ထိမိေတာ့ ႀကိဳးကေရထဲစိုက္ေနတယ္။ က်ေနာ္စိုးရိမ္စြာနဲ႔အလ်ွင္အျမန္ဆြဲတင္ၿပီးလူကိုစမ္းမိေတာ့အေမျဖစ္ေနတယ္။
က်ေနာ့္ကိုယ္ကို ေဘာ့သီးႏွစ္ခုအၾကားတင္ေစၿပီးအေမ့ကိုေရမမြန္းေအာင္ဆြဲတင္လိုက္တယ္။
အေမကမလႈပ္မယွက္နဲ႔ေခါင္းငိုက္စိုက္ၾကေနတယ္။
"အေမ! အေမ! အေမ! အေမ! အေမ!"
က်ေနာ္ဝမ္းနည္းတုန္လႈပ္စြာအသံျခစ္ေခၚရင္းအေမ့ကို႐ွိသမ်ွအားနဲ႔လႈပ္ရမ္းပါတယ္။
အေမကတႈပ္တႈပ္မ်ွမလႈပ္ေလ က်ေနာ္ေအာ္ေခၚေလ။
မိုးေရထဲအေမ့ေခါင္းနဲ႔က်ေနာ့္ေခါင္းေတြေၾကာကုန္းေတြကို မိုးသီးေတြက အ႐ွိန္ျပင္းစြာရြာခ်လို႔စပ္ဖ်င္းေနေအာင္နာတယ္။တခါတေလ ေရထဲေမ်ာပါလားတဲ့သစ္သားေခ်ာင္းေတြက လိႈင္းနဲ႔အတူက်ေနာ္နဲ႔အေမ့ကို႐ိုက္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ကံေကာင္းေထာက္မစြာေလဟာတစ္ဝက္ေလာက္ၿငိမ္သြားတယ္။
ပတ္ဝန္းက်င္ကငိုသံ ေအာ္ဟစ္အကူအညီေတာင္းသံေတြကိုၾကားေနရတယ္။
က်ေနာ္လည္းအေဖ့ကိုသတိရၿပီးေအာ္ေခၚလိုက္ပါတယ္။
က်ေနာ့္ငိုသံပါနဲ႔ေအာ္ေခၚတာကိုအေဖၾကားၿပီး
"သားလား! ေဇာ္မိုးထက္လား"
"ဟုတ္တယ္အေဖႀကီး အေမလည္းဒီမွာ"
"ေအး အေဖလာၿပီ"
က်ေနာ့္တို႔သားမိအနားကိုအေဖကူးလာပါတယ္။
ၿပီးေတာ့အေမ့ကိုခါးကေနသိုင္းကိုင္ေပြ႔ၿပီးေအာ္ေခၚပါတယ္။
အေမကလံုးဝကိုမလႈပ္ေတာ့။ၿပီးေတာ့ အေဖက အေမ့ကိုရင္ဘတ္ေတြစမ္း ႏွာေခါင္းေတြစမး္လုပ္ပါတယ္။
ပီးေတာ့ အံႀကိတ္သံနဲ႔အေမ့နာမည္ကိုအႀကိမ္ႀကိမ္ေခၚတယ္။
က်ေနာ္ကအေမ့အေႏြးထည္စကိုကိုင္ပီးအေဖနဲ႔အတူဝိုင္းကူမေပးပါတယ္။
အေဖကၿပီးမွသတိဝင္လာပံုနဲ႔
"သားမင္းေရာဘာျဖစ္သြားေသးလဲ။မင္းအေမကိုဘယ္လိုေတြ႔လဲ...မင္းညီမေလးအသံေရာၾကားလား"
"သားကဘာမွမျဖစ္ဘူး။အေမ့ကိုေတြ႔တာက အေမ့ေဘာ့သီးႀကိဳးနဲ႔သားေဘာ့သီးႀကိဳးနဲ႔လိမ္ၿပီးၿငိေနလို႔...ညီမေလးအသံေတာ့သားမၾကားဘူးအေဖႀကီး"
"ဘာ...မင္းအေမႀကိဳးနဲ႔မင္းႀကိဳးနဲ႔ၿငိေနတယ္ဟုတ္လား"
အေဖကေျပာေျပာဆိုဆို က်ေနာ့္ေဘာ့သီးနဲ႔အေမ့ေဘာ့သီးၿငိေနတာကိုလက္နဲ႔စမ္းၾကည့္တယ္။
ၿပီးေတာ့အေမ့ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး"မျဖစ္ဘူး။ျဖဳတ္မွရမယ္" ဆိုၿပီးက်ေနာ္နဲ႔အေမ့ေဘာ့သီးကိုျဖဳတ္တယ္။
အေဖျဖဳတ္လို႔မပီးခင္မွာ အရပ္႐ွစ္မ်က္ႏွာကေန ေလဟာအသံမ်ဳိးစံုနဲ႔ထပ္ၿပီးတိုက္ခိုက္လာတယ္။လိႈင္းနဲ႔အက္ဆစ္လိုျပင္းထန္တဲ့မိုးသီးေတြဟာ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ က်ေနာ္တို႔ကိုႏိွပ္စက္ဖို႔တစ္စခန္းျပန္ထလာၾကတယ္။
ႀကိဳးကဘယ္ေလာက္ထိလိမ္ပတ္ေနသည္မသိ အေဖေတာ္ေတာ္ကိုႀကိဳးစားျဖဳတ္ေနရသည္။
ပါးစပ္ကလည္း"သား...မင္းေဘာ့သီးကိုဘယ္ေတာ့မွမလႊတ္လိုက္နဲ႔ေနာ္" လို႔တတြတ္တြတ္သတိေပးေနတယ္။
ဒါေပမဲ့ႀကိဳးျဖည္လို႔မပီးခင္မွာျပင္းထန္တဲ့လိႈင္းလံုးတစ္လံုးက်ေနာ္တို႔သားမိသားဖသံုးေယာက္ဆီကိုက်လာပါတယ္။
"ဝုန္း!"
ဒုတိယအႀကိမ္ေလာကႀကီးျပန္ၿပီးက်ေနာ့္အာရံုထဲတိတ္ဆိတ္သြားျပန္ပါတယ္။အေမွာင္တိုက္ႀကီးက်ေနာ့္ကိုယ္ေပၚအခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ဖုန္းလြမ္းသြားသည္မိသိ က်ေနာ္သတိရေတာ့ က်ေနာ္ကအမိႈက္ေတြလိုအပံုၾကားထဲ ။ဘာမွလည္းေသခ်ာမျမင္ရ။က်ေနာ့္ခါးကိုစမ္းၾကည့္ေတာ့ေဘာ့သီးႀကိဳးက႐ွိေနသည္။ေဘာ့သီးႀကိဳးစမ္းရင္းမွအေမ့ကိုဖ်က္ကနဲသတိရလိုက္သည္။
အေမ...
ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ။ႀကိဳးျပဳတ္သြားတာလား။ဒါမွမဟုတ္အေဖႀကီးနဲ႔ပါသြားတာလား။က်ေနာ္ေတြးရင္းလ်ွပ္စီးလ်ွပ္ခ်ိန္ေဘးကိုဝဲၾကည့္ေတာ့ လွစ္ကနဲလွစ္ကနဲမဲမဲနဲ႔ျမင္လိုက္ရတဲ့အရာေတြ။
ဘာေတြမွန္းမသိလို႔ေနာက္တစ္ႀကိမ္လ်ွပ္စီးလ်ွပ္ခ်ိန္ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိေတာ့သစ္ပင္ေတြျဖစ္ေနတယ္။
ဒီေတာ့မွ ေရစီးအားကဒီေလာက္ထိကိုျမန္ေနရတာကိုသတိထားမိတယ္။
မယုတ္မလြန္ေျပာရရင္ အဲ့အခ်ိန္ေရစီးအားအလ်ွင္ဟာ အခုရန္ကုန္ၿမိဳ႕ပတ္ရထားအလ်ွင္ထက္မမ်ားရင္ေတာင္မေလ်ာ့ဘူး။
နာရီေတြအေတာ္ၾကာလာတဲ့ေနာက္ေရစီးအားဟာေလ်ာ့က်သြားတယ္။ေလေတြေရေတြလည္းေတာ္ေတာ္စဲသြားတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ က်ေနာ့္ေ႐ွ႕တည့္တည့္မွာ လ်ွပ္စီးအလင္းေရာင္နဲ႔အတူ သစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ကိုေတြ႔တာနဲ႔ဒီသစ္ပင္ေပၚကိုတက္ပီးေနခဲ့ဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ဒီေရစီးနဲ႔လိုက္သြားလ်ွင္အိမ္နဲ႔အေတာ္ေဝးသြားႏိူင္သည္။သို႔ေသာ္သစ္ပင္ ပင္စည္ကိုလမ္းဖက္ခ်ိန္မွာ ေရစီးအားကိုေလ်ာ့တြက္မိတဲ့က်ေနာ္ဟာပင္စည္ကိုဖမ္းတဲ့ေနရာမွာလက္အာထြက္သြားသည္။
ဒါေပမဲ့ကံေကာင္းေထာက္မစြာအေဖခ်ည္ေပးလိုက္တဲ့ေဘာ့သီးႀကိဳးဟာသစ္ပင္ကိုင္းနဲ႔ၿငိေနၿပီး က်ေနာ္အမႈိက္ပံုကလြတ္လို႔သစ္ပင္ေပၚက်န္ခဲ့တယ္။
တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားစြာတဲ့ သစ္ပင္ေပၚမွာက်ေနာ္ မိုးလင္းသည္အထိေစာင့္ခဲ့တယ္။
နာရီေတြအေတာ္ၾကာေတာ့ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းလင္းလာတယ္။
ေရေတြအားလံုးၿငိမ္သြားတယ္။မိုးေရေတြတစ္ေပါက္မွမက်ေတာ့ဘူး။ေလကလည္းၿငိမ္သြားတယ္။
ေရက ပင္စည္ကေနတစ္ရစ္ျခင္းစီက်ေနေတာ့က်ေနာ္အလိုက္သင့္လိုက္ဆင္းတယ္။ဒီလိုနဲ႔မိုးလည္းစင္စင္လင္းက်ေနာ္လည္းသစ္ပင္ေျခရင္းကိုေရာက္တယ္။ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္ျခံစပ္ႀကီးတစ္ခုမွာ။ေဘးမွကလယ္ကြင္းေတြနဲ႔။ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ေနျခည္ႏုႏုနဲ႔မေန႔ညကသူမဟုတ္သလို အျဖဴေရာင္မိုးသားေတြနဲ႔လင္းေနတယ္။
သစ္ပင္ေတြေတာ့လဲကြလို႔။ ကြင္းထဲမွာကြၽဲေတြေသေနတယ္။ ဝက္ေတြေသေနတယ္။ ဆိတ္ေတြေသေနတယ္။ ငါးအႀကီးႀကီးေတြဗိုက္အေဖြးသားႀကီးေတြနဲ႔ေသေနတယ္။ ေႁမြေတြေသေနတယ္။ယုတ္စြဆံုး ဘဲေတြမန္ဒါလီေတြပါေသေနတယ္။ၿပီးေတာ့ လယ္ကန္သင္းေဘာင္ေပၚကားယားခြေသေနတဲ့အယုတ္လတ္ျမတ္မေရြးလူေသေတြ...သစ္ပင္ေပၚမွာသစ္ခိုင္းေပၚကားယားခ်ိတ္ေသေနတဲ့သူေတြ...ေရအိုင္ထဲဝမ္းလ်ားေမွာက္ေသေနတဲ့လူေတြ...ေယာက်ာၤးမိန္းမမနည္း။
က်ေနာ္လွပတဲ့ေကာင္းကင္နဲ႔အတူ ဝမ္းနည္းစရာေျမျပင္ကို ေသြးပ်က္မွင္သက္စြာအခ်ိန္ၾကာႀကီးၾကည့္ေနတုန္း...
"ဗြမ္း ... ဗြမ္း...ဗြမ္း"
အသံေၾကာင့္က်ေနာ္ရုတ္တရက္ထိတ္လန္႔သြားသည္။
လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အကိုႀကီးႏွစ္ေယာက္ဦးႀကီးတစ္ေယာက္။
"ေကာင္းေလးမင္းလည္းေရစီးနဲ႔ပါလာတာလား"
"ဟုတ္ကဲ့"
သူ႔ကိုျပန္ေျပာလိုက္မွ က်ေနာ့္ရင္ဘတ္ထဲေအာ္ကလိဆန္စရာေလေတြၿပိဳ႕တက္လာသည္။
က်ေနာ္မထိန္းႏိူင္ဘဲအန္ခ်လိုက္ေတာ့ ပင္လယ္ဆားငန္ေရေတြက အမိႈက္တစ္ခ်ဳိ့နဲ႔အတူထြက္လာတယ္။
"ေရေတြဗိုက္ထဲဝင္သြားတာျဖစ္မယ္"
ဦးေလးႀကီးကေျပာလည္းေျပာရင္း က်ေနာ့္ရင္ဘတ္နဲ႔ေၾကာကို ၾကင္နာစြာဖိေပးပါတယ္။
က်ေနာ့္အန္လို႔ပီးေတာ့
"မင္းကဘယ္ကလည္း"
"သားကသံုးထပ္ကုန္းကဦးဦး"
"ေအးဒါဆို ဦးတို႔နဲ႔လိုက္ခဲ့။ဦးတို႔က ႀကိမ္ေခ်ာင္းကိုျပန္မွာ"
က်ေနာ္လမ္းေတာက္ေလ်ာက္သူတို႔နဲ႔ျပန္လိုက္ခဲ့တယ္။
ထမင္းမစားရၾကလို႔ အားလံုးကအားျပတ္ေနၿပီ။
ေရေတာထဲေတြျဖတ္ေလ်ွက္ေနေပမဲ့ေရငန္ေတြမို႔ေသာက္မရ။ ေခ်ာင္းေတြေတြ႔ရင္ တူရြင္းကို႐ွာပီးဓနိေဖာင္ကိုထိုးျဖတ္ေဖာင္လုပ္ပီးေရထဲေမ်ာကူးရတယ္။
ေစ်းဆိုင္အပ်က္ေတြကေမ်ာတဲ့မုန္႔ေတြက ေရေတြဝင္ေနတာမို႔ ဘယ္လိုမွစားမရ။
သူတို႔နဲ႔ ႏွစ္ရက္တိတိအျပင္းလမ္းေလ်ာက္ခဲ့ၿပီးမွ က်ေနာ္ဟာႀကိမ္ေခ်ာင္းကိုျပန္ေရာက္တယ္။ ႀကိမ္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕ေပၚကိုေရာက္ေတာ့ အမွတ္မထင္ဘဲက်ေနာ္တို႔ရြာက ကိုေက်ာ္ထြန္းက က်ေနာ့္ကိုလက္ေျပးဆြဲတယ္။
"ဟစ္ေယာင္ေလး မင္းကိုမင္းအေဖလိုက္႐ွာေနတယ္"
"ဟာ...ဟုတ္လား ဘယ္မွာလဲဦးေက်ာ္ထြန္း"
"ဟိုးကစည္ပိုင္းအစိမ္းေပၚထိုင္ေနတာမင္းအေဖပဲ"
တိုက္ပ်က္ ဆိုင္ပ်က္ အိမ္ပ်က္ ေက်ာင္းပ်က္ေတြနဲ႔ မေသတဲ့လူေတြဟာ ေရထဲေမ်ာလာတဲ့ေတြ႔ကရာအဝတ္ေတြကိုေကာက္ဝတ္ၿပီး အေရာင္အေသြးမ်ဳိးစံုနဲ႔အတံုးအရံုးလဲပီးတခ်ဳိ့အနားယူေနၾကတယ္။တခ်ဳိ့စိတ္ပ်က္အားငယ္စြာထိုင္ေနၾကတယ္။ တခ်ဳိ့ေသြး႐ူးေသြးတန္းေအာ္ဟစ္ေနၾကတယ္။တစ္ခ်ဳိ့က ကိုယ့္မိသားစုကိုေတြ႔လို႔ေတြ႔ျငားလိုက္႐ွာေနၾကတယ္။
က်ေနာ္အေဖ့ဆီကိုေျပးသြားၿပီး
"အေဖႀကီး..."
က်ေနာ့္ဝမ္းသာအားရေခၚလိုက္သံေၾကာင့္အေဖက စည္ပိုင္းေပၚမွာ ေငးမိႈင္ၿငိမ္သက္စြာထိုင္ေနရင္းကအသက္ဝင္သြားတယ္။
ပီးေတာ့ က်ေနာ့္ဆီကိုတစ္ဟုန္ထိုးေျပးလာၿပီး ခါးကေနေထြးေပြ႔ေျပးဖက္ဆြဲမလိုက္ျပီးတင္းၾကပ္စြာဖက္လိုက္တယ္။ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ပါးျပင္ေတြနဲ႔နဖူးေတြကို ေနရာမလပ္အငန္းမရနမ္းရင္း က်ေနာ့္တစ္သက္တခါမွမျမင္ဖူးေသာအေဖ့မ်က္ရည္ေတြ ဆည္က်ဳိးသလိုတသြင္သြင္းစီးလားတယ္။
တစ္မိနစ္ေလာက္အေဖက်ေနာ့္ကိုရင္ဘတ္ထဲကခြာၾကည့္လိုက္ ေပ်ာက္သြားမွာဆိုးသည့္အလားျပန္ဖက္လိုက္နဲ႔ႏုတ္ဖ်ားက စကားေတြတစ္ခြန္းမွမဆိုႏိူင္။
"သားရယ္... အေဖမင္းကိုပါဆံုး႐ႈံးရၿပီထင္တာ။ေတာ္ေသးတာေပါ့"
ဆို႔နင့္ေၾကကြဲစြာနဲ႔အေဖက်ေနာ့္ကိုေျပတယ္။
"အေမနဲ႔ညီမေလးေရာအေဖႀကီး"
က်ေနာ္မဝံ့မရဲေမးေတာ့ေအဖကတိတ္ဆိတ္လ်ွက္မျေဖပါဘူး။
က်ေနာ့္ကိုသာရင္ခြင္ထဲဆြဲသြင္းၿပီးအၾကာႀကီးၿငိမ္ေနတယ္။
က်ေနာ္အေဖ့ရင္ဘတ္ကိုတြန္းၿပီး
"အေမနဲ႔ညီမေလးေရာလို႔အေဖႀကီး"
အေဖႀကီးမ်က္ႏွာကိုတည္ၿငိမ္စြာျပဳျပင္ၿပီး
"သား...အေဖႀကီးေျပာတာကိုေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္စမ္း"
"ဟုတ္ကဲ့အေဖႀကီး"
"ညီမေလးကို ကေတာ့အသက္႐ွင္ႏိူင္ေသးတယ္။မင္းအေမကေတာ့ အေဖတို႔ေတြကတည္းက အသက္မ႐ွိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့အသက္႐ွင္ခ်င္လည္း႐ွင္ႏိူင္တယ္။အေဖျကီးတို႔အားမေလ်ာ့ပဲ႐ွာၾကတာေပါ့သား"
အေဖႀကီးကသူ႔စကားအ႐ွိန္လြန္သြားမွန္းသိၿပီးျပန္ထိန္းပါတယ္။ဒါေပမဲ့က်ေနာ္သိေနၿပီပဲ။တစ္ကိုယ္လံုးခြန္အားေတြမဲ့သြားၿပီးေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးအဓိပၸါယ္မ႐ွိေတာ့သလို... ျဖစ္ႏိူင္လ်ွင္ က်ေနာ္ဒီေနရာကေန အေငြ႔ပ်ံသြားခ်င္ပါဘိ"
အ႐ုပ္ႀကိဳးပ်က္နဲ႔က်ေနာ္အေဖ့ရင္ခြင္ထဲကိုတိုးဝင္ၿပီးအေဖ့ခါးကိုမလြတ္တမ္းဖက္လိုက္တယ္။
ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္အသံအေဖ့ရင္ဘတ္ကေနပုဆိုးစအထိက်ေနာ့္မ်က္ရည္ေတြနာရီေပါင္းမ်ားစြာရႊဲနစ္ေစၿပီး က်ေနာ္အျပင္ေလာကႀကီးကိုမၾကည့္ရဲေတာ့။ အသံမထြက္ဘဲႀကိတ္ငိုရျခင္းကိုက်ေနာ္ငယ္ရြယ္စြာငိုတတ္သြားခဲ့တယ္။
တျဖည္းျဖည္းေနေစာင္းလာတယ္။ အေဖကေခါင္းကိုပြတ္ ေၾကာကိုသပ္တယ္။"သားေလးရယ္"ဆိုတဲ့ အေဖရဲ႕ေၾကကြဲတဲ့အသံကိုခဏခဏၾကားရတယ္။
ေနေရာင္ေတြတျဖည္းျဖည္းေဖ်ာ့လာတယ္။
အေဖေက်ာေပးထားတဲ့ျမစ္ျပင္ျကီးထဲကိုက်ေနာ္အေဖ့ရင္ခြင္ထဲကေနမရဲတရဲခိုးၾကည့္တယ္။
ၾကာၾကာၾကည့္ေလ ႐ုပ္႐ွင္အေႏွးျပကြက္ေတြလို အေမ့ရဲ႕ ေႏြးေထြးစြာေက်ာင္းလာႀကိဳခ်ိန္ေတြကိုျမင္ေနရတယ္။ ခဏခဏရန္ျဖစ္ၿပီးျပန္ခ်စ္တဲ့ညီမေလးရဲ႕ဆိုးႏြဲ႔ပံုေလးေတြလြင့္လာတယ္။
က်ေနာ္မၾကည့္ရဲ႕ေတာ့ ။ အေဖကေတာ့ က်ေနာ့္ကိုရင္ခြင္ထဲကဆြဲခြာ...ပခံုးကိုအသက္ပါပါကိုင္ၿပီး
"သား...အေဖႀကီးမွာ ဘဝတစ္ခု႐ွိေသးတယ္။အဲ့ဒါသားပဲ။သားမွာလည္းဘဝတစ္ခု႐ွိေသးတယ္။ အဲ့ဒါအေဖႀကီးပဲ။ ေလာကမွာေဆြမ်ဳိးရင္းခ်ာအေဖႀကီးနဲ႔သားပဲ႐ွိေတာ့တယ္"
က်ေနာ္ျမစ္ျပင္ႀကီးထဲမၾကည့္ရဲလို႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ႏံုးခ်ိစြာအေဖ့ရင္ခြင္ထဲၿပိဳလဲလိုက္တယ္။
က်ေနာ့္လုိဘယ္သူေတြမ်ားအေမကုိ ခ်စ္မဝခင္ရက္ရက္စက္စက္ဆံုး႐ႈံးလိုက္ရအံုးေလမလဲ. . . . .
(ဘဝျဖစ္ရပ္မွန္ကို အေမမ်ားအတြက္ဂုဏ္ျပဴၿပီးအေမ့အတြက္ေရးသည္)
07:21pm (24.1.2016)
Credit-ZawMoeHtet(စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာျဖင့္)
.
Credit : ZawMoeHtet via Myo Myint Maung

Saturday, April 22, 2017

သခ်ိၤဳင္းကုန္းမွာ

ငါတို႔ ရြာကေလး၏ ေျမာက္ဘက္တြင္ သခ်ႋဳင္းကုန္း ရွိသည္။ မေသၾကေသးေသာ သူတို႔သည္ ရြာကေလးထဲတြင္ ကိုယ့္အိုးကိုယ့္အိမ္ႏွင့္ တသီးတျခား ေနထုိင္ၾကသည္။ ထန္းရြက္တဲကေလးမွာလည္း ေနထိုင္ၾကသည္။ သက္ငယ္မိုး ထရံကာႏွင့္ ေနၾကသူတို႔လည္း ရွိသည္။ အခ်ိဳ႕ ပစၥည္းဥစၥာ ခ်မ္းသာႂကြယ္၀သူတို႔သည္ သြပ္မိုးပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ႏွင့္ ေနၾကသည္။ ေသဆံုးၾကေသာ အခါတြင္ သခ်ႋဳင္းေျမတြင္ တစုတေ၀း ေနၾကရေတာ့သည္။ သခ်ႋဳင္းကုန္းသည္ ေနရာ မက်ယ္လွ။ သို႔ရာတြင္ ကြယ္လြန္သူ မွန္သမွ်တို႔၏ တစ္ခုတည္းေသာ ေနအိမ္ ျဖစ္ေလသည္။
သခ်ႋဳင္းကုန္းဆီသို႔ လွမ္းၾကည့္ပါ။ မန္က်ည္းပင္အိုႀကီး သံုးေလးပင္သည္ ခါးတံရွည္ႀကီးႏွင့္ ရပ္ေနၾကသည္။ တန္ေဆာင္းျပသာဒ္ပင္မ်ားသည္ ခ်ံဳဖြဲ႔၍ ေနၾကသည္။ ေညာင္ပင္ႀကီး တစ္ပင္သည္လည္း မုတ္ဆိတ္ဖြားဖြားႏွင့္ တရားဆင္ျခင္ေနသည္။ ဇရပ္တန္ေဆာင္းသည္ မန္က်ည္းပင္ အနီးမွာ ရွိသည္။ အုတ္ခံုခံ သြပ္မိုးႏွင့္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ခမ္းခမ္းနားနားကား မဟုတ္လွ။ သြပ္မိုး လန္သည့္ ေနရာ လန္ေနၿပီ။ အုပ္ခ်ပ္မ်ား ကြာသည့္ ေနရာ ကြာေနၿပီ။ အကာအရံကား လံုး၀ မရွိေခ်။
ရြာကေလး၏ ေျမာက္ဘက္သို႔ ထြက္လိုက္လွ်င္ သခ်ႋဳင္းကုန္းကို ျမင္ႏိုင္သည္။ တစ္ေခၚေလာက္ပင္ မေ၀းလွ။ သစ္ပင္ အုပ္အုပ္ကေလးႏွင့္ စိမ္းပုပ္ပုပ္ ညွိမႈိင္းမႈိင္းေပပင္။
ဤ သခ်ႋဳင္းကုန္းကေလးသည္ ရြာကေလး၏ အသက္ႏွင့္ အမွ် ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သူ႔ကို ရြာသူရြာသားတို႔ မခ်ဥ္းကပ္ခ်င္ၾကေသာ္လည္း မစြန္႔ပယ္ႏိုင္ေသာ ေနရာကေလး ျဖစ္သည္။
ငါတို႔ႏွင့္ ကစားေဖာ္ ျဖစ္ေသာ ေခြးညိဳႏွင့္ ပုစတို႔သည္ သခ်ႋဳင္းကုန္းကေလးသို႔ ေနစဥ္ ေရာက္ၾကသည္။ သခ်ႋဳင္းကုန္း အနီး ျမက္ခင္းစပ္တြင္ ႏြားမ်ားကို ေက်ာင္းရင္း ဇရပ္တြင္ သူတို႔ နားၾက ေနခိုၾကသည္။ ဇရပ္တြင္ ေရစက္ခ်သံ၊ အမွ်ေ၀သံ၊ ေၾကးစည္သံႏွင့္ ငိုသံကိုသာ ၾကားရသည္ မဟုတ္။ ပုေလြသံကေလးကိုလည္း ေန႔တိုင္း ၾကားေနရေသးသည္။ ေခြးညိဳႏွင့္ ပုစတို႔သည္ ဂြကေလးကုိယ္စီႏွင့္ မန္က်ည္းပင္၊ ေညာင္ပင္တို႔တြင္ နားလာေသာ စာကေလးမ်ားကို ပစ္ခတ္ မီးၿမိဳက္၍ စားတတ္ၾကေပေသးသည္။
သို႔ရာတြင္ ငါတို႔သည္ သခ်ႋဳင္းကုန္းကေလး အနီးသို႔ မကပ္၀ံ့။ သခ်ႋဳင္းကုန္းကေလး ရွိရာသို႔ ငါတို႔ ရဲရဲပင္ မၾကည့္၀ံ့။ ေျမပဲေကာက္ သြားၾကေသာအခါ သူ႔နားကို မတတ္သာ၍ ျဖတ္သြားၾကရလွ်င္လည္း ေျခမႈန္႔ကို နဖူးတို႔၍ ခပ္သုတ္သုတ္ သြားတတ္ၾကသည္။ လႈပ္ေနေသာ တန္ေဆာင္းျပသာဒ္ပင္၊ ဆူးခက္အံုထားေသာ ေျမပံုမို႔မို႔ကေလးမ်ားကို မ၀ံ့တ၀ံ့ၾကည့္၍ ျဖတ္လာခဲ့ၾကသည္။ ေန၀င္ရိုးရီအခ်ိန္ အိမ္ျပန္လာေသာအခါ သခ်ႋဳင္းကုန္းကေလးသည္ မလႈပ္မရွက္ ၿငိမ္သက္လ်က္ပင္ ရွိေသာ္လည္း ထိုသို႔ ၿငိမ္သက္ျခင္းသည္ပင္ စိတ္ေျခာက္ခ်ားဖြယ္ ျဖစ္ျပန္သည္။
သခ်ႋဳင္းကုန္းအထက္ ေကာင္းကင္ျပင္တြင္ လင္းတတို႔သည္ ၀ဲလ်က္ ရွိၾကသည္။ ရြတ္တြတြဲ တြဲလ်ားက်ေသာ ပါးပ်ဥ္းတို႔ျဖင့္ လင္းတအိုတို႔သည္ ေျမပံုအနီးတြင္ ငုတ္တုတ္ႀကီး ေနတတ္ၾကသည္။ လင္းတအိုတို႔ အနီးတြင္ က်ီးတို႔သည္ တအားအား တေသာေသာႏွင့္ ေအာ္ျမည္ေနၾကသည္။ ငါတို႔သည္ လင္းတကို မေၾကာက္။ လင္းတႀကီးမ်ားသည္ သူတပါးအသက္ကို ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ျဖတ္ စားေသာက္တတ္ေသာ သတၱ၀ါ မဟုတ္ဟု လူႀကီးသူမမ်ား ေျပာသံ ၾကားဖူးသည္။ ငွက္ဘုန္းႀကီးဟုလည္း ဆိုၾကသည္။ အေလာင္းေကာင္ ရွိရာသို႔ က်ီးကန္းမ်ားက လာေရာက္ ပင့္ဖိတ္မွ စားေသာက္ရန္ လာတတ္ၾကသည္ဟု ေျပာေလ့ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါတို႔သည္ လင္းတကို မေၾကာက္။ သို႔ရာတြင္ ပုပ္ေဟာင္ေနေသာ အေလာင္းေကာင္ အနီးတြင္ လင္းတႀကီးမ်ားကို ျမင္ရေလ့ရွိသျဖင့္ စက္ဆုပ္ရြံရွာသည္ကား အမွန္ ျဖစ္ေတာ့သည္။
သခ်ႋဳင္းေျမတြင္ ဘုတ္ တေစၦတို႔ ေနသလိုလို ေျပာၾကသျဖင့္ ေက်ာခ်မ္းမိသည္။ ညအခါမ်ားတြင္ သခ်ႋဳင္းေျမသည္ အတိတ္ဆိတ္ဆံုး ေနရာ ျဖစ္သည္။ ရံဖန္ရံခါ သခ်ႋဳင္းဘက္တြင္ မီးေရာက္ တလက္လက္ ျမင္ရတတ္သည္ဟု ငါ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေျပာၾကသည္။ ကေလးမသာ ခ်ေလသလား။ သိုက္ဆရာ၊ ေအာက္လမ္းဆရာမ်ား အေလာင္းေဖာ္ေလသလား။ သရဲ မီးျပေလသလားး။ ငါတို႔ တပ္အပ္ မသိေခ်။
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ၊ ငါတို႔သည္ သခ်ႋဳင္းကုန္းကို စက္ဆုပ္ထိတ္လန္႔ၾကသည္မွာကား ေသခ်ာသည္။ သခ်ႋဳင္းကုန္းသို႔ လွည့္မၾကည့္ခ်င္ၾကသည္မွာလည္း ေသခ်ာသည္။
ငါတို႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသား ဘ၀တုန္းကဆိုလွ်င္ မၾကာမၾက သခ်ႋဳင္းကုန္းသို႔ ေရာက္ရသည္။ မေရာက္ခ်င္လည္း မေနရ။ အသုဘရႈ ခဏခဏ လာပင့္ေလ့ ရွိသည္။ ထိုအခါတြင္ ဆရာေတာ္ဘုန္းႀကီး မ်က္စိမ်က္မွာ မသာမယာ ရွိတတ္သည္ကို သတိျပဳမိသည္။ သနားကရုဏာစိတ္ျဖင့္ ညည္းသံကိုလညး္ ၾကားခဲ့ရဖူးသည္။ ေဟ – သတၱ၀ါမွန္သမွ် မလြတ္ကင္းႏိုင္တဲ့ ေဘးႀကီးပဲလကြယ္ ဟု ပင့္သက္ခ်ဟန္၊ သံေ၀ဂရဟန္တို႔ကိုလည္း အဖန္ဖန္ ျမင္ခဲ့ရဖူးသည္။ သကၤန္းကိုရုံ စကၡဳေႁႏၵကိုခ်ေတာ္မူ၍ အသုဘရႈ ႂကြလွ်င္ ငါတို႔ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ေတာင္းကိုထမ္း၍ လိုက္ပါၾကရသည္။ သုသာန္ေရာက္လွ်င္ ရင္ဘတ္စည္တီးငိုသံ၊ ဆံပင္ဖ်ားလ်ားခ်ေနၾကဟန္ စေသာ ရႈခင္းမ်ားကုိ မျမင္ခ်င္ မေနရ။ မၾကားခ်င္ မေနရ ျဖစ္ေတာ့သည္။
ငါသည္ ဘုန္းႀကီးႏွင့္အတူ အသုဘရႈလိုက္ရန္ အေၾကာက္ဆံုး ျဖစ္သည္။ ညေရာက္လွ်င္ အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ေခ်။ အိပ္မက္ဆိုးမ်ား မက္ကာ လန္႔၍ ေအာ္တတ္သည္။ ထုိအခါ ငါက အမ အမ ဟု ေခၚေသာ အေမသည္ ေရနံဆီမီးခြက္ကို ထြန္းကာ ငါ့ကို ေခ်ာ့ပါေလသည္။ သနားၾကင္နာစြာ နဖူးကိုစမ္း၊ ရင္ကိုစမ္း၍ အားေပးပါေလသည္။ ေရာ့ ေရာ့၊ လူကေလး – ေရတစ္ခြက္ ေသာက္လုိက္ေနာ္၊ မေၾကာက္နဲ႔ေနာ္ ဟု ဆိုကာ ေရခပ္ေပးပါသည္။ ထိုအခါက်မွ ငါ့မွာ အေၾကာက္ေျပသည္။ ငါ့မွာ အေမ ရွိသားပဲ။ ဘာေၾကာက္စရာ ရွိသလဲ ဟု အားတင္ႏိုင္သည္။ အိပ္ေပ်ာ္ႏိုင္သည္။
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက ထြက္လာေသာအခါတြင္ အသုဘရႈလိုက္ရမည့္ေဘးမွ ေ၀းေတာ့သည္။ သာမႈနာမႈ မွန္သမွ် အမသည္ တဘက္တစ္ထည္ကို ေခၚေပၚတင္လ်က္ လိုက္ပို႔ေလသည္။ ရြာထဲတြင္ မသာရွိလွ်င္ ငါတို႔သည္ အမကို ျမင္ရုံႏွင့္ သိသည္။ အမသည္ မ်က္စိမ်က္ႏွာ မေကာင္း။ တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ ျမည္ကာ ေၾကကြဲသံ၊ ၀မ္းနည္းသံကို ျပဳေလသည္။ ထို႔ေနာက္ တဘက္ကို ေခါင္းေပၚတင္၊ ဖိနပ္ၿမီးတိုကို တရွပ္ရွပ္စီးကာ အသုဘရႈ လိုက္ပို႔ေလေတာ့သည္။
ငါတုိ႔သည္ သခ်ႋဳင္းဟူေသာ အသံကို မၾကားလို။ ထိုစကားသည္ ငါတို႔ႏွင့္လည္း မကင္းႏိုင္ဘဲလ်က္ ငါတို႔ မႏွစ္သက္။ ထိုစကား ၾကားရလွ်င္ ေကာင္းေသာစကား မဟုတ္ဟု ဆိုသည္ကို ခ်က္ျခင္း သေဘာေပါက္သည္။ သခ်ႋဳင္းဆိုေသာ စကား မၾကာႏိုင္ရာ အရပ္သည္ အဘယ္မွာနည္း။ ငါတို႔သည္ ေတာင့္တမိသည္။ နိဗၺာန္ဟု ေျဖၾကသည္။ ထိုသို႔ျဖစ္လွ်င္ ငါတို႔သည္ သည္နိဗၺာန္ကို ေရာက္ခ်င္လွေတာ့သည္။ နိဗၺာန္မွာ သုသာန္ မရွိေခ်။
ေကာင္းလွ၏။ ဤတစ္ခ်က္တည္းႏွင့္ပင္ နိဗၺာန္သည္ မည္မွ်ေပ်ာ္ေမြ႔စရာ ေကာင္းေလမည္နည္းဟု ေတြးကာ နိဗၺာန္ကုိ သေဘာက်မိသည္။
နိဗၺာန္ကား အဘယ္မွာနည္း။ သခ်ႋဳင္းမ်ားစြာကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးမွ နိဗၺာန္ေရာက္မည္ေလ။ သခ်ႋဳင္းကုိ ေကြ႔၍ နိဗၺာန္ကို သြားႏိုင္ေသာလမ္း ရွိသေလာ။
အို ဗုဒၶသခင္။ သခ်ႋဳင္းကုိ ေကြ႔၍ နိဗၺာန္ကို ေရာက္ႏိုင္ေသာလမ္း ရွိလွ်င္ ညႊန္ျပပါဦး သခင္။
သတၱ၀ါတို႔၏ ႏွလံုးအိမ္တြင္ သခ်ႋဳင္းသည္ ႀကီးမားစြာ ႏွိပ္စက္လ်က္ ရွိေခ်ၿပီ။
သူ႔ထံသို႔ အတင္းေခၚသည္။ သတၱ၀ါတိုင္းကို ေခၚသည္။ အခ်င္းခ်င္း ခြဲပစ္သည္။ ဘ၀ ျခားပစ္သည္။ နိဗၺာန္သည္ သခ်ႋဳင္း၏ ဟိုမွဘက္၌ မရွိဘဲ သည္မွဘက္၌ ရွိမည္ဆိုလွ်င္ မည္မွ် ေကာင္းမည္နည္း။
ငါတို႔ရြာကေလးေတြင္ သၾကၤန္ပြဲ လုပ္၏။ အလြန္စည္သည္။ ပ်ိဳပ်ိဳအိုအို မက်န္ ေရေလာင္းၾက၊ ေရပက္ၾက၊ ကခုန္ၾက၊ ႏြားမ်ားကို ေဘးမဲ့လႊတ္ၾကႏွင့္ တအုန္းအုန္း။ ထိုအခါတြင္ သခ်ႋဳင္းကုန္းကို ငါတို႔ အဖက္မလုပ္။ ရြာစည္ကား ေပ်ာ္ရႊင္လွ်င္ သခ်ႋဳင္းကုန္းသည္ ၿငိမ္သက္ေနတတ္သည္။ အခြင့္အခါကို ေခ်ာင္းေလေရာ့သလား။
ရြာတြင္ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲ၊ သီတင္းကၽြတ္ပြဲ၊ ကထိန္ပြဲ ရွိလွ်င္ အလြန္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းသည္။ ႏွဲသံ၊ ဗံုသံ၊ ပတ္မသံတို႔ျဖင့္ စိုေျပသည္။ ဖိုးသူေတာ္ယိမ္း၊ ဦးေရႊရိုးအက၊ ပုဏၰားမ ခင္ေရႊအၿငိမ့္ စသည္တို႔ျဖင့္ အုန္းအုန္းထေနခ်ိန္တြင္ သခ်ႋဳင္းေျမသည္ ဣေႁႏၵႀကီးလွေတာ့သည္။ သတၱ၀ါ ဖမ္းခါနီး ေႁမြသည္ ဣေႁႏရရႏွင့္ ၿငိမ္သက္ေနသကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္သည္။
ရြာစည္လွ်င္ ေကာင္းသည္။ သခ်ႋဳင္းစည္လွ်င္ကား ရြာလံုး တိတ္ေတာ့မည္။ က်ီးႏွင့္ဖုတ္ဖုတ္ ျဖစ္ေတာ့မည္။
ငါတို႔ရြာကေလးတြင္ ဂ်ပန္ေခတ္က ပလိပ္ေရာဂါ ျဖစ္သည္။ သုသာန္ေျမတြင္ ေျခခ်င္းလိမ္ၾကၿပီ။ ႏွာရည္ တရႈတ္ရႈတ္၊ မ်က္ရည္ တသုတ္သုတ္ႏွင့္ ငိုေႂကြးၾကၿပီ။ သခ်ႋဳင္းကုန္းလမ္းသည္ ဖံုလ်က္ ရွိေတာ့သည္။ သခ်ႋဳင္းကုန္းသို႔ သြားၾကဖန္မ်ားေလေသာအခါ ရြာသူရြာသားတို႔သည္ ထမင္းမစား၊ ဟင္းမစား ႏိုင္ၾက။ ရြာမွ ထြက္ေျပးၾကသည္။ တစ္ရြာလံုး သံပံုးတီး၊ ထရံပုတ္ျဖင့္ ေတာထုတ္ၾက၏။ သခ်ႋဳင္းကုန္းသို႔ ေခၚေသာ သတၱ၀ါေကာင္ကို ေမာင္းႏွင္ၾက၏။ ရြာသူရြာသားတို႔လည္း ေက်ာင္းကန္ဘုရားသို႔ ေရႊ႕ေျပာင္း ေနၾကရေလသည္။
သေရာႀကီး ခိုင္းစဥ္ကလည္း ထိုသို႔။ ေက်ာက္ႀကီးေပါက္၊ တုပ္ေကြးႀကီး ထစဥ္ကလည္း ထိုသို႔။ ကာလ၀မ္းက်စဥ္ကလည္း ထိုသို႔။ ထိုသို႔ ထိုသို႔ႏွင့္ ငါတို႔ရြာကလူေတြ မိမိ အိုးအိမ္မွာ ခြာ၍ သခ်ႋဳင္းကုန္း ရွိရာကို သြားၾကရသည္မွာ မ်ားၿပီ။
ရြာသူရြာသား မွန္သမွ် တစ္ေန႔ေန႔တြင္ ေလ်ာင္းစက္ၾကရမည့္ ထာ၀ရ အိပ္ရာေပတည္း။ မသြားခ်င္ေသာ္လည္း ေနၾကရမည္ မဟုတ္။ အထုပ္အပိုး အိပ္ရာလိပ္ မပါ သခ်ႋဳင္းေျမ ရွိရာသို႔ သြားၾကရေပဦးမည္။ သူ သြားလွ်င္ ငါ လိုက္ပို႔၍၊ ငါသြားေသာအခါလည္း အျခားသူမ်ားက လိုက္ပို႔ၾကရေပဦးမည္။ လိုက္ပို႔ၾကရသည့္ အခါတိုင္းလည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ မဟုတ္။ ၀မ္းနည္းပက္လက္ မ်က္ရည္စက္စက္ျဖင့္သာ ျဖစ္သည္။ သခ်ႋဳင္းသည္ ေပ်ာ္ေမြ႔ဖြယ္ မွန္သမွ်ကို ေမာင္းထုတ္ခဲ့ၿပီ။ ၀မ္းနည္းမႈ ငိုရႈိက္မႈတို႔သည္ သခ်ႋဳင္းေျမကို စိုးမိုး အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေလၿပီ။
လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္က ငါ့ အေမ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။ သခ်ႋဳင္းမွ ေစတမန္သည္ ငါ့အေမထံသို႔ လာေရာက္ ဆင့္ေခၚသည္။ ငါ ခ်စ္ျမတ္ႏိုး၍ အမဟု ေခၚေသာ အေမသည္ ငါတို႔ကိုပင္ ႏႈတ္ခြန္း မဆက္ႏိုင္ရွာဘဲ ရုတ္တရက္ ငါတို႔ အိမ္မွာ ထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။ ရြာထဲရွိေသာ လူတို႔ကို တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ အလွည့္က် ေခၚေဆာင္ သြားတတ္ေသာ ေသမင္း၏ ေစတမန္ကို ငါတို႔ ၾကားဖူးပါ၏။ သို႔ရာတြင္ ဤမွ်ေလာက္ အေလာတႀကီး လာေရာက္လိမ့္မည္ ဟူ၍ကား ငါတို႔ ေတြးမွ်ပင္ မေတြးမိပါေပ။
အေမ့ကို သခ်ႋဳင္းသို႔ လိုက္ပို႔ၾကသည္။ ငါ့အေဖသည္ ယူက်ံဳးမရ။ ငါ့ မမသည္ အပူမီး တေလာင္ေလာင္။ ငါ့ႏွမငယ္သည္ အေမ့ကုိ ဖက္လ်က္။ ငါ့မွာမူကား ထိုခဏ၀ယ္ ေသာက၏ စုေ၀းရာ ကုိယ္ခႏၶာ ျဖစ္ေလသည္။ အေမ့ ပါးျပင္ကို ေနာက္ဆံုး နမ္း၏။ အေမ့ ေျခရင္းတြင္ ေနာက္ဆံုး ႏွိပ္နယ္ ၀တ္ျပဳေပး၏။ အေမ့ကို ငါ ကန္ေတာ့၏။
အေမသည္ စကားလည္း မဆို။ ငိုယိုျခင္းကိုလည္း မျပဳ၊ သာဓုမွ်လည္း မေခၚ။ မ်က္လႊာကို မွိတ္လ်က္ တိတ္တဆိတ္သာ ေနဘိ၏။
အေမ့ ထဘီကို ေပးလိုက္ခ်င္ပါေသးသည္။ အေမ ဖတ္လက္စ ပရိတ္ႀကီး ဘုတ္အုပ္ကေလး ယူသြားေစခ်င္ပါေသးသည္။ အေမ့ နံ႔သာျဖဴ စိပ္ပုတီးကေလးကိုလည္း လက္မွာ စြပ္ေပးလိုက္ခ်င္ပါေသးသည္။ အေမ ျခံဳရန္ တင္းတိမ္ကေလးကိုလည္း ထည့္ေပးလိုက္ခ်င္ပါေသးသည္။
သို႔ရာတြင္ အေမသည္ ဘာကုိမွ်လည္း မေတာင္းဆိုေတာ့။ ဘာပစၥည္းကိုမွ်လည္း ယူ မသြားေတာ့။ လက္ခ်ည္းသက္သက္ ထြက္ခြာသြားခဲ့၏။ အေမ ယူမသြားေသာ ပစၥည္းပစၥယ ကေလးမ်ားသည္ အေမ့ ကိုယ္စား က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့သည္။ ပရိတ္ႀကီး ဘုတ္အုပ္ကေလးသည္ အေမ မ်က္မွန္တစ္လက္ႏွင့္ ျဖည္းျဖည္းေဆးေဆး စာက်က္ေနပံုကို သတိရေစသည္။ နံ႔သာျဖဴ စိပ္ပုတီး ကေလးသည္ အေမ ဥပုသ္ေစာင့္ ကမၼဌာန္းထိုင္ပံုကို ျမင္ေယာင္ေစသည္။ အပ္ခ်ဳပ္ခံုကေလးသည္ အေမ အလုပ္ခြင္၌ အက်ႌၾကယ္သီး တပ္ေနပံုကို အမွတ္ရေစ၏။
က်န္ရစ္ေသာ အေမ့ ပစၥည္းမ်ား မွန္သမွ် အေမ့ အေၾကာင္းကို ျပန္လည္ ေျပာျပတတ္ၾကသည္ခ်ည္း ျဖစ္ပါသည္။
အေမသည္ ရွင္လူတို႔ကို ထား၍ ေသသူတို႔ ၾကားမွာ ေပ်ာ္ေမြ႔ခဲ့ေလၿပီ။ ရြာကို ၾကဥ္၍ သခ်ႋဳင္းေျမသို႔ ၀င္ေလၿပီ။ သခ်ႋဳင္းေျမတြင္ ေနၾကသူတို႔ အနက္ ငါတုိ႔ အိမ္ေထာင္စုထဲက အေမလည္း အပါအ၀င္ ျဖစ္ေလၿပီ။
သခ်ႋဳင္းေျမမွာ အေမ ရွိသည္။ အေမႏွင့္ စပ္၍ ငါသည္ သခ်ႋဳင္းေျမကို ခင္တြယ္စ ျပဳၿပီ။ ရင္းႏွီးစ ျပဳၿပီ။ ယခင္က ေၾကာက္ခဲ့၊ ရြံ႕ခဲ့၊ စက္ဆုပ္ခဲ့ေသာ ေနရာသည္ ယခုအါ ထိုသို႔ မေတြးထင္ႏိုင္ေလၿပီ။
အေမ့ အေလာင္းကို ငါတို႔ ေဆြမ်ိဳး မိတ္သဂၤဟမ်ားႏွင့္ မိသားစုတို႔ ထမ္းပို႔ၾကသည္။ ေျမစိုင္ခဲမ်ားျဖင့္ ဖို႔၍ ျမဳပ္ၾကသည္။ ေျမပံု မို႔မို႔ကေလး ေပၚတြင္ ပန္းေခြခ်သည္။ ဆူးဆက္မ်ား အံုသည္။ မွတ္တိုင္ကေလး စိုက္သည္။ ခမ္းခမ္းနားနားကား မဟုတ္ေခ်။
သို႔ရာတြင္ ငါ့ဘ၀အတြက္ အေမသည္ ခမ္းနားခဲ့သည္။ အရိပ္ႀကီးခဲ့သည္။ ငါ့ အေမ ေနထုိင္ရာ သခ်ႋဳင္းကုန္းကေလးသည္လည္း ခမ္းနားမည္ အရိပ္ႀကီးမည္သာ ျဖစ္သည္။ အေမ့ေၾကာင့္ သခ်ႋဳင္းကုန္းေျမေပၚတြင္ ငါ၏ မလိုစိတ္တို႔ လြင့္ေပ်ာက္ ပ်က္ျပယ္ခဲ့ေလၿပီ။
တန္ေဆာင္းျပသာဒ္ပင္မ်ား၊ မန္က်ည္းပင္မ်ား၊ ေညာင္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ႏွင့္ တိတ္ဆိတ္လွေသာ သခ်ႋဳင္းေျမသည္ လူ႔ဘ၀၏ ေသာက ဒုကၡတို႔ကို ျမဳပ္ႏွံရာ ျဖစ္ေတာ့သည္။ ဘ၀၏ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္တို႔ကိုသာ သတ္ပစ္သည္ မဟုတ္။ ဘ၀၏ အနိဌာရုံ ေ၀ဒနာ အစုစုတို႔ကိုလည္း သတ္ပစ္ရာ ေနရာ ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္လွ်င္ သခ်ႋဳင္းေျမသည္ မတရားပါသေလာ။ မ်က္ႏွာႀကီး မ်က္ႏွာငယ္၊ အရြယ္အသက္ကိုလည္း မေရြး။ ဂုဏ္ အႀကီးအေသးကိုလည္း မလိုက္။ အႀကိဳက္အမုန္း အျပံဳးအငိုတို႔ကိုလည္း ဂရုမထား။ သခ်ႋဳင္းကုန္းကား ဘ၀ မ်က္ႏွာျပင္ကို ညီညာေစေသာ ေနရာ ျဖစ္သည္။
ရယ္သံတုိ႔လည္း ဤေနရာမွာတန္႔သည္။ မ်က္ရည္တို႔သည္လည္း ဤေနရာတြင္ ရပ္သည္။ ဤအရပ္၌ ရယ္ေမာသံဟူ၍လည္း မၾကားရ။ ငိုရႈိက္သံဟူ၍လည္း မၾကားရ။ မႏိုးထေသာ အနားယူျခင္းျဖင့္ ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ လက္တလႈပ္လႈပ္၊ ေျခတလႈပ္လႈပ္ လႈပ္ရွားခဲ့ရသမွ် ဤေနရာတြင္ ေမြ႔ေလ်ာ္စြာ အနားယူၾကေလၿပီ။
အေမ့ ေမတၱာစိတ္ကို အစြဲျပဳ၍ သခ်ႋဳင္းကုန္း အေပၚတြင္ ဂုဏ္ျဒပ္ကိုလည္း ျမင္တတ္လာေလၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ သခ်ႋဳင္းကုန္းသည္ မသတီ ထီစရာ ေနရာ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ သခ်ႋဳင္းကုန္း ရွိေနျခင္းေၾကာင့္ မေက်မနပ္ မျဖစ္ေတာ့ပါ။
နိဗၺာန္သို႔ သြားခ်င္သည္ ရွိေသာ္ သခ်ႋဳင္းကုန္း မ်ားစြာကို ေက်ာ္ျဖတ္၍ သြားရန္ ယခုအခါ ၀န္မေလးေတာ့ပါၿပီ။
တင္မိုး

 http://www.myatshu.com/wp-content/uploads/2013/12/Tin-Moe.png

Friday, April 21, 2017

ကေလးေတြကုုိ ျမန္မာစာ တတ္ေစခ်င္ရင္

ဖုုိ႕ဝိန္း ေျပာင္း
==============================================
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု Indiana အင္ဒီးယားနား ျပည္နယ္က အစုိးရအထက္တန္းေက်ာင္းတခ်ိဳ႔မွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ျမန္မာဘာသာ တရားဝင္ျပဌာန္းသင္ၾကားဖုိ႔ ျပည္နယ္အစုိးရက ခြင့္ျပဳလုိက္ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။
အင္ဒီးယားနားျပည္နယ္အစုိးရရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္ကုိ ဧၿပီလ ၁၉ ရက္ေန႔က လက္ခံရရွိခဲ့တာျဖစ္ၿပီး၊ အခုလာမယ့္ ၾသဂုတ္လ ပညာသင္ႏွစ္ကစလုိ႔ ျမန္မာေက်ာင္းသား ေထာင္ဂဏန္းရွိတဲ့ East Allen ၿမိဳ႕က အစုိးရအထက္တန္းေက်ာင္း (၃) ေက်ာင္းမွာ ျမန္မာဘာသာရပ္ စတင္သင္ၾကားပုိ႔ခ် သြားမယ္လုိ႔ ဖုိ႔တ္ဝိန္းၿမိဳ႕အေျခစုိက္ ေက်ာင္းဆရာတစ္ဦးျဖစ္သူ ဦးေက်ာ္သိန္းစုိးက ေျပာပါတယ္။
“ျပည္နယ္အစုိးရကေန ခြင့္ျပဳခ်က္ေပးတာေပါ့ေလ၊ မေန႔က မနက္က ကြ်န္ေတာ့္ဆီ အေၾကာင္းျပန္ လာတာေပါ့၊ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္ကေနစၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ East Allen County ၿမိဳ႕နယ္တခြင္မွာရွိတဲ့ အထက္တန္ေက်ာင္းေတြမွာ စၿပီးေတာ့ ျမန္မာစာကုိ သင္ရုိးညႊန္းတန္းထဲမွာ ထည့္ၿပီးေတာ့ တရားဝင္ Credit Class တစ္ခုအေနနဲ႔ High School ေတြမွာ သင္ခြင့္ျပဳတယ္ေပါ့ေလ၊ သင္ရုိးညႊြန္းတန္းထဲမွာ ထည့္ၿပီးေတာ့ တျခားဘာသာေတြနည္းတူေပါ့ေလ High School မွာရွိတဲ့ တရုတ္စာတုိ႔၊ ျပင္သစ္စာတုိ႔၊ ဂ်ာမန္တုိ႔၊ ကုိရီးယားတုိ႔လုိပဲ တေျပးညီေပါ့ေလ တဆင့္တည္း တတန္းတည္း Credit ရတဲ့ ဘာသာရပ္တစ္ခုအေနနဲ႔ သင္ၾကားခြင့္ရတယ္ဆုိတာ က်ေနာ့္ကုိ အေၾကာင္းၾကားတာေပါ့ခင္ဗ်ား”
“ျမန္မာမိဘေတြကေရာ၊ ကေလးေတြကပါ ေတာင္းဆုိတာ ၾကာၿပီ ကြ်န္ေတာ္ကုိေလ၊ သူတုိ႔ အဲဒီအထက္တန္းေက်ာင္းေတြမွာ တျခားဘာသာေတြယူရတာ သိပ္အက်ိဳးမျဖစ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ၊ ျမန္မာလုိသာ သင္ရလုိ႔ရွိရင္ မိဘေတြနဲ႔လည္း ဆက္သြယ္ရတာ အဆင္ေျပမယ္၊ သူတုိ႔အတြက္လည္း ေကာင္းတယ္ေပါ့ေလ၊ သင္ရတာလည္း လြယ္တယ္၊ အက်ိဳးလည္းျဖစ္မယ္ဆုိၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကုိေတာင္းဆုိတာေတာ့ ၾကာၿပီ၊ အဲဒီကေန အခုမွ စလုပ္ျဖစ္တာ၊ အဲလုိဆုိေတာ့ ကေလးေတြအတြက္ကေတာ့ High School မွာ အခမဲ့သင္ရမယ္၊ ၿပီးေတာ့ Credit လည္းရမယ္၊ High School ၿပီးဖုိ႔ကုိလည္း အေထာက္အကူျပဳမယ္ဆုိေတာ့ တန္ဖုိးမျဖတ္ႏုိင္ေအာင္ပဲ အက်ိဳးအျမတ္ရွိပါတယ္”
အင္ဒီးယားနားျပည္နယ္က အထက္တန္းေက်ာင္းေတြမွာ ျမန္မာေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား ေသာင္းနဲ႔ခ်ီ ပညာသင္ၾကားေနတဲ့အတြက္ ေက်ာင္းဆရာလံုေလာက္မႈ၊ ေက်ာင္းအာဏာပုိင္ေတြရဲ႕ ေတာင္းဆုိမႈ အေျခအေနေပၚမူတည္ၿပီး အျခားအထက္တန္းေက်ာင္းေတြမွာပါ ျမန္မာစာသင္ၾကားမႈ အစီအစဥ္ေတြ တုိးခ်ဲ႕သြားမယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ ျပည္နယ္အဆင့္မီ သင္ရုိးညႊန္းတန္းေရးဆြဲမႈေတြ လုပ္ေဆာင္ေနၿပီး၊ အျခားသင္ၾကားမႈဆုိင္ရာ နည္းပညာအကူအညီအတြက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ ႏုိင္ငံျခားသာသာသင္ တကၠသုိလ္နဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ေဆာင္ရြက္သြားမယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။
အခုအစီအစဥ္ေၾကာင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံတကၠသုိလ္ေကာလိပ္ေတြက ေက်ာင္းဆရာေတြလည္း အေမရိကန္မွာ ျမန္မာစာ လာေရာက္ပုိ႔ခ်ႏုိင္မယ့္ အခြင့္အလမ္းသစ္ေတြ ရရွိလာေစမွာ ျဖစ္တယ္လုိ႔လည္း ေက်ာင္းဆရာ ဦးေက်ာ္သိန္းစုိးက ေျပာပါတယ္။
ဒီအစီအစဥ္ျဖစ္ေျမာက္ေရး ဦးေဆာင္ႀကိဳးပမ္းေနသူ ေက်ာင္းဆရာ ဦးေက်ာ္သိန္းစုိးကုိ RFA အဖြဲ႔သား ကုိေက်ာ္ေက်ာ္ေအာင္ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းထားတာ နားဆင္ႏုိင္ပါတယ္။

Thursday, April 20, 2017

"ဝ"ဆိုတာတရုတ္ေမြးထားတဲ႕

"ဝ"ဆိုတာတရုတ္ေမြးထားတဲ႕
***********************
ဒုတိယ ေျမာက္္ကိုရီးယား
*********************
We will react with nuclear strike
ေျမာက္ ကို ရီး ယား က အ ေမ ရိ ကန္ နိုင္ ငံ ကို ျပန္ ၿပီး သ တိ ေပး လိုက္ တဲ့ စ ကား ။ သူ တို႔ ကို တိုက္ ရင္ သူ တို႔ က ႏ်ဴ လက္ နက္ နဲ႔ ျပန္ တိုက္ မယ္ လို႔ ေျပာ တယ္ ။
Strategic patience ဆို တဲ့ မ ဟာ ဗ်ဴ ဟာ ေျမာက္ သည္း ခံ မႈ ဆို ၿပီး ၿငိမ္း သင့္ တဲ့ အ ခ်ိန္ မွာ မ ၿငိမ္း ခဲ့ တဲ့ ေျမာက္ ကို ရီး ယား ရဲ႕ ႏ်ဴ က လီး ယား လက္ နက္ မီး က အ ခု အ ခ်ိန္ မွာ က မာၻ ႀကီး ကို ၿခိမ္း ေျခာက္ ေန ႏုိင္ ၿပီ ။
ေျမာက္ ကို ရီး ယား ကို တ ရုတ္ နိုင္ ငံ က အ မ်ိဳး မ်ိဳး ေထာက္ ပ့ံ ၿပီး ေမြး ထား တယ္ ။ တစ္ က မာၻ လံုး က ဘယ္ ေလာက္ ပဲ ေျပာ ေျပာ ၊ ဘယ္ ေလာက္ ပဲ ပိတ္ ဆို႔ ထား ထား တ ရုတ္ က ေနာက္ ေက်ာ က ေန တ ရား ဝင္ ေကာ တ ရား မ ဝင္ ေကာ ေထာက္ ပ့ံ ေပး ခဲ့ တယ္ ။
ေက်ာက္ မီး ေသြး ေတြ သာ မန္ ထက္ ပို ၿပီး ဝယ္ ယူ ေပး ခဲ့ သ လို မ်ိဳး ၊ တစ္ က မာၻ လံုး က မ ေရာင္း ေပး တဲ့ ေလာင္ စာ ဆီ ကို ဒိုင္ ခံ တင္ သြင္း ေပး တာ မ်ိဳး နဲ႔ ေျမာက္ ကို ရီး ယား မ ခက္ ခဲ ေအာင္ ျပဳ လုပ္ တယ္ ။
ေျမာက္ ကို ရီး ယား ႏ်ဴ လက္ နက္ ေတြ ၊ ဒံုး က်ည္ စ နစ္ ေတြ ရ ခဲ့ တာ လည္း တ ရုတ္ ပ ေယာ ဂ ပါ ပဲ ။ ကြန္ ျမဴ နစ္ နိုင္ ငံ တ ရုတ္ ရဲ႕ ေဘး နိုင္ ငံ ေတြ ကို အာ ဏာ ရွင္ ကြန္ ျမဴ နစ္ စ နစ္ နဲ႔ အုပ္ ခ်ဳပ္ ေန တဲ့ တိုင္း ျပည္ ေတြ နဲ႔ ပဲ ကာ ထား လို တဲ့ တ ရုတ္ က ဒီ မို က ေရ စီ အ ရင္း ရွင္ နိုင္ ငံ ေတြ သူ႔ နိုင္ ငံ နယ္ စပ္ ေရာက္ လာ မွာ ကို မ လို လား ပါ ဘူး ။
အ ေမ ရိ ကန္ သ မၼ တ အ ဆက္ ဆက္ က လည္း သူ တို႔ အ က်ိဳး စီး ပြား ကို ထိ ခိုက္ မွာ စိုး လို႔ တ ရုတ္ နိုင္ ငံ နဲ႔ အ ေပး အ ယူ လုပ္ ၿပီး ေမွး လိုက္ ေန ခဲ့ တယ္ ။
သ မၼ တ အို ဘား မား လက္ ထက္ ပို ဆိုး လာ တဲ့ ေျမာက္ ကို ရီး ယား ကို ထိ ထိ ေရာက္ ေရာက္ ေဆာင္ ႐ြက္ ရ မယ့္ အ စား Strategic patience မ ဟာ ဗ်ဴ ဟာ ေျမာက္ သည္း ခံ ျခင္း လို႔ ေခါင္း စဥ္ တတ္ ၿပီး အ ေပး အ ယူ လုပ္ လက္ ေရွာင္ ေန ခဲ့ တဲ့ အို ဘား မား သ မၼ တ ရဲ႕ ေပ်ာ့ ညံ့ မႈ ေၾကာင့္ တစ္ လွမ္း ၿပီး တစ္ လွမ္း ေရွ႕ တိုး ဖို႔ အ ခ်ိန္ ရ ခဲ့ တဲ့ ေျမာက္ ကို ရီး ယား မီး က အ ခု ၿငိမ္း ရ ခက္ လာ ရ ပါ ၿပီ ။
အ ေမ ရိ ကန္ မွာ သ မၼ တ ထ ရမ့္ ျဖစ္ လာ တဲ့ အ ခါ တစ္ က မာၻ လံုး ကို သူ႔ စိတ္ ကူး နဲ႔ သူ ေျပာင္း ပစ္ ဖို႔ စီ စဥ္ လာ တယ္ ။ သူ က အ ေမ ရိ ကန္ သ မၼ တ မ ျဖစ္ ခင္ က တည္း က က မာၻ ့အ ဆင့္ ရွိ စီး ပြား ေရး သူ ေဌး တစ္ ေယာက္ ျဖစ္ လို႔ က မာၻ တစ္ ခု လံုး ကို သူ႔ ရဲ႕ စီး ပြား ေရး မ်က္ စိ နဲ႔ ၾကည့္ ၿပီး အ က်ိဳး ရွိ ေစ ဖို႔ အ က်ိဳး ယုတ္ ေစ ေန တဲ့ ကိ စၥ ေတြ ဖယ္ ရွား ဖို႔ လုပ္ တယ္ ။
အ က်ိဳး မ ရွိ ပဲ လူ ၊ ေငြ ၊ အ ခ်ိန္ ေတြ အ လ ကား ျဖဳန္း ေန ရ သ လို ျဖစ္ ေစ တဲ့ ကိ စၥ ေတြ ထဲ က ေျမာက္ ကို ရီး ယား ကိ စၥ ကို လည္ ေျဖ ရွင္း ဖို႔ ေဆာင္ ႐ြက္ တယ္ ။ အ ေလ်ာ့ ေပး သည္း ခံ တဲ့ ဝါ ဒ ဆုတ္ ကုိင္ ထား တဲ့ နွစ္ ၂၀ အ တြင္း မွာ ဘာ မွ ျဖစ္ မ လာ တဲ့ အ ျပင္ အ ဆိုး ဝါး ဆံုး အ ျဖစ္ က မာၻ ႀကီး ကို ႏ်ဴ လက္ နက္ နဲ႔ ေတာင္ ၿခိမ္း ေျခာက္ လာ နိုင္ တဲ့ အ ထိ သည္း ခံ ေနာက္ ဆုတ္ ေပး ခဲ့ ရ တယ္ ။
အ ေလ်ာ့ မ ေပး ေတာ့ ဘူး ခပ္ ျပတ္ ျပတ္ ေဆာင္ ႐ြက္ ေတာ့ မယ္ ဆို တာ ကို တ ရုတ္ သ မၼ တ ကို အ သိ ေပး ၿပီး ပူး ေပါင္း ဖို႔ ေျပာ ေတာ့ တ ရုတ္ က သူ လည္း မ နိုင္ ပါ ဘူး ဆို ၿပီး ထ မင္း ရည္ ပူ လွ်ာ လႊဲ ေျပာ ပါ တယ္ ။ တ ရုတ္ က အဲ့ ဒီ လို မ်ိဳး ျမန္ မာ နိုင္ ငံ ကို လည္း လုပ္ ဖူး တယ္ ။
ထ ရမ့္ က မင္း မ ကူ ညီ ခ်င္ ေနာက္ ဆုတ္ ေန ကိုယ့္ ဖာ သာ ကိုယ္ လုပ္ မယ္ ဆို မွ တ ရုတ္ သ မၼ တ ျပဴး တူး ၿပဲ တဲ ျဖစ္ လာ တယ္ ။ ေျမာက္ ကို ရီး ယား ကို မ ထင္ မွတ္ နိုင္ တဲ့ အ က်ိဳး ဆက္ ေတြ ခံ သြား ရ နိုင္ မယ္ လို႔ ႀကိမ္း ဝါး လာ ရ တယ္ ။ စစ္ တိုက္ လို႔ ေျမာက္ ကို ရီး ယား ၿပိဳ လဲ ခဲ့ ရင္ တ ရုတ္ ျပည္ လဲ ၿပိဳ ကြဲ သြား နိုင္ ပါ တယ္ ။
ဒါ ေၾကာင့္ အ ေမ ရိ ကန္ ေတြ ေျမာက္ ကို ရီး ယား ကို စစ္ မ တိုက္ ရ ေအာင္ တ ရုတ္ က ဝင္ ၿပီး ၾကား က ညႇိ နိႈင္း ေပး ပါ့ မယ္ လို႔ ဆို လာ တယ္ ။ အ စြယ္ အ ႀကီး ႀကီး ေပါက္ ေန ၿပီ ျဖစ္ တဲ့ ေျမာက္ ကို ရီး ယား က တ ရုတ္ ကို မ ယံု ဘူး လို႔ ဆို ထား တယ္ ။ ေႁမြ ေႁမြ ခ်င္း ေျခ ျမင္ တဲ့ သ ေဘာ ။ ေစ့ စပ္ ေပး ဖို႔ က သိပ္ ေတာ့ လြယ္ မယ္ မ ထင္ ပါ ဘူး ။
တ ရုတ္ သူ ေမြး တဲ့ သ ရဲ ကို သူ မ နိုင္ ေတာ့ ဘူး လို ျဖစ္ လာ တယ္ ။ ေျမာက္ ကို ရီး ယား က ႏ်ဴ လက္ နက္ ပိုင္ ထား ၿပီ ျဖစ္ လို႔ တ ရုတ္ ကို လည္း အ ရမ္း ၾသ ဇာ ခံ မယ့္ ပံု မ ေပါက္ ေတာ့ ဘူး ။ တန္ ျပန္ ဖိ အား ေပး ေတာ့ မယ့္ သ ေဘာ မ်ိဳး ကို သာ ေတြ႕ ရ ပါ တယ္ ။ အ ခု ေျမာက္ ကို ရီး ယား က လက္ နက္ ျပ ၿပီး ၿခိမ္း ေျခာက္ ဆက္ ေၾကး ေတာင္း လို႔ ရ တဲ့ အ ဆင့္ ကို ေရာက္ သြား ၿပီ လို႔ ဆို လို႔ ရ တယ္ ။
ေျမာက္ ကို ရီး ယား နဲ႔ သ ဏၰန္ တူ တဲ့ ကိ စၥ မ်ိဳး ကို တ ရုတ္ တို႔ က ျမန္ မာ နိုင္ ငံ မွာ လည္း ဖန္ တီး ထား တယ္ ။ အဲ့ ဒါ က ေတာ့ ေျမာက္ ပိုင္း လက္ နက္ ကိုင္ ေတြ ထဲ က " ဝ " ေတြ ရဲ႕ UWSA အ ဖြဲ႕ ပါ ပဲ ။
တ ရုတ္ က စီး ပြား ေရး နဲ႔ နိုင္ ငံ ေရး ၿပိဳင္ ဖက္ ျဖစ္ တဲ့ ေတာင္ ကို ရီး ယား နိုင္ ငံ နဲ႔ ဂ် ပန္ နိုင္ ငံ ကို ထိန္း ထား နိုင္ ဖို႔ ေျမာက္ ကို ရီး ယား ကို ေမြး ထား သ လို ျမန္ မာ နိုင္ ငံ က UWSA ေတြ ကို လည္း ျမန္ မာ နိုင္ ငံ က သ ယံ ဇာ တ ေတြ ေဈး ေပါ ေပါ နဲ႔ လြယ္ လြယ္ ရ ဖို႔ ၊ ျမန္ မာ နိုင္ ငံ ကို အ ထက္ စီး က ဆက္ ဆံ နိုင္ ရန္ ဗ်ဴ ဟာ က စား ဖို႔ အ တြက္ ပ့ံ ပိုး ေမြး ထား တယ္ ။
မ ၾကာ ခင္ ကာ လ အ တြင္း မွာ UWSA အ ဖြဲ႕ ဟာ ျမန္ မာ အ စိုး ရ ကို အ က်ပ္ ကိုင္ တဲ့ နည္း ေတြ အ သံုး ျပဳ လာ ခဲ့ တယ္ ။
NCA လက္ မွတ္ ထိုး ေရး ကိ စၥ ၊ ေျမာက္ ပိုင္း က အ ၾကမ္း ဖက္ အ ဖြဲ႕ အ ျဖစ္ သတ္ မွတ္ ထား တဲ့ သာ မန္ အ ရပ္ သား ေတြ အ ေပၚ တိုက္ ခိုက္ ခဲ့ တဲ့ သူ ေတြ ရဲ႕ ေခါင္း ေဆာင္ အ ျဖစ္ ေန ရာ ဝင္ ယူ တဲ့ ကိ စၥ ၊ လား ရိႈး ၿမိဳ႕ ထဲ မွာ ေသ နတ္ ၁၀ ခ်က္ ပစ္ ေဖာက္ လို႔ ဥ ပ ေဒ အ ရ အ ေရး ယူ ဖို႔ လုပ္ ရာ မွာ စစ္ ေၾက ျငာ သ လို ပံု သ ဏၰန္ ဆန္ ဆန္ အ မိန္႔ ထုတ္ တဲ့ ကိ စၥ ၊ တ ရား ဝင္ မ ဟုတ္ တ ရုတ္ နိုင္ ငံ က စစ္ သား ေတြ ရဲ ေတြ လက္ နက္ သင္ တန္း စစ္ သင္ တန္း လာ ေပး တဲ့ ကိ စၥ အ စ ရွိ သ ျဖင့္ အ ခ်ဳပ္ အ ျခာ အာ ဏာ ပိုင္ ျမန္ မာ နိုင္ ငံ ကို မ ေထ မဲ့ ျမင္ ျပဳ မႈ မ်ား စြာ ျပဳ ခဲ့ ပါ တယ္ ။
UWSA ဘယ္ ေလာက္ ပဲ အင္ အား ေတာင့္ တင္း တယ္ ေျပာ ေျပာ က မာၻ ့စစ္ အင္ အား ၃၃ အ ဆင့္ မွာ ရွိ တဲ့ ၾကည္း ေရ ေလ ပိုင္ နိုင္ ငံ တစ္ နိုင္ ငံ ျဖစ္ တဲ့ ျမန္ မာ နိုင္ ငံ ကို နိုင္ ေအာင္ စစ္ တိုက္ နိုင္ မည္ ဆို တာ သံ သ ယ ျဖစ္ စ ရာ ျဖစ္ ပါ တယ္ ။ တ ရုတ္ နိုင္ ငံ မ ပါ ပဲ UWSA ျမန္ မာ နိုင္ ငံ ကို နိုင္ ေအာင္ တိုက္ နိုင္ မယ္ ဆို တာ ယံု ၾကည္ စ ရာ ေတာ့ မ ဟုတ္ ပါ ။
ျမန္ မာ နိုင္ ငံ သည္ လည္း တ ရုတ္ တို႔ ေျမာက္ ကို ရီး ယာ ကို ေမြး ထား သည့္ ေတာင္ ကို ရီး ယား နွင့္ အ လား သ ဏၰန္ တူ ပါ သည္ ။ UWSA သည္ လည္း တ ေျဖး ေျဖး အင္ အား ႀကီး လာ တာ ကို ေတြ႕ ရ ပါ တယ္ ။
ေျမာက္ ကို ရီး ယား က ေတာ့ က မာၻ ့အ ေရး ျဖစ္ လို႔ အ ေမ ရိ ကန္ သ မၼ တ က ကိုင္ တြယ္ ေျဖ ရွင္း ေပး ေန တယ္ ။ ျမန္ မာ နိုင္ ငံ က UWSA ကို ဘယ္ လို ကိုင္ တြယ္ ေျဖ ရွင္း ၾက မ လဲ ဆို တာ စိတ္ ဝင္ စား ဖို႔ ေကာင္း ပါ တယ္ ။ သာ မန္ အား ျဖင့္ ေတာ့ UWSA အ ဖြဲ႕ က ျမန္ မာ အ စိုး ရ နဲ႔ တစ္ ႀကိမ္ မွ ထိပ္ တိုက္ ေတြ႕ ဆံု ျခင္း မ ရွိ ေပ မယ့္ တ ရုတ္ နိုင္ ငံ က ဖိ အား ေပး လာ ရင္ လိုက္ လုပ္ ေန ၾက ရ တဲ့ အ ေန အ ထား ကို ခန္႔ မွန္း မိ ပါ တယ္ ။
လက္ ရွိ အ ခ်ိန္ အ ထိ လည္း UWSA အ တြက္ ျမန္ မာ အ စိုး ရ အ ဖြဲ႕ မွာ တိ က် ခိုင္ မာ တဲ့ ေပၚ လ စီ ရွိ နွင့္ ေန ၿပီ လို႔ မ ေတြး တတ္ ေသး ပါ ဘူး ။ တ ရုတ္ ရဲ႕ ဖိ အား ေပး မႈ အ ေပၚ UWSA က လႈပ္ ရွား လာ မွ သာ မီး စင္ ၾကည့္ ၿပီး က ေန ရ သ လို ျဖစ္ ေန တယ္ လို႔ ခန္႔ မွန္း ပါ တယ္ ။
ျမန္ မာ နိုင္ ငံ အ ေပၚ တ ရုတ္ က မူ ဝါ ဒ ျပတ္ သား သင့္ ၿပီ လို႔ ထင္ ပါ တယ္ ။ ေျမာက္ ကို ရီး ယား ကို ေမြး ထား သ လို လုပ္ ေန ရင္ ေျမာက္ ကို ရီး ယား ကို ထိန္း ေပး မယ့္ အ ေမ ရိ ကန္ ကို ပဲ စစ္ သ ေဘၤာ ေတြ ဖိတ္ ေခၚ ရ မွာ ပါ ပဲ ။ တ ရုတ္ က အ ေမ ရိ ကန္ စစ္ သ ေဘၤာ ကို ေတာ့ ေၾကာက္ တာ ေသ ခ်ာ တယ္ ။
တ ရုတ္ ရဲ႕ ကိုယ္ က်ိဳး ရွာ မူ ဝါ ဒ ေၾကာင့္ လူ မိုက္ ေမြး မိုက္ ေၾကး ခြဲ ဝါ ဒ က လူ မိုက္ ေတြ လုပ္ ရ တဲ့ သူ ေတြ လည္း အ ထိ နာ ပါ တယ္ ။ ေျမာက္ ကို ရီး ယား ျပည္ သူ ေတြ အ စဥ္ အ ဆက္ ဆင္း ရဲ ခဲ့ ၾက ရ ၿပီး UWSA တ ခ်ိဳ႕ ကို လည္း ျမန္ မာ ေတြ က ျမန္ မာ အ ေန နဲ႔ ေတာင္ လက္ သင့္ မ ခံ လို ေတာ့ ၾက သ လို ျဖစ္ လာ ၾက ရ ၿပီး UWSA အ ပါ အ ဝင္ တိုင္း ရင္း သား " ဝ " ေတြ နစ္ နာ ပါ တယ္ ။
UWSA ကိ စၥ ကို စ နစ္ တ က် အ ခု အ ခ်ိန္ မွာ ရွင္း လင္း မ ထား ရင္ အ ခ်ိန္ ၾကာ တာ နဲ႔ အ မွ် ေျမာက္ ကို ရီး ယား နိုင္ ငံ လို ပဲ အ စြယ္ ထြက္ လာ ပါ လိမ့္ မယ္ ။ ၿငိမ္း ခ်မ္း ေရး လမ္း ေၾကာင္း ပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ ၊ တ ရုတ္ ကို တ ရား ဝင္ ဖိ အား ေပး ၿပီး ေတာ့ ပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ ၊ ေနာက္ ဆံုး မ ရ ရင္ အ ေမ ရိ ကန္ သ ေဘၤာ ကို ဖိတ္ ေခၚ အ ကူ အ ညီ ေတာင္း ၿပီး ေတာ့ ပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ ရွင္ ထား သင့္ တယ္ လို႔ ျမင္ ပါ တယ္ ။
မိုး တင့္ ( ရန္ ကုန္ တ ကၠ သိုလ္ )
၁၉ ၊ ၄ ၊ ၂၀၁၇
မိုး တင့္ ေဆြ
၂၀ ၊ ၄ ၊ ၂၀၁၇
ၾကာ သာ ပ ေတး ။
********************

名曲欣賞~在老橡樹上繫上黃絲帶Tie A Yellow Ribbon Round The Ole Oak Tree

麥可傑克森 We Are The World- 四海一家 中英文歌詞 .mp3

Bobby Vee - More Than I Can Say

The Carpenters- Top Of The World(HD/HQ)

က်ားရဲ

က်ားရဲ
********
ေနျပင္းလွ်င္
နွင္းမႈန္လည္း
ေစြ႔ေစြ႔ခုန္ အိုက္လိုအိုက္
ခိုက္ခိုက္တုန္ ခ်မ္းလိုခ်မ္း
အခန္းက်ဥ္က်ဥ္း
အလင္းမဝင္ .. ေလမဝင္
ေနမျမင္ .. လမျမင္
လူမျမင္ .. သူမျမင္မွာ
ထိုင္လွ်င္ထိုင္ .. မထိုင္လွ်င္ေငး
အိပ္လွ်င္အိပ္ .. မအိပ္လွ်င္ေတြး
သတင္းေမးဖို႔ ေဝးေရာ .. သီခ်င္းေလးမွ မဆိုရ
စာဖတ္ဖို႔ ေဝးေရာ .. ကဗ်ာေလးမွ မစပ္ရ
တရားေဟာဖို႔ ေဝးေရာ .. စကားေလးမွ မေျပာရ
အေဟာသိက .. သံသရာ
ငါ့ကမၻာပိစိေကြး
အခန္းက်ဥ္းကေလး .. ပတ္ေလွ်ာက္လိုက္
သံတခါးဝ .. ရပ္လိုက္
တမတ္တပ္တပ္ .. တေနကုန္။

မေန႔ကလည္း .. တေနကုန္
ဒီေန႔လည္း .. တေနကုန္
မနက္ျဖန္လည္း .. ကုန္အံုးမယ္
ကုန္ .. ကုန္ .. ကုန္ ..
ကုန္ခ်င္သေလာက္ကုန္စမ္း..
တရက္ကုန္မလား .. တသက္ကုန္မလား
တလကုန္မလား .. တဘဝကုန္မလား
တႏွစ္ကုန္မလား .. တေခတ္ကုန္မလား
အားမေလွ်ာ့ဘူး .. မေပ်ာ့ဘူး
ေပျဖစ္ေတာ့ခံမယ္ .. တုူျဖစ္ေတာ့ ႏွံမယ္
အမွန္တရား .. တို႔ဖက္မွာရိွတယ္
ျပည္သူအမ်ား .. တို႔ဖက္မွာရိွတယ္
ကာလယႏၱရား .. တို႔ဖက္မွာရိွတယ္
ရွင္ေတာ္ဘုရား .. တို႔ဖက္မွာရိွတယ္
သိၾကရဲ႕လား။
တိရစၧာန္႐ံုက က်ားလို .. ေလွာင္အိမ္ထဲမွာ
တလြန္႔လြန္႔နဲ႔
က်ားညြန္႔တံုးမယ္ ထင္ေနသလား ..
မွားလိုက္တဲ့အျမင္ .. ဟားတိုက္လို႔ ရီခ်င္စရာ။
မွတ္ထားေဟ့ ..
အဝါေပၚမွာ .. အနက္စင္း ..
မပ်က္မယြင္း .. ကြက္ကြက္ကြင္း ..
အရွင္းသား မလဲြသေရြ႕
အထင္းသားစဲြသေရြ႕
က်ားရဲဟာ က်ားရဲ
ငါလည္း ..
အဲဒီလိုပဲကြ .. ေဟ။
.
ဦးဝင္းတင္ (ဟံသာဝတီ)
(ေထာင္တြင္းမွကဗ်ာ)

Wednesday, April 19, 2017

ေက်ာက္မီးေသြးကို မီးတိုက္လ်ွင္


**********************************
ေက်ာက္မီးေသြးကို မီးတိုက္လ်ွင္ ဓါတ္ေငြ႕(၃) မ်ိဳး ပါသည့္ မီခိုးမ်ား ကိုထုတ္လႊတ္ပါတယ္။
(၁)ကာဘြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္
(၂)ဆာလဖါဒိုေအာက္ဆိုက္
(၃)နိုက္ထရိုဂ်င္ေအာက္ဆိုက္
၎ဓါတ္ေငြ႔မ်ားဟာ သဘာဝပါတ္ဝန္းက်င္ ႏွင့္ လူကို ဒုကၡေကာင္းေကာင္းေပးၾကပါတယ္။
အၾကမ္းအားျဖင့္ အဆင့္မွီ ေက်ာက္မီးေသြး တန္တဝက္ကို မီးတိုက္လ်င္ လ်ပ္စစ္ဓါတ္အား 1MW ကို ၁ နာရီ ၾကာ ရနိုင္ပါတယ္။ တႏွစ္မွာ နာရီေပါင္း ၈၇၆၀ ရိွတဲ့အတြက္ 1MW ရရန္ ေက်ာက္မီးေသြးတန္ခ်ိန္ ငါးေထာင္ခန္႔ကို မီးတိုက္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။
1MW..........................1Hr.................0.5 ton
1MW..........1year...8760Hr............5000.0 ton
တႏွစ္ပါတ္လံုး 1MW လ်ပ္စစ္ဓါတ္ ထုတ္လႊတ္ေပးသည့္ ေက်ာက္မီးေသြး ဓါတ္အားေပးစက္ရုံတစ္ရုံဟာ နာရီတိုင္းမွာ ေက်ာက္မီးေသြးေပါင္(၁၀၀၀)ခန္႔ကို မီးတိုက္ေနမွာ ျဖစ္ျပီး၎မွ ေအာက္ပါ ပမာဏရွိ ဓါတ္ေငြ႔မ်ားကို နာရီတိုင္း ထုတ္လႊတ္ေပးေနေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။
(1)ကာဘြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ ေပါင္ခ်ိန္ ၃၇၀၀ ေပါင္
(2)ဆာလဖါေအာက္ဆိုက္ တန္ခ်ိန္ ၁၅ ေပါင္
(3)နိုက္ထရိုဂ်င္ေအာက္ဆိုက္ တန္ခ်ိန္ ၆ ေပါင္
ဆာလဖါေအာက္ဆိုက္ ႏွင့္နိုက္ထရိုဂ်င္ေအာက္ဆိုက္ တို႔သည္ မိုးေရႏွင့္ ေတြ႔လ်င္ ေပ်ာ္ဝင္ေပါင္းစပ္ကာ အက္စစ္မိုး (acid rain)ကို ျဖစ္ေစပါတယ္။အက္စစ္မိုးသည္ သစ္ေတာသစ္ပင္တို႔ကို ဖ်က္၏။ ေကာက္ပဲသီးႏွံကုိဖ်က္၏။ေရထဲက ငါးႏွင့္ငါးဥ ကိုဖ်က္၏။ သႏာၱေက်ာက္တန္း ေက်ာက္ခက္ကို တိုက္စား ဖ်က္စီး၏။ အက္စစ္မိုးသည္ အေပ်ာ့စား အက္စစ္ျဖစ္ေသာ္လည္း ထိုအေပ်ာ့စား၏ သတၱိကပင္ စြမ္းအား ၾကီးၾကီးႏွင့္ ဖ်က္ႏိုင္၏။
ကာဘြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္သည္ ဤကမာၻၾကီးပူေႏြးလါေစျခင္း၏ အဓိက လက္သည္ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ဆလဖါဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ ႏွင့္ နိုက္ထရိုဂ်င္ေအာက္ဆိုက္ တို႔သည္ အသက္ရွဴလမ္းေၾကာင္းႏွင့္ ဆိုင္သည့္ ေရာဂါအေပါင္း ( ပန္းနာရင္ၾကပ္ မွ အဆုတ္ကင္ဆာထိ) ကို ျဖစ္ေစပါတယ္။
ေက်ာက္မီးေသြး ဓါတ္အားေပးစက္ရုံ တို႔သည္ အက္စစ္ဓါတ္ေငြ႕မ်ားအျပင္ ျပာ(ash) ႏွစ္မ်ိဳးကိုလည္း ထုတ္လႊတ္ေသးတယ္။ အၾကမ္းအားျဖင့္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း
၅၀၀မဂၢါဝပ္ စက္ရုံတခုမွ.....Bottom Ash ၃၀၀တန္
.........................................Fly Ash.......၃တန္
....၅မဂၢါဝပ္ စက္ရုံတခုမွ......Bottom Ash .....၃တန္
..........................................Fly Ash...............၅၀ေပါင္
Fly Ash ဟာ မီးခိုးေခါင္းတိုင္ထိပ္မွာ အက္စစ္ဓါတ္ေငြ႔မ်ားႏွင့္ အတူထြက္လာတာပါ။ အဲဒီ Fly Ash ျပာမွဳန္မ်ားမွာ ျပဒါး၊ အာစင္းနစ္၊ ခဲ၊ ကက္ဒမီယံ ႏွင့္ အျခား Heavy Metalမ်ား အနည္းငယ္စီ ပါဝင္ေလ့ရိွပါတယ္Fly Ash သည္ စက္ရံုေခါင္းတိုင္ထိပ္မွ အက္စစ္မီးခိုးေငြ႕မ်ား ႏွင့္ အတူလိုက္ပါကာ ေလ ေခၚေဆာင္ရာ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာသို႔ ပ်ံဝဲျပီး ေျမေပၚသို႔က်ေတာ့တာပါဘဲ။ ျမစ္ေခ်ာင္းအင္းအိုင္ ေရတြင္းေရကန္မ်ား ထဲသို႔က်ပါတယ္္။ ျမစ္ေခ်ာင္းအင္းအိုင္ ေရတြင္းေရကန္ တိို႔ကို ၾကီးစြာ အဆိပ္သင့္ေစပါတယ္။ ျမစ္ေခ်ာင္းအင္းအိုင္ အတြင္းမွ ေရသတၱဝါ တို႔ကိုအဆိပ္သင့္ေစပါတယ္။
အဆိပ္သင့္ေသာ ေရသတၱဝါကို စားသူကိုလည္း အဆိပ္သင့္ေစျပန္ပါတယ္။ေျမေပၚသို႔က်ေရာက္ခဲ့သည့္ ျပာမ်ားကိုေတာ့ မိုးေရက ေဖ်ာ္ယူျပီး ေျမၾကီးအတြင္းသို႔စိမ့္ ဝင္ကာ ေျမေအာက္ေရ ကို ညစ္ညမ္းေစပါတယ္။
ေျမၾကီးအတြင္း သို႔ မစိမ့္ဝင္ျဖစ္ေသာ မိုးေရတို႔သည္ ဆည္ေျမာင္း ေခ်ာင္းကန္မ်ားအတြင္းသို႔ စီးဝင္ျခင္းျဖင့္ ေျမေပၚေရကို အဆိပ္သင့္ေစပါတယ္။ အဆိပ္္္္္သင့္ ေနေသာ ေရတြင္းေရကန္ ေခ်ာင္း ျမစ္ အတြင္း မွ ေရကို ေသာက္သံုးတဲ့အခါမွာ ခႏၶာကိုယ္ကို တျဖည္းျဖည္းျခင္း အဆိပ္သင့္ေစကာ ေရာဂါဘယမ်ား ထူေျပာေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
လက္ဒ္ ( ခဲ) အဆိပ္သည္ ကေလးသူငယ္အား ဖြံ႔ျဖိဳးမွဳ ေႏွးေကြးေစျပီး ဥာဏ္ပညာ ထုံထိုင္းေစ၏။ အရြယ္ေရာက္ျပီးသူမ်ားကို ေက်ာက္ကပ္ႏွင့္ေသြးတိုး ေရာဂါမ်ား ျဖစ္ေစႏုိင္၏
အာဆင္းနစ္ ( စိန္)သည္ အေရးျပားနာ မ်ားျဖစ္ေစျခင္း၊ ကင္ဆာျဖစ္ေစျခင္း
မာၾကဴရီ( ျပဒါး)သည္ ေက်ာက္ကပ္ေရာဂါ၊ ေက်ာက္ကပ္ကင္ဆာျဖစ္ေစႏိုင္၏
ကက္ဒမီယံ သည္ ေက်ာက္ကပ္ကို ပ်က္စီးေစႏိုင္၏
ေက်ာက္မီးေသြးဓါတ္အားေပး စက္ရုံအခိ်ဳ႕ဟာ အက္စစ္ေငြ႔ မ်ား ႏွင့္ ျပာမ်ား လႊင့္ထုတ္မွဳ ေလ်ာ့ပါးေစရန္ Smog Scrubber စံနစ္ မ်ားတတ္ဆင္ၾကပါတယ္။
ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ၏ ေက်ာက္မီးေသြးဓါတ္အားေပး စက္ရုံမ်ား၏ Smog Scrubber စံနစ္မွာ အေတာ္ေကာင္းသည္ဟု ဆိုႏိုင္ပါတယ္။
အေမရိကန္ ႏွင့္ ကေနဒါႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ဆလဖါ ႏွင့္ ႏိုက္ထရိုဂ်င္ အက္စစ္ေငြ႕မ်ားကို 1kWh လွ်ပ္စစ္ အားထုတ္လိုက္တိုင္း 3.3 gm ႏွံဳး လႊတ္ထုတ္ ေနစဥ္တြင္
ဂ်ပန္သည္ 0.2 gm ႏွံဳး သာလႊတ္ထုတ္လႊတ္တယ္ လို႔ ဆိုပါတယ္။
အကယ္၍ ေက်ာက္မီးေသြးဓါတ္အားေပး စက္ရုံ တခုသည္ Smog Scrubber စံနစ္ တတ္ဆင္ထားျခင္းမရွိလ်င္ အဆိပ္ဓါတ္ေငြ႔မ်ားႏွင့္ အဆိပ္ျပာမ်ားကို အခ်ိန္ႏွင့္ အမွ် တသြင္သြင္ လႊတ္ထုပ္ ေနမည္မွာ ေသခ်ာေပါက္ပင္ျဖစ္ပါတယ္။

လူကိုဒုကၡ လွလွေပးမည့္ အဆိပ္ဓါတ္ေငြ႕မ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္ရန္ Smog Scrubber ႏွင့္ Bag House မ်ားလိုပါတယ္။
Smog Scrubber ကို သံုးလ်င္ ထုံး lime အမ်ားအျပားလိုပါမယ္။
သမရိုးက် မဂၢါဝပ္ ၅၀၀စက္ရံုတရံု အတြက္ တႏွစ္လွ်င္ ထုံး တန္ ၂သိန္းနီးပါး လိုပါလိမ့္မယ္။
ဆာလဖါ ဓါတ္ေငြ႕မ်ား ပါေသာ မီးခိုးမ်ား ေခါင္းတိုင္မွ မထြက္မွီ ထံုးရည္အတြင္းသို႔ ျဖတ္သန္း ဓါတ္ျပဳေစျခင္းျဖင့္ ဆာလဖါ ဓါတ္ေငြ႔ လႊင့္ထုတ္ျခင္းကို ၉၀%ထိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ပါတယ္။
ႏိုက္ထရိုဂ်င္ ဓါတ္ေငြ႕ကိုမူ အာမိုးနီးယား ႏွင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ယူၾကပါတယ္။
တဖန္ Fly Ash တြင္ ပါေသာ အာဆင္းနစ္(စိန္) ႏွင့္ ခဲတို႔ကို Bag houses မ်ားသံုးကာ စစ္ထုတ္ျခင္းျဖင့္ ေလ်ာ့ပါးေစႏိုင္သည္။
ျပဒါးကို Activated carbon injection နည္းျဖင့္ စစ္ထုတ္တတ္ၾကပါေသးတယ္။
အဆိပ္ေငြ႔ အဆိပ္ျပာမ်ားကို နည္းပညာမ်ားသံုးကာ ေလ်ာ့ပါးေစရန္ ၾကိဳးစားေဆာင္ရြက္ၾကသည့္အခါ ကုန္ၾကစရိတ္ ျမင့္တက္လာမွဳမွာ
ေၾကာက္ခမန္းလိလိပင္ျဖစ္ပါတယ္။
သမရိုးက် စက္ရုံတရံု တည္ေဆာက္ရန္ ေဒၚလာ သန္းေပါင္း X လိုအပ္သည္ဆိုပါစို႔။ အဆိပ္ေငြ႔ အဆိပ္ျပာမ်ားကို ထိန္ခ်ဳပ္သည့္ စံနစ္မ်ား တတ္ဆင္လိုက္သည္ႏွင့္ ကုန္က်စရိတ္မွာ
ေဒၚလာ သန္းေပါင္း 2X နီးပါးသို႔ျမင့္တက္သြားမည္ျဖစ္ပါတယ္။
သို႔ႏွင့္မျပီးျပတ္ေသးပါ။
ေန႔စဥ္ ထြက္လာသည့္ Bottom Ash ျပာ၊ ကန္႔+ထုံး ႏွစ္ရည္ တန္ခ်ိန္ ေျမာက္ျမားစြာႏွင့္ Bag House မ်ားတြင္ စစ္ထုတ္သိမ္းယူထားေသာ Fly Ash မ်ားကို ဘယ္ပုံဘယ္္နည္း စြန္႔ပစ္မည္လဲ။
၅၀၀မဂၢါဝပ္ စက္ရုံတခု ဟုဆိုပါစို႔။ ေန႔စဥ္ Bottom Ash ၃၀၀တန္၊ ကန္႔+ထုံးႏွစ္ရည္ ၄၀၀တန္ နီးပါး ရပါမည္။ ဒါေတြကို အနီးအနားက ျမစ္ထဲ၊ ပင္လယ္ထဲ၊ ထိုးခ်ရေအာင္ကလည္း တေန႔ကိစၥ မဟုတ္။ ေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲ ေရာက္ခ်င္ရာေရာက္ သြန္ခ်လို႔လဲမျဖစ္။ ကန္တူး၊ ပလပ္စတစ္ခင္းျပီး စြန္႔ပစ္ရင္ေတာ့ အဲဒီေဒသတဝိုက္က ေျမေအာက္ေရ Ground Water ကိုေစာင့္ၾကည့္ေပေတာ့။ တျဖည္းျဖည္းစိမ့္ဝင္မွာ ေသခ်ာေပါက္ပါဘဲ။ အဲဒီစက္ရံု အိုလို႔ ပိတ္လိုက္ ရင္ေတာင္မွ၊ ေက်ာက္မီးေသြး စြန္႔ အညစ္အေၾကးေတြက ကမာၻတည္သေရြ႕ အဲဒီ ေနရာမွာဘဲတည္ေနပါေတာ့မယ္။
ေက်ာက္မီးေသြးသည္ ေလါင္စာစြမ္းအင္ရိွသမွ်ထဲတြင္ေစ်းအခ်ဳိဆုံးျဖစ္ျပီး သယ္ယူပို႔ေဆာင္ရ အလြယ္ကူဆုံးျဖစ္ပါတယ္။
သို႔ေသာ္ သူသည္ အညစ္ပတ္ဆံုးျဖစ္၏။
သူ႕အထဲတြင္ ရွိသမွ် ျဒပ္အားလံုးသည္ ဘာတခုမွ်မေကာင္းေပ။
ကန္႕၊ ျပဒါး၊ စိန္၊ ခဲ။
ေက်ာက္မီးေသြးကို မီးတိုက္၍ရသည့္ အပူဓါတ္ျဖင့္ ဘိြဳင္လါတြင္းမွ ေရကို ပူေစဆူေစပါတယ္။
ထိုမွရရိွသည့္ အပူရိွန္ျပင္း ေရေႏြးေငြ႔အားျဖင့္ တာဘိုင္ကိုလည္ပတ္ေစကာ လွ်ပ္စစ္ကို ထုတ္ယူျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
ဆူရိွန္ျပင္း ပူရိွန္ျပင္း ေရေႏြးေငြ႕သည္ တာဘိုင္ကို လည္ပတ္ျပီးသည့္တိုင္ အလြန္အမင္း ပူဆဲျဖစ္ရာ
ေရအလုံးအရင္းကို စုပ္ယူ၍ ေရေႏြးေငြ႕ကို အေအးခံေစရ၏။ သို႔ေသာ္ျငား အေအးခံ၍ရသည့္ ေရသည္ ပူေလာင္ ေနဆဲပင္ျဖစ္သည္။ ထိုေရပူသည္နဂိုရ္ ျမစ္ေရ၏အပူခ်ိန္ထက္ ၁၀ စင္တီဂရိတ္ခန္႔ အျမဲျမင့္ေနေလ့ရိွပါတယ္။
၄င္းပူေလာင္ေနေသာေရကို ျမစ္အတြင္းသို႕ ျပန္လည္စြန္႔ျပစ္ရာ ျမစ္ေရ၏ မူလေအးျမေသာ သဘာဝကို စတင္ ထိခိုက္ေစပါေတာ့တယ္။ ဒါကို (Thermal pollution) ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ပူေနတဲ့ ေရမွာ ေအာက္စီဂ်င္မရိွေတာ့ပါ။ ေရသတၱဝါမ်ား အသက္ရွင္ဘို႔ ေရထဲမွာ ေအာက္စီဂ်င္ေပ်ာ္ဝင္ေနဘို႔လိုပါတယ္။
ေက်ာက္မီးေသြးဓါတ္အားေပးစက္ရံုေတြဟာ ေရအေျမာက္အမ်ားလိုအပ္ပါတယ္။
ေရမ်ားမ်ားရႏိုင္ေသာ ျမစ္၊ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ တို႔တြင္ ေက်ာက္မီးေသြးဓါတ္အားေပး စက္ရံုကို တည္ေဆာက္ေလ့ရိွၾကပါတယ္။
လွ်ပ္စစ္ 1MW ကို တနာရီ ထုတ္ႏုိင္ရန္ ေရဂါလံ ၂၀၀၀၀ အနည္းဆံုး လိုပါတယ္။
မဂၢါဝပ္မ်ားမ်ားထုတ္ေလ၊ ေရမ်ားမ်ားစုပ္ရေလ၊ ျမစ္အတြင္းမွ ငါးဥမ်ား ငါးေပါက္ကေလးမ်ား မ်ားမ်ား စုပ္ယူခံရေလ၊ ျဖစ္ရသည္သာမက
ေရပူမ်ားကိုျပန္လက္ခံရသည့္ ျမစ္ေရပူတြင္ ငါးဥမခ်၊ ခ်ျပန္ေသာ္လည္း သားမေပါက္။
ဤသို႔ျဖင့္ ျမစ္သဘာဝ၊ ေခ်ာင္းသဘာဝ၊ ပင္လယ္ကမ္းေျခသဘာဝ တို႔ကို ပ်က္စီးေစပါတယ္။
သမရိုးက် မဂၢါဝပ္ ၅၀၀ ထုတ္စက္ရုံတရုံသည္ တႏွစ္လ်င္ေရဂါလံေပါင္း ဘီလီယံ ၇၀ မွ ၁၈၀ ကိုစုပ္ယူမည္ျဖစ္ျပီး၊ ၁ ဘီလီယံခန္႔ကိုသာ သံုးစြဲမည္ျဖစ္သည္။
က်န္ပမာဏကို မူလကရယူခဲ့ေသာ ျမစ္ထဲ ပင္လယ္ထဲသို႕ ျပန္လည္သြန္ခ်မည္ျဖစ္သည္။
ေအးျမေသာ ေရကို စုပ္တင္ခဲ့ေသာ္လည္း ပူေလာင္ေနေသာ ေရကို ျပန္လည္သြန္ခ် ေပးပါတယ္။
တာဘိုင္မွ ထြက္လာခဲ့ေသာ ေရေႏြးေငြ႕ကို အေအးခံ၍ ျပန္လည္သံုးသည့္ နည္းစံနစ္သည္
ေရသံုးစြဲမွဳကို ေလ်ာ့ပါးေစႏိုင္ေသာ္လည္း နည္းစံနစ္ ပိုမိုရွဳတ္ေထြးျပီး စရိတ္စက ၾကီးသျဖင့္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားက မႏွစ္သက္ၾကပါဘူး။
အလြန္ညစ္ပတ္ေသာ ေက်က္မီးေသြးကိုမီးမတိုက္မွီ ေရေဆးေၾကာေပးၾကပါတယ္။
သူ႔ကို မီးတိုက္တဲ့အခါမွာထြက္လာမဲ့ အဆိပ္မ်ားကို သက္သာေလွ်ာ့နည္းေအာင္ လုပ္ေဆာင္ၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
ေရပမာဏ အေျမာက္အမ်ားသံုးစြဲျပီး ေရေဆးေၾကာသည့္ တိုင္ေအာင္ ကန္႔ (ဆာလဖါ) ကို၃၀%မွ်သာ ေလွ်ာ့ပါးေစႏိုင္ပါသတဲ့။ေဆးေၾကာေရမ်ားတြင္ ေက်ာက္မီးေသြး အျဖံဳးမ်ား ႏွင့္ ကန္႔မ်ား ပါဝင္ေနျပီး ၄င္းေရဆိုးအေျမာက္အမ်ားကို စက္ရံုအနီးတဝိုက္ အနိိမ့္ပိုင္းသို႔ ေျမာင္းမ်ားေခ်ာင္းမ်ားသို႔စြန္႔ပစ္ၾကပါတယ္။ ထိုမွတဆင့္ ေရဆိုးမ်ားျမစ္ထဲသို႔ တေျဖးေျဖးစီးဝင္ကာ Surface Water ကို ညစ္ညမ္းေစပါေတာ့တယ္။
ေက်ာက္မီးေသြးဓါတ္အားေပးစက္ရုံမ်ားဟာ ျမစ္ေရခ်ိဳ မ်ားကို အေျမာက္အမ်ား စုပ္တင္ခဲ့ျပီး ေရပူမ်ား ေရဆိုးမ်ားကိုသာ ျပန္လည္သြန္ခ်ေပးတာပါ။အင္းနားမြန္ဂိုလီယားရိွ ျမစ္မ်ားအတြင္းသို႔ တရုပ္ေက်ာက္မီးေသြးဓါတ္အားေပးစက္ရုံမ်ားမွ ေရပူ ေရဆိုးမ်ား တသြင္သြင္စြန္႔ခဲ့မွဳေၾကာင့္ ျမစ္ကမ္းမ်ားရိွ ျမက္ခင္းလြင္ျပင္မ်ား ပ်က္စီးဆုံးပါးသြားျပီး ကႏၱာရ အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တာ အထင္အရွားျဖစ္ေနပါျပီ။
အိႏၵိယတြင္မွဳ ေတာင္သူမ်ားသံုးစြဲရမည့္ ေရအေျမာက္အျမားကို ေက်ာက္မီးေသြးဓါတ္အားေပးစက္ရုံသို႔ လႊဲေျပာင္းရယူသြားသျဖင့္ ေထာင္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ ေတာင္သူမ်ားက ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ခဲ့ၾကျပီး၊
အခ်ိဳ႔က ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အဆံုးစီရင္ကန္႔ကြက္ခဲ့ၾကသည္ အထိ ျဖစ္ပြားခဲ့ပါတယ္။ တရုပ္ႏိုင္ငံ၏ ေက်ာက္မီးေသြးစက္ရံုမ်ား၏ ေရသုံးစြဲမွဳမွာ ႏိုင္ဂါရာ ေရတခြန္ၾကီး၏ တႏွစ္တာအတြင္း သြန္ခ်ခဲ့ေသာ ေရပမာဏ ႏွင့္ အတူတူပါဘဲ ဟုဆိုလ်င္ ယံုၾကည္ ႏိုင္စရာမရိွ ေသာ္လည္း ပညာရွင္မ်ားက တြက္ခ်က္ ေထာက္ျပခဲ့ျပီးျဖစ္ပါတယ္။
တရုပ္ႏိုင္ငံမွာ ေက်ာက္မီးေသြးဓါတ္အားေပးစက္ရုံမ်ားေၾကာင့္ ၁၉၉၀ခုႏွစ္မ်ားကစလို႔ ျမစ္ငယ္ေပါင္း၂၈,၀၀၀ ပ်က္စီးကြယ္ေပ်ာက္သြားပါျပီ။အဲဒီႏိုင္ငံရဲ့ Ground Water ေျမေအာက္ေရ အေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ပ်က္စီးသြားပါျပီ။ ေျမာက္ပိုင္းလြင္ျပင္ရဲ့ ေလးပံု ပံု တပံုမွ်သာ အေကာင္းက်န္ေတာ့တယ္လို႔ သူ႔ႏိုင္ငံရဲ့ ေရအရင္းအျမစ္ဌာနၾကီးက ထုပ္ေဖၚေျပာဆိုေနပါျပီ။ေတာင္ပိုင္းမွေရကို ေျမာက္ပိုင္းသို႔ လႊဲယူမဲ့ ဧရာမစီမံကိန္းၾကီးေတာင္စတင္ေနရပါျပီ။
ေက်ာက္မီးေသြးဓါတ္အားေပးစက္ရုံမ်ားေၾကာင့္ အလုပ္ျဖစ္ ေခ်ာင္လည္ခ်မ္းသာလါေပမဲ့ တဖက္မွာ က်မၼာေရး ႏံုခ်ာက်ဆင္းသြားတာ သဘာဝျမစ္ေခ်ာင္းမ်ားပ်က္စီးဆံုးရွဳံးသြားတာ ေျမေပၚတြင္မက ေျမၾကီးေအာက္ရိွ ေရအရင္းအျမစ္ေတြ ပ်က္စီးသြားျပီး ေသာက္စရာေရ ရွားပါးလာတာဟာ ေခ်ာင္လည္ခ်မ္းသာလါတာနဲ႔ ကာမိပါရဲ့လား ဆိုတာ နဖူးေပၚလက္တင္ ၾကာၾကာစဥ္းစားစရာမလိုပါ။ ဒါျဖင့္ လွ်ပ္စစ္အားခ်ိဳ႕တဲ့စြာနဲ႔ ေနသြားရမွာလားဆိုရင္ေတာ့။အဲဒီလိုေတာ့ မဟုတ္ပါ။ သဘာဝဓါတ္ေငြ႔သုံး လွ်ပ္စစ္စက္ရံုၾကီးမ်ားကိုၾကိဳ တင္တည္ေဆာက္ထားၾကပါ။ ျမန္မာ့ ကမ္းလြန္က သဘာဝဓါတ္ေငြ႔ေတြ တကြက္ျပီး တကြက္ ေပၚလာေတာ့မွာပါ။
ခပ္ၾကြားၾကြားေလးေျပာရရင္ ျမန္မာ့ကမ္းရိုးတန္း မိုင္၁၀၀၀ေက်ာ္မွာ ဘယ္ေနရာတူးတူး Gas က ေျပးမလြတ္ပါဘူး။
၂၀၀၈ခုႏွစ္က အေမရိကန္ႏိုင္ငံ တန္နင္ဆီျပည္နယ္ ရိွ ေက်ာက္မီးေသြးဓါတ္အားေပး စက္ရံု ၏ Fly Ash မ်ားပါဝင္ေသာ ရႊံႏုံးႏွစ္မ်ား ေလွာင္သည့္ကန္ၾကီး က်ိဳးေပါက္ခဲ့ရာ ၁ဘီလီယံ ဂါလံခန္႔ ေသာ ရႊံႏုံးႏွစ္ရည္မ်ား အံက်လာျပီး အနီးဝန္းက်င္တဝိွဳက္ ဧက ၄၀၀က်ယ္ အျမင့္၄ေပမွ ၆ေပရိွ ရႊံျပင္က်ယ္ ၾကီး ဖံုးလႊမ္းသြားခါ၊ အနီးအနားရိွ ျမစ္ေခ်ာင္းမ်ား အတြင္းသို႔ စီးဆင္းျခင္းျဖင့္ ျမစ္ေရကို အၾကီးအက်ယ္ညစ္ညမ္းေစခဲ့သည္။ ၾသဂုတ္လ ၁၂ရက္ အလဲဗင္း အြန္လိုင္းသတင္းတြင္ ကေလးဝ အဆင့္ျမင့္ ေက်ာက္မီးေသြးဓါတ္အားေပး စက္ရံု ကို ခ်င္းတြင္းျမစ္ကမ္းႏွင့္ ၁မိုင္မွ်အကြာတြင္ တည္ေဆာက္မည္ဟု ဖတ္ရသည္။ သာမန္ ေက်ာက္မီးေသြးဓါတ္အားေပး စက္ရံုသည္ အဆိပ္ျပာမ်ားကို မီးခိုးေခါင္းတိုင္မွ မီးခိုးမ်ားႏွင့္ အတူ က်ဲခ်မည္ ျဖစ္သည္။ အဆင့္ျမင့္ လိုက္သည္ႏွင့္ အဆိပ္ျပာမ်ားေခါင္းတိုင္မွမထြက္လာေတာ့။ အဆိပ္ျပာမ်ားကို ေရ သို႔မဟုတ္ ထုံးေရထဲသို႔ ျဖတ္သန္းေစျခင္းျဖင့္ ”ထိန္းထား” ပါလိမ့္မည္။ အဆိပ္မ်ားပါေသာ ထိုျပာရည္ျပစ္ ကို ဘယ္မွာစြန္႔ ပစ္မည္လဲ။ က်င္းမ်ား ခ်ိဳင့္မ်ား အတြင္းသို႔ ပစ္ဖို႔ ၾကမည္လား။ေျမကန္ၾကီးမ်ားတူးေဖၚ၍ သိမ္းဆည္းသိုလ္ေလွာင္ထားမည္ေလာ။ ဘယ္ေနရာမွာဘယ္လိုပင္ သိမ္းဆည္းသိမ္းဆည္း ျပာရည္မ်ားေျမေအာက္သို႔ စိမ့္ဝင္ပါမည္။ ခ်င္းတြင္းျမစ္အတြင္း သို႔လည္းစိမ့္ဝင္ပါမည္။ ျမစ္ေရကို ေန႔စဥ္အဆိပ္ခပ္ေပးေန ပါလိမ့္မည္။၄င္းဓါတ္အားေပးစက္ရံုသည္ အခ်ိန္ျပည့္ ျမစ္ေရမ်ားကို အလံုးအရင္းျဖင့္ စုပ္တင္အသုံးျပဳပါလိမ့္မည္။ေႏြရာသီမွာ ခ်င္းတြင္းျမစ္အတြင္း ေရယာဥ္စီးသူေတြ ေရယာဥ္ ေသာင္နဲ႔ ျငိေနလို႔ ဆင္း ဆင္း တြန္းေန ရတာ တကယ္ဘဲမို႔၊ ေက်ာက္မီးေသြးစက္ရံုက ေရေတြ ယူလိုက္ျပီ ဆိုရင္ ဆင္းျပီး တြန္းရတာေလးေတာင္ လုပ္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းေလး ေပ်ာက္သြားပါလိမ့္မည္။ျပီးေတာ့ ေရပူ ေရဆိုးေတြကို ျမစ္ထဲဘဲ သြန္ခ်မွာပါ။ ေရပူေရဆိုးမ်ား Dissolved Oxygen မရိွေတာ့ပါ။ ထိုအတြက္ေၾကာင့္ျမစ္သည္ Self-purification မလုပ္ႏိုင္။သဘာဝတခုပ်က္လ်င္ေနာက္သဘာဝကထပ္ခ်ပ္လိုက္ပ်က္မည္။ ခ်င္းတြင္း ပ်က္မည္။ ခ်င္းတြင္းပ်က္ရင္ ဧရာဝတီ ပ်က္ပါသည္။ ေျမၾကီးလက္ခတ္မလြဲပါ။ထားဝယ္ ေရနက္ဆိပ္ ကမ္းမွာလည္း မၾကာေသးခင္က clean coal အသံေတြထြက္ေနပါသည္။ဂ်ပန္ရဲ့အကူအညီကို ေမ်ာ္ ျပီးေျပာေနဟန္တူပါတယ္။ ဂ်ပန္ရဲ့ clean coal ကေတာ့ အံ့မခန္းပါဘဲ။ သူတို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကတည္းက ေက်ာက္မီးေသြးကို သံုးခဲ့သူေတြပါ။ မေကာင္းမွန္းသိေတာ့ အေျမာ္အျမင္ ၾကီးၾကီးနဲ႔ လူထု ကို ထိခိုက္ေစမွဳ နည္းႏိုင္သမွ်နည္းေအာင္ ၾကံစည္ၾကိဳးကုပ္လို႔ clean coal ဘဝရာက္လာခဲ့တာပါ။ဂ်ပန္က clean coal နဲ႔ လုပ္ေပးရင္ဟန္က်တာေပါ့။ ဘုတ္ျပင္းမွာလည္း ခပ္ၾကီးၾကီး တလုံးတည္မည္။ အဆင့္ျမင့္မည္ေျပာသည္။ ဘယ္ေလာက္ျမင့္မွာလဲ။ပင္လယ္နဲ႔နီး ေတာ့ ျပာႏွစ္ရည္ေတြ ပင္လယ္ထဲကို ခပ္လြယ္လြယ္သြန္ခ်လိုက္မွာလား။ ေမာင္းမကန္ကမ္းေျခ၊ ျမိတ္က်ြန္းစုတို႔ကို ႏွစ္ၾကာ လါရင္ ထိခိုက္လာလိမ့္မည္။ရန္ကုန္တုိင္းမွာ ၂၇၀ မဂၢါဝပ္ တလံုး ထန္းတပင္မွာ တည္မယ္လို႔ လဲသိရသည္။
လိွဳင္ျမစ္ထဲ က ေရကိုယူမဲ့သေဘာပါ။ လိွဳင္ျမစ္ဟာ ေညာင္တုန္းနားကေန ဧရာဝတီက ျဖာထြက္လာတဲ့ ျမစ္လက္တက္တခု နဲ႔ မိုးညိဳနားကေန ဧရာဝတီကေန စိမ့္ထြက္ ျမစ္ဖ်ားခံလာတယ္လို႔ယူဆရတဲ့ ျမစ္မချမစ္တို႔ဆုံျပီးၾကတဲ့ေနာက္ လိွဳင္ျမစ္ ျဖစ္လာတာပါ။ ေက်ာက္မီးေသြးစက္ရံု ထန္းတပင္မွာ တည္ရင္ သူ႕ရဲ႕ ေျမာက္ယြန္းယြန္းမွာ ရွိတဲ့ ရန္ကုန္ကို ေရေပးေနတဲ့ ေလွာ္ကား ဖူးၾကီး ဂ်ိဳးျဖဴ နဲ႔ ငမိုးရိပ္ထဲကို fly ash ေတြၾကဲခ်မွာပါ။ မဟာရန္ကုန္ နဲ႔ ထန္းတပင္ကလဲ အဲဒီ လိွဳင္ျမစ္ေလးဘဲ ျခားတာပါ။ ရန္ကုန္ နဲ႔ ရန္ကုန္နား တဝိုက္ ကို က်ိန္းေသ ေန႔စဥ္က်ဲမွာပါ။ တခ်ိဳ႕က ငါးမိုင္တဝိုက္လို႕ ခပ္ေပါ့ေပါ့ ေျပာၾကတယ္။ မကပါဘူး။ ေလအား နဲဲ႔ လႊင့္ မွာဗ်ာ။ ေရာက္ခ်င္ရာေရာက္က်ခ်င္ရာက်မွာ။ က်ျပီးေတာ့ မရပ္ေသးဘူး။ မိုးေရ က ေျမၾကီးထဲ က ground water ထဲအထိေခၚ သြားမွာ။ ground water source လဲ ႏွစ္ၾကာလာရင္ ပ်က္မွာဘဲ။ ေျခာက္တာမဟုတ္ပါဘူး။ တရုပ္ျပည္ေျမာက္ပိုင္းလြင္ျပင္ရဲ႕ ေျမေအာက္ေရေလးပုံတပုံ ပ်က္ျပီးျပီ လို႔ တရုတ္ အာဏာပိုင္ေတြ ဝန္ခံေနၾကပါျပီ။ ဧရာဝတီတိုင္းမွာလဲ ႏွစ္လံုးတည္မည္လို႔ဆိုပါသည္။အဲဒီ စက္ႏွစ္လံုးကထုတ္ လိုက္မဲ့ Fly ash ေတြကို အေနာက္ေတာင္ မုတ္သုန္ေလ အားေကာင္းတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝးကို သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေပးမွာလဲ ေသခ်ာေပါက္ပါဘဲ။ ဧရာဝတီတိုင္းရဲ့ ေပါမ်ားလွတဲ့ျမစ္ငယ္ေခ်ာင္းငယ္ေတြရဲ့ ငါးမ်ားစြာတို႔ ဟာ ေက်ာက္မီးေသြးစက္ရုံက က်လာမဲ့ျပာမွဳန္ ေတြကို စားစရာအမွတ္နဲ႔ စားသံုးၾကမွာပါ။ ဒီငါးမ်ားကို လူေတြက စားၾကမည္။ ျပဒါး ခဲ ႏွင့္ စိန္ တို႔ သည္ ခႏၶာကိုယ္ထဲ ေရာက္သြားျပီးလ်င္ အညစ္အေၾကးအျဖစ္ျပန္မထြက္ဘဲ အျမဲခိုေအာင္းေနေတာ့သည္။ အဆင့္ျမင့္စက္ရုံျဖစ္ဦးေတာ့ ျပာႏွစ္ရည္မ်ားကို သိမ္းဆည္းဘို႔ ဘယ္လိုစီစဥ္မွာလဲ။
မိုးတြင္းေရၾကီးလာလ်င္ ျပာႏွစ္ရည္ ေလွာင္ကန္မ်ား မက်ိဳးေပါက္ဘဲေနမည္လား။ ႏိုင္ငံတခ်ိုဳ႕မွာ ေက်ာက္မီးေသြးကို ေလွ်ာ့ျပီး ေန နဲ႔ ေလ အားေတြကေန လွ်ပ္စစ္ကို ယူဘို႔ ဆိုင္းျပင္းအားထုတ္ ေနၾကပါျပီ။ (ဂ်ပန္မွာ ၂၀၁၃ႏွစ္ ပထမ ၃လ ပါတ္မွာတင္ ေနစြမ္းအားကေန မိဂၢါဝပ္ ၃၀၀၀ ထုတ္ဖို႔ ေဆာင္ရြက္ျပီးစီးပါျပီတဲ့။ နည္းပညာေရာ ေငြေၾကးပါ ၾကြယ္ဝၾကေလေတာ့ ေပါက္ေျမာက္ေအာင္ျမင္ ျပီးေျမာက္ၾကသေပါ့။)အျခားသူေတြ ေက်ာက္မီးေသြးကို ေလ်ာ့ခ်ေနခ်ိန္မွာ ေက်ာက္မီးေသြးအိမ္မက္ မက္မေနဘဲ ႏွစ္မ်ားမၾကာမီွ ေပၚလာေတာ့မဲ့ Gas ကို ဘဲ အာရုံထားၾကဘို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။
ဦးလွိဳင္ဦး (အတိတ္ေမ့ဘ၀ေမ့)
 Image may contain: text























No automatic alt text available.No automatic alt text available.

မခ်စ္၍ သြားၾကျခင္း မဟုတ္ပါ


▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄
▲▲▲▲▲▲▲▲▲▲▲▲
ခုိင္ေလး(ေရႊေတာင္)
ကြၽန္မတို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားသည္ မိသားစုႏွင့္ေနထိုင္ရသည္ကို ႏွစ္သက္ၾကသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။ မိသားစုႏွင့္ ေနရသည္ကို ႏွစ္သက္ၾကေသာ္လည္း အေျခအေနအရပ္ရပ္ေၾကာင့္ တိုင္းတစ္ပါးႏိုင္ငံမ်ားမွာ သြားေရာက္ အလုပ္လုပ္ေနၾကရသည့္သူမ်ား တစ္ေန႔တျခားမ်ားသထက္မ်ားလာ၏။ ဤကဲ့သို႔သြားေရာက္ လုပ္ကိုင္ၾကရျခင္းမွာ မိမိတိုင္းျပည္ႏွင့္လူမ်ဳိးကို မခ်စ္ၾက၍ မဟုတ္ပါ။ မိသားစုစီးပြားေရးအေျခအေနေၾကာင့္ မသြားမျဖစ္ မသြားခ်င္ဘဲ သြားေနၾကသူမ်ားခ်ည္းပါပဲ။
တိုင္းျပည္ျပန္လာခ်င္
ကြၽန္မတို႔ႏိုင္ငံသည္ အေကာင္းဘက္ကိုဦးတည္သြားေနၿပီဆိုတာ မျငင္းႏိုင္ေသာ္လည္း ျပည့္စုံေကာင္းမြန္သည့္ အေနအထားတစ္ခုသို႔ မေရာက္ႏိုင္ေသးပါ။ အဲဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ အမွန္တကယ္ သိေသာတတ္ေသာ
အသိပညာရွင္ အတတ္ပညာရွင္မ်ားစြာ တိုင္းျပည္
အတြက္ လိုအပ္ေနသည္မွာလည္း အမွန္ပါ။ ျပည္ပ ထြက္၍ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနေသာ အသိပညာရွင္ အတတ္
ပညာရွင္မ်ားကို မိမိတို႔တိုင္းျပည္အတြက္ ျပန္လာေစခ်င္
သူ အမ်ားအျပားရွိပါသည္။
ထိုေနရာမွာ ျပန္လာေစခ်င္သူႏွင့္ ျပန္လာခ်င္သူ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ သေဘာထားခ်င္းတိုက္ဆိုင္ၾကေသာ္ လည္း လက္ေတြ႕တြင္ ျပန္မလာႏိုင္ၾကေပ။ ဘာေၾကာင့္ျပန္မလာႏိုင္သလဲ။ ထိုအေၾကာင္းအရာအား ကြၽန္မလက္ေတြ႕ရင္ဆိုင္ေနရသူ တစ္ေယာက္အေနႏွင့္ မွ်ေဝ ခ်င္ပါသည္။ ကြၽန္မႏွင့္ ကြၽန္မအမ်ိဳးသား မေလးရွားႏိုင္ငံတြင္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၾကာေနထိုင္ခဲ့ၾကပါသည္။ အမ်ိဳးသားမွာ မေလးရွားတြင္ ဆယ့္တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေနထိုင္ခဲ့ၿပီး ကြၽန္မ သုံးႏွစ္ေက်ာ္လိုက္ေနျဖစ္ပါသည္။ မေလးရွားမွာ ေနထိုင္သည့္အခ်ိန္၌ အမ်ဳိးသားတစ္ဦးတည္း အလုပ္လုပ္ကိုင္၍ ကြၽန္မက မည္သည့္အလုပ္မွ မလုပ္ပါ (ကုမၸဏီတစ္ခုတြင္ ကြန္ပ်ဴတာစာရင္းကိုင္အျဖစ္ ၂၈ ရက္ ဝင္လုပ္ဖူး)။ အမ်ဳိးသားတစ္ေယာက္တည္းဝင္ေငြျဖင့္ ႏွစ္ဦးစလုံး အခြန္ေဆာင္၍ မေလးရွားႏိုင္ငံမွာ တရားဝင္ေနထိုင္ၾကပါသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ တစ္ေယာက္
တည္းဝင္ေငြျဖင့္ မိသားစုကိုလည္း ျပန္ပို႔ႏိုင္ပါသည္။
ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္း
၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ ဧၿပီလတြင္ ကြၽန္မတို႔မေလးရွားႏိုင္ငံမွ ျမန္မာျပည္သို႔ အၿပီးျပန္လာခဲ့ၾကသည္။ ကြၽန္မဆႏၵအရ မျပန္ခ်င္ေသးေသာ္လည္း တကယ္လက္ေတြ႕အလုပ္လုပ္ရေသာ အမ်ဳိးသားျဖစ္သူက အလြန္ျပန္ခ်င္ေနၿပီ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ျပန္လာခဲ့ရ၏။ ျမန္မာျပည္တြင္ ရင္ဆိုင္ရဖြယ္ရွိေသာ အေျခအေနအရပ္ရပ္အား အမ်ဳိးသားကို ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္းၿပီး ေျပာျပျဖစ္ခဲ့သည္။ အလြန္ျပန္ခ်င္ေနသူျဖစ္တာေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္လွ်င္ ဘာပဲလုပ္ရလုပ္ရ လုပ္ပါမည္ဟု တဖြဖြေျပာ၍ ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။
ဝင္ေငြ ထြက္ေငြမမွ်
ျမန္မာျပည္သို႔ ျပန္ေရာက္၍ ႏွစ္လခန္႔နားၿပီးေနာက္ ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ဖြင့္ျဖစ္ပါသည္။ မဆိုးဘူးဆိုေသာ္လည္း သာေရးနာေရးမ်ားျပားလွေသာ ျမန္မာျပည္၏ ထြက္ေငြႏွင့္ဝင္ေငြမွာ မမွ်ခဲ့ပါ။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလုံး ဖတ္ဖတ္ေမာေအာင္ လုပ္ေနေသာ္ လည္း မေလးရွားမွာရခဲ့ေသာ ဝင္ေငြ၏ ငါးပုံတစ္ပုံပင္ မရေခ်။ လုပ္သေလာက္အရာမထင္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားျပန္ထြက္ခ်င္စိတ္မ်ား ျပန္၍ျဖစ္လာသည္။ ကြၽန္မႏွင့္အိမ္ေထာင္မက်ခင္ နာဂစ္ျဖစ္စဥ္ ယခုလိုပဲ အၿပီးျပန္လာဖူးသည္ဟု အမ်ဳိးသားကေျပာျပပါသည္။ ေျခာက္လေလာက္ေနေတာ့ အေၾကြး ၁၅ သိန္းေလာက္တင္သြားသည္ႏွင့္ မေလးရွားသို႔ျပန္ထြက္ခဲ့ရသည္။ ဤျဖစ္ရပ္မ်ိဳးက ႏိုင္ငံျခားျပန္လာသူတိုင္း ျဖစ္သလားဟု ေမးစရာရွိႏိုင္သည္။ လူတိုင္းမဟုတ္ေသာ္လည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ထိုကဲ့သို႔ပင္ျဖစ္ေနၾကသည္။ ျပန္လာ ၾကသည္။ ဘာစလုပ္ရမွန္းမသိ၍ ျပန္ထြက္ၾကရသည္။ ျမန္မာျပည္မွာ အရင္းႏွီးနည္းနည္းႏွင့္ စလုပ္၍လည္း အဆင္မေျပေပ။ သိန္း၅ဝ ရင္းႏွီးထားလွ်င္ ေနာက္ထပ္ သိန္း ၅ဝ ထပ္ေဆာင္ႏိုင္မွ အဆင္ေျပႏိုင္ပါသည္။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ လုပ္ကိုင္လာေသာ လုပ္ငန္းမ်ားအား ျမန္မာျပည္၌ဝင္ေရာက္ လုပ္ကိုင္သည့္အခါ ရရွိေသာလုပ္အားခမွာ ကြာျခားလြန္းေနသည့္အတြက္ လုပ္ရသည္မွာ အဆင္မေျပေပ။
မသြားခ်င္ေသာ္လည္း သြားေနရ
တစ္ကိုယ္ေရတစ္ကာယသမားမ်ားအဖို႔ အေၾကာင္းမဟုတ္ေသာ္လည္း မိသားစုအတြက္ ဦးေဆာင္၍စီးပြားရွာေနသူမ်ားအတြက္ မခြဲခ်င္ေသာ္လည္း ခြဲခြာၾကရသည္။ မသြားခ်င္ေသာ္လည္း ထပ္မံထြက္ခြာၾကရျပန္သည္။ ဇြတ္မွိတ္ေနၾကျပန္ေတာ့ အေၾကြးတင္ၾကသည္ ။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ အေနၾကာသြားျပန္ေတာ့လည္း ကိုယ့္တိုင္းျပည္ႏွင့္ အလွမ္းေဝးကြာလြန္းေတာ့ ဘာလုပ္
ရမွန္းမသိတာေတြလည္း ပါႏိုင္သည္။ အဓိက ေျပာခ်င္ သည္မွာ ႏိုင္ငံရပ္ျခားေရေျမျခားကို ေရာက္သူမ်ားသည္ တိုင္းျပည္ႏွင့္လူမ်ဳိးကို မခ်စ္ၾကလို႔မဟုတ္ၾကပါ။ ျမန္မာျပည္ႀကီးတိုးတက္ဖို႔ အားလုံးႀကိဳးပမ္းေနခ်ိန္မွာ တစ္တပ္တစ္အားပါဝင္ခ်င္ၾကမွာ အေသအခ်ာပင္။ အူမေတာင့္မွ သီလေစာင့္ႏိုင္မယ္ဆိုတဲ့ စကားအတိုင္းပါ ပဲ။ မိမိတို႔မိသားစု မိမိတို႔တိုင္းျပည္မွာ မိသားစုႏွင့္
အတူ ေနခ်င္ၾကေသာ္လည္း မိသားစု စားဝတ္ေနေရးဆိုသည့္အရာအား ေျဖရွင္းေပးႏိုင္ေစဖို႔ မသြားခ်င္ေသာ္လည္း သြားေနၾကရေလေတာ့သည္။